Czy katolik powinien publicznie wyrażać swoje stanowisko?

Oczywiście każde działanie powinno mieć podstawy, być celowe i przemyślane. Zasadniczo katolik ma obowiązek świadczenia o prawdzie, nie tylko odnośnie bezpośrednio prawd wiary, lecz także spraw społecznych i politycznych. Dotyczy to także aktualnych wydarzeń. Nie jest katolicką postawą zamykanie się mentalne i praktyczne w sferze czysto religijnej, lecz należy brać udział w życiu społecznym, oczywiście w duchu i zgodnie z odwiecznym nauczaniem Kościoła. 

Jest to zwłaszcza zadanie ludzi świeckich, gdyż to oni dysponują - powinni dysponować - odpowiednią wiedzą i doświadczeniem w sprawach doczesnych. Zadaniem natomiast duchownych jest nauczanie prawd wiary i moralności, oraz czuwanie nad ich przestrzeganiem przez wiernych, także odnośnie kwestij społecznych i politycznych. 

Co znaczy nieuporządkowane przywiązanie?

Książeczka De imitatione powstała wprawdzie w środowisku mniszym (devotio moderna) i skierowana jest głównie do osób duchownych, jednak generalnie podaje zasady życiu duchowego ważne i możliwe do realizacji także w życiu świeckim.

Zniszczenie przywiązania oznacza wewnętrzną wolność. Św. Ignacy z Loyoli mówi tutaj o "obojętności" (indifferencia) odnośnie posiadania i nieposiadania, czyli gotowości przyjęcia zarówno dóbr jak też ich utraty. Jedynym motywem dla ich zdobywania i dysponowania nimi ma być wola Boża, czyli wielbienie Boga i zbawienie dusz.

Zarówno w przypadku osób duchownych jak też świeckich nie jest możliwe całkowite wyzbycie wszelkiego posiadania. Osoby duchowne ślubują między innymi ubóstwo czyli zależność od przełożonych w dysponowaniu dobrami. Osoby świeckie nie podlegają w tym sensie przełożonym kościelnym, jednak ich dysponowanie dobrami jest także związane przykazaniami Bożymi (miłości Boga i bliźniego) a także obowiązkami stanu. Tak np. ojciec rodziny powinien we wszystkich swoich decyzjach, także odnośnie dóbr materialnych, kierować się celem i dobrem małżeństwa i rodziny, a także Kościoła, ojczyzny i ludzkości. Jest w tym bardziej samodzielny, tzn. zdany na własną roztropność i poczucie obowiązku, i tym większa odpowiedzialność spoczywa na nim.