Wysyp hochsztaplerów: Rafał Huzarski

Względnie nową osobą w środowisku tzw. tradycyjnym w Polsce jest uważający się za jezuitę Rafał Huzarski. Stał się szerzej znaną osobą publiczną dopiero od paru lat, będąc już w piątej dekadzie swego doczesnego żywota, a to dzięki występom jako duszpasterz indultowy w Archidiecezji Gdańskiej. Z jego wystąpień w tym charakterze dowiadujemy się - niezależnie od tego, czy kogoś to interesuje, czy nie - nie tylko, że mama jest pediatrą, brat ornitolog Seweryn jest związany od lat z FSSPX, a babcia dawała mu krówki za ćwiczenie na fortepianie, że studiował teatrologię w Krakowie, a potem coś w rodzaju niby teologii w Anglii wraz z heretykami jak "kapłanka" anglikańska, z którą łączyła go sympatia i zażyłość, lecz także o tym, że był na tzw. probacji zakonnej w Australii, gdzie zapoznał się z liturgią tradycyjną i sprawował swoją pierwszą taką Mszę św. w obecności dokumentującego owo wiekopomne wydarzenie fotografa. Nie bez znaczenia może być także podawana przez niego informacja, że również niedawno przeszedł operację raka mózgu. Nasuwa się pytanie, czy ma to związek z jego tak późnym niby nawróceniem na tradycyjny katolicyzm, które mu zresztą bynajmniej nie zaszkodziło w karierze w ramach skrajnie modernistycznego zakonu. Już w tych podstawowych faktach widać znamienne cechy oraz sprzeczności, a przynajmniej zgrzyty, które nakłaniają do bliższego przyjrzenia się. 

Zaczynając od spraw zewnętrznych, warto zauważyć następujący kontrast - z jednej strony wybitnie niechlujne ubranie szat liturgicznych, a z drugiej wręcz teatralny występ w starym stroju zakonu jezuitów, nie używanym tam od dziesięcioleci: 

Jeszcze dalej idące niechlujstwo wykazuje w znaku krzyża, który nawet nie przypomina krzyża:

Tudzież w tym, że czyta epistołę w birecie:

Pośrednio dowiadujemy się o jego bynajmniej nie tradycyjnej przeszłości i to już jako człowieka dorosłego, zakonnika i kapłana:

Próbuje się bronić, a to nieudolnie: 

Porównanie "księży tradycjonalistów" do hippisów brzmi niby pochlebnie przez wskazanie na rzekomy idealizm tych drugich, co jest oczywiście kłamliwe i obraźliwe dla tych pierwszych. 

Dowiadujemy się o wieloletniej przyjaźni z anarchistami w Lublinie:

Gdyby ktoś nie wiedział, kim są i czego chcą anarchiści, oto kilka podstawowych info:

Huzarski ogólnie bardzo chętnie opowiada o sobie, co wskazuje na to, że jest ze siebie dumny:

Przy okazji popisuje się zarówno myśleniem modernistycznym, że Kościół semper renovanda, gdyż to jest hasło zaczerpnięte od protestantów (aczkolwiek oni mówią "semper reformanda"). O jego znajomości łaciny będzie zresztą więcej. 

Szczerze przyznaje się do haniebnych braków nie tylko w formacji pseudojezuickiej, lecz także co do elementarnej znajomości prawa kanonicznego, gdzie jest jasno powiedziane, że od przyjęcia święceń diakonatu obowiązuje wierność modlitwie świętego oficjum: 

Jak ktoś taki mógł wpaść na pomysł choćby zainteresowania się liturgią tradycyjną? Ano motywem było - dość prozaicznie i znamiennie - konkurowanie z bratem, co w przypadku zakonnika z niemal trzema dekadami stażu świadczy nie tylko o osobistym infantyliźmie, lecz także o uwarunkowanej otoczeniem regresji intelektualno-osobowościowej:

Wszedł w liturgię tradycyjną właściwie wbrew sobie:

Tym niemniej zawzięcie się wziął za celebrowanie, nie zapominając oczywiście o dokumentowaniu tego wiekopomnego wydarzenia przez fotografa:

Z wręcz rozbrajającą szczerością w połączeniu z wystrzeloną w kosmos pewnością siebie przyznaje, że właściwie nie ma pojęcia o tym, co celebruje:

Oprócz uwiarygodnienia się wobec brata, przyznaje się do jeszcze innej motywacji, zauważając zresztą słusznie, jaki jest wyraźny trend w Kościele, zwłaszcza w krajach o rozwiniętej kulturze:

To brzmi dość spójnie. Huzarski jednak podważa sam siebie, co nasuwa wątpliwości co do spójności osobowości, oczywiście w niezmąconej niczym afirmacji siebie:

Ta niezachwiana autoafirmacja sięga także celebrowania i to do tego stopnia, że on się wręcz chwali ignorowaniem rubryk, czyli celebrowaniem wbrew nim (gdyż one nakazują mówienie Kanonu po cichu):

Przy tym oczywiście nie dopuszcza do siebie myśli, że mógłby się jednak czegoś nauczyć od innych celebransów:

Ten rys osobowości pojawia się wyraźnie także wtedy, gdy usiłuje sprawić wrażenie, że zna łacinę:

Koryguję: w języku łacińskim nie ma słowa "testament". Jest natomiast słowo "testamentum", a oznacza ono nie "przymierze" (na to jest właściwe słowo "foedus"), lecz mniej to samo co polskie słowo "testament". 

Koryguję: nie ma takiej encykliki i nie ma też w języku łacińskim słowa "illus". Jest natomiast słowo zawarte we właściwym tytule encykliki Piusa XI "Divini illius Magistri". 

Koryguję: w języku łacińskim nie ma wyrażenia "versus Deo". Jest natomiast prawidłowe wyrażenie "versus Deum". 

Koryguję: nie ma psalmu "De profundis clamavit". Jest natomiast psalm "De profundis clamavi". Gdyby Huzarski miał elementarną znajomość języka łacińskiego, to by wiedział, że "clamavit" oznacza "on wołał", a nie "wolałem".  

Koryguję: w języku łacińskim nie ma wyrażenia "usus antiquor". Prawidłowe wyrażenie brzmi "usus antiquior" i oznacza nie "stary zwyczaj", lecz "używanie starożytniejsze", w wolnym tłumaczeniu "zwyczaj starszy". 

W sumie widać dobitnie, że ten człowiek nie ma choćby nikłego pojęcia o łacinie, i to mimo tego, iż w programie studiów zarówno polonistycznych (którymi się chwali) jak też filozoficzno-teologicznych jest kurs języka łacińskiego. Odpowiednio do tej ignorancji wygląda jego celebrowanie, skoro ani nie potrafi czytać rubryk, ani nie ma na tyle uczciwości, żeby poduczyć się u innych celebransów. Jeśli by ktoś nie wiedział, że ma do czynienia z hochsztaplerem, to ma tutaj dowody na poziomie elementarnym dla kogoś, kto podejmuje się celebrowania tradycyjnej liturgii rzymskiej. 

Dowodów jest więcej. Pomylenie ewolucji z ewaluacją jest mniejszej rangi, aczkolwiek dla wykładowcy homiletyki dość haniebne:

Nie lepiej jest pod względem teologicznym i moralnym. Warto zwrócić uwagę na kilka następnych dowodów na to, że wypuszczono na ludzi narcystycznego ignoranta-hochsztaplera. 

On demaskuje się sam, twierdząc, że Bóg jest nie tylko w Najświętszym Sakramencie, lecz także w drzewie, a różnica polega na tym, że przed drzewem się nie klęka:

Jego reklamowanie niby liturgii tradycyjnej potwierdza znowu, że on nie ma pojęcia, a udaje i tym samym oszukuje odbiorców:

On widocznie nie zauważył, że w liturgii tradycyjnej akurat nie ma żadnych musztrowych nakazów co do postawy uczestniczących wiernych, w przeciwieństwie do Novus Ordo. A może nie zna nawet przepisów novusowych, skoro twierdzi, jakoby musztrowanie było specyfiką liturgii tradycyjnej? Czy on w ogóle wie, co gada i to sugestywnie?

Dla niego sprawa widocznie sprowadza się do jego osobistego przeżycia: 

To odpowiada jego specyficznemu, a w gruncie fałszywemu poglądowi o mistyce i o ludziach:

Dla niego widocznie on sam to "wszyscy ludzie". 

Absurdalne są także jego wywody pseudoteologiczne o przymierzu:

Absurdalności swego gadania o "jednostronnym przymierzu" nie zauważa nawet wtedy, gdy rozmówca próbuje to jakoś poukładać:

Można pogratulować Huzarskiemu wybitnego wynalazku w postaci jednostronnej umowy. No cóż, absurdalność i odmóżdżenie są zresztą typowe dla osób poddanych obróbce pseudojezuickiej, jak w przypadku obydwu rozmówców (aczkolwiek ten młodszy - Daniel Wojda, były jezuita wydalony przed ślubami wieczystymi - wykazuje w tym momencie więcej trzeźwego myślenia). 

Dla Huzarskiego wybór między Novus Ordo a liturgią tradycyjną to kwestia odnajdywania się czy nie odnajdywania w kontemplacji: 

Zresztą dla niego to Novus Ordo jest "normalną mszą":

Huzarski nie kryje swego uznania dla rzekomych zalet Novus Ordo: 

On widocznie utożsamia nie tylko ilość czytań ze świadomością treści Pisma św., lecz Mszę św. z nauczaniem Pisma św. Zapewne nie dotarło do niego, że liturgia jest świętowaniem tajemnic Zbawienia, a nie pouczeniem o Biblii jak u protestantów. Widocznie też nie przyjmuje do wiadomości zgubnych skutków novusowego porządku - czy raczej chaosu - czytań. Otóż w liturgii tradycyjnej czytania służą celebracji tajemnic i wydarzeń historii Zbawienia. Jeśli natomiast celem czytań liturgicznych staje się zapoznawanie ludzi z Pismem św., to jest to nie tylko nieporozumienie i wypaczenie istoty liturgii, lecz prowadzi do fatalnych skutków duszpasterskich. Po pierwsze, z tego powodu, że dopiero w Novus Ordo uroczyście podaje się wiernym tłumaczenie Pisma św. na język narodowy, które bardzo często jest wadliwe, a nawet wręcz fałszywe, i to oparte na rzekomych oryginałach, które albo są hipotetyczną rekonstrukcją, albo wcale nie są oryginałem jak w przypadku czytań starotestamentalnych opartych na texcie średniowiecznych żydowskich, antychrześcijańskich masoretów. Innym poważnym skutkiem antyduszpasterskim - po drugie - jest pomieszanie w znajomości Pisma św. Otóż gdy uważny wierny w kolejnych latach (A, B, C) słyszy w kościele różne wersje tych samych wydarzeń podawane przez różnych Ewangelistów, a nie ma wiedzy teologiczno-exegetycznej, która by mu umożliwiła odpowiednie zrozumienie też różnorodności, to ma mętlik, który podważa wiarygodność całego Pisma św. Po trzecie, w novusowy lekcjonarz jest treściowo znacznie uboższy, ponieważ wycięto nie tylko czytania znajdujące się w tradycyjnym mszale, lecz także określone fragmenty czytań. Innymi słowy: dokonano zafałszowania treści samego Pisma św. Tak więc Huzarski albo nie wie, o czym mówi, albo wie i kłamie. 

On wie natomiast, o czym mówi, gdy zdradza tajemnicę spowiedzi:

Widocznie albo go pseudojezuici nie nauczyli, że spowiednikowi nie wolno zdradzać absolutnie nic z tego, co wie ze spowiadania, albo go nauczyli, a on ma to daleko w niepoważaniu. W każdym razie wynika z tego, że bardzo ryzykowne jest spowiadanie się u niego, skoro on nie ma żadnych oporów w wykorzystaniu wiedzy pochodzącej ze spowiedzi.

Równocześnie gorliwie przytakuje, gdy wierni tradycyjni są wyzywani od dziwaków za to, że czasami upominają:

Dla niego jedynie uwarunkowaniem kulturowym jest zasada dotykania czy niedotykania Ciała Pańskiego (albo obłudnie przytakuje tej wypaczonej mentalnie kobietce): 

Dla niego Komunia dołapna to sprawa kontrowersyjna:

Z zachwytem wsłuchuje się w bzdury wypowiadane przez pseudojezuicko wypaczoną mentalnie kobietkę:

Skoro ona jako matka gotuje, sprząta kibel i zmienia dzieciom pieluchy, a równocześnie koniecznie chce tymi samymi ręcami dotykać Ciała Pańskiego, to albo nie wie, co mówi, albo ma zupełnie wypaczone pojęcie o szacunku i adoracji, albo jedno i drugie. A Huzarski ją oczywiście w tym milcząco utwierdza. Gdy druga pseudojezuicko obrobiona kobietka się włącza, Huzarski jednak usiłuje im coś wytłumaczyć:

Problem w tym, że robi to na płaszczyźnie jedynie psychologicznej czy pseudopsychologicznej, bez zająknięcia się o tym, co jest istotą problemu, mianowicie to, że także małe cząsteczki hostii są Ciałem Chrystusa, któremu należy się cześć i adoracja. Dla niego ten problem widocznie w ogóle nie istnieje, także wtedy, gdy opowiada o swoim przeżyciu w Australii:

Zamiast pouczyć człowieka o tym, że chodzi o cząstki Ciała Chrystusa i że tak robić nie wolno, to on grzecznie pyta, żeby go nie urazić. A powinien już przy udzielaniu Komunii tego człowieka zatrzymać i w razie konieczności odebrać mu hostię. Jednak Huzarski oczywiście nie chce urazić, żeby nie zostać uznanym za tradycjonalistycznego dziwaka. 

Jego rozmówczyniom - jak przystało na modernistycznie wypaczone umysły - to oczywiście nie wystarcza, bo one chcą mieć pewność, że on nie podważa ich wypaczenia:

Tutaj Huzarski jak zwykle się plącze i miesza. Z jednej strony mówi, że nie jest za zachowaniem samej formy, a z drugiej, że należy zachować różne formy. Niby zaznacza, że nie chodzi mówi o indyferentyzm, jednak tylko pozornie:

Huzarskiemu więc wcale nie chodzi o prawdę, lecz o to, żeby długie dyskusje zmieniły obydwie strony. Czyli mamy masońsko-heglowski schemat teza - antyteza - synteza, gdzie prawdy nie ma. Dokładnie tak myślą też te kobietki z modernistycznie wypaczonymi umysłami:

Pouczenie jest dla tych ludzi brakiem szacunku, nie uczynkiem miłosierdzia co do duszy (jak naucza katechizm katolicki), a racją trzeba się podzielić po równo. Oto wyżyny intelektualne ofiar pseudojezuityzmu. 

Huzarski lubi też pozować na oczytanego i będącego na bieżąco z osiągnięciami współczesności:

Problem w tym, że on najwidoczniej zna jedynie tytuły książek czy nagłówki w internetach. Gdyby wiedział, o co chodzi w tzw. neuronauce, to by nie kojarzył jej z teoriami siły woli, lecz z negowaniem wolnej woli oraz istnienia duszy:

Ten człowiek widocznie także o tzw. neuronaukach nie ma choćby bladego pojęcia, skoro mówi o "faktach naukowych" (więcej tutaj). Ponadto jawi się znów dość wyraźnie jego problem osobowościowy. Gdy człowiek koło 50-tki, który nie ma dotychczas jakichkolwiek osiągnięć naukowych, a gada tak potężne bzdury na poziomie elementarnym, zapowiada pracę naukową zakrojoną conajmniej na habilitację, to należy obawiać się o stan jego umysłu pod względem nie tylko kontaktu z rzeczywistością, lecz także co do traktowania publiczności. 

Podsumowując:

Uważający się za jezuitę Rafał Huzarski w piątej dekadzie swego żywota, a w trzeciej swojej bytności zakonnikiem, bardzo niespodziewanie - jako że dotychczas był znany z liberalnych poglądów i powiązań z anarchistami - począł odgrywać rolę tradycyjnego duchownego katolickiego. Wygląda na to, że motyw był podwójny: zarówno infantylne konkurowanie z bratem o poczucie własnej wartości jak też - w tym wypadku akurat rozsądne - rozpoznanie, że przyszłością Kościoła jest ruch tradycyjny, gdyż tego początkiem i zapowiedzią są poglądy i nastawienie zarówno młodego pokolenia duchownych jak też sporej - a intelektualnie mocnej - części młodzieży, zwłaszcza młodych rodzin. Być może przełożeni polecili mu wskoczenie na ten trend, żeby zakon nie przegapił chwili. O ile można by - i należałoby - cieszyć się z takiego niby nawrócenia, o tyle bardziej należy zwrócić uwagę na nieprzystawanie jego aspiracyj do rzeczywistości. Już chociażby co do znajomości języka łacińskiego zwykła przyzwoitość wymagałaby znać przynajmniej podstawy. Jeśli wyleciały mu z głowy, to powinien w pokorze je sobie na nowo przyswoić, a nie zamiast tego udawać wiedzę i umiejętności, których ewidentnie nie posiada, mimo pozorów, które stale usiłuje kreować. A jeśli ktoś o takiej moralności prowadzi duchowo ludzi, to nieuchronne jest ich wypaczanie duchowe i moralne. Na co są już zresztą dowody. 

Pierwszym, już znanym szeroko przykładem jest celebracja Wielkiego Tygodnia z tego roku (2026), za którą on jest odpowiedzialny. Konkretnie jest odpowiedzialny za oszustwo, którego się dopuścił i za które dotychczas nie przeprosił (więcej tutaj). 

Drugi przykład jest z tym powiązany. Otóż pewna osoba, jak się okazało powiązana z Huzarskim, mianowicie Kajetan Z., przez wiele miesięcy wspierał niniejszego bloga regularną wpłatą. Zaprzestał wspierania po wpisie o skandalicznym oszustwie owego Triduum. Widocznie prawda się nie spodobała. 

Trzeci przykład jest znów powiązany, jako że Kajetan Z. należy do grona organizatorów tzw. Konferencji Tradycji Katolickiej. Sama konferencja zaistniała już kilka lat temu (pierwsza w marcu 2019 r., druga w czerwcu tego samego roku, czyli przed słynną chorobą c19), jeszcze przed objęciem rządu dusz nad tą grupą przez Huzarskiego. Wówczas organizatorem było oficjalnie stowarzyszenie Una Voce Polonia, któremu przewodniczył słynny Tomasz Olszyński, w międzyczasie odsunięty od gdańskiego grona indultowego. Pozostał w tym gronie jego kolega, matematyk Paweł Barbarski, którego Olszyński wprowadził na salony przebierańców Ars Przebierandi jako pseudoprałackiego ceremoniarza biskupiego (więcej tutaj i tutaj):

Do nowej wierchuszki doszły inne osoby, a to już z klucza Huzarskiego. Nie zmieniło się natomiast powiązanie z Pawłem Milcarkiem, który widocznie cieszy się poważaniem Rafała, któremu babcia dawała krówki za ćwiczenie na fortepianie. Edycja tegoroczna (trzecia z kolei, po przerwie od 2019 r.) pozostała oczywiście wierna linii Huzarsko-Milcarkowej. Znamienny jest pewien pozornie drobny element w wystąpieniu jednego z gości honorowych, mianowicie uważającego się za dominikanina Janusza P., który nie potrafił inaczej wypowiedzieć imienia żydowsko-stalinowskiej "poetki" jak tylko w czułym zdrobnieniu:

Wnioski nasuwają się same.