Zasady komentowania: bez anonimowych komentarzy

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ruch charyzmatyczny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ruch charyzmatyczny. Pokaż wszystkie posty

Dlaczego specjaliści od sekt hodowali u siebie sektę?

 


Dominikanie stali się w ostatnich latach w Polsce słynni nie tylko dzięki takim osobom jak Adam Szustak (więcej o nim tutaj). Afera, której bohaterem jest ich były współbrat Paweł Maliński, w międzyczasie prawomocnie skazany na 3 lata więzienia za nadużycia sexualne w kontekście zależności pseudoreligijnej, wstrząsnęła renomą tego zakonu i była owszem szeroko podawana i komentowana. Sprytnym zabiegiem przełożony prowincjalny powołał komisję do zbadania sprawy, która już po kilku miesiącach pracy wydała "raport", mający świadczyć o transparencji i celujący w odbudowanie wiarygodności. Nie przypadkowe było powołanie na stanowisko szefa tej komisji znanego szeroko publicysty i dziennikarza Tomasza Terlikowskiego, co miało zapewne służyć temuż celowi. Równocześnie jednak nadal brakuje głębszych refleksyj, sięgających do źródła i korzeni skandalu, a w międzyczasie sprawę uważa się za zakończoną i przeznaczoną do lamusa historii. 

Ów raport mimo szumnego ogłoszenia i pozornej solidności jest dość chaotyczny i płytki, mimo skądinąd słusznego podziału na części -  faktograficzną, teologiczną, psychologiczną i socjologiczną. Przytaczane świadectwa służą jedynie jako potwierdzenie snutych opowieści czy rozważań, bez porządku chronologicznego i tematycznego. Oczywiście dobrze, że w ogóle cytowane są świadectwa czyli fragmenty przesłuchań. Jednak podane jest to w taki sposób, jakby czytelnik nie miał być zdolny do samodzielnej oceny ich treści i wysnucia własnych reflexyj czy wniosków. Tym niemniej można się dowiedzieć sporo ciekawostek, choć szereg istotnych kwestij już na poziomie faktów nie zostało rozwiniętych. Zamiast narzuconego pośpiechu lepiej było poświęcić nieco więcej czasu i wysiłku na opracowanie solidnego dokumentu sprawy. A może tego właśnie chciano uniknąć? Może chciano rzucić publiczności coś takiego, by zaspokoić powierzchowną ciekawość i zabezpieczyć się przed głębszymi pytaniami?

Zaangażowanie w sprawę takich osób jak Tomasz Terlikowski bynajmniej nie daje gwarancji rzetelności. Wręcz przeciwnie. Jego działalność wykazuje regularnie dwie główne cechy: zgodność z trendem popularności oraz unikanie głębszych poszukiwań i pytań, nawet kosztem zwykłej solidności informowania. 

Tyle uwag wstępnych. Nie będę referował ani analizował szczegółowo tegoż raportu. Zainteresowany czytelnik może sam zapoznać się z jego treścią, ogólnie dostępną w internecie. Podzielę się jedynie kilkoma reflexjami, które powinny pomóc w namyśle. 

Otóż po pierwsze zakrawa wręcz na szyderstwo historii, że Paweł Maliński, bohater skandalu, w którym się mówi wprost o sekcie hodowanej przez lata u dominikanów, nie tylko był dominikaninem, lecz nawet założycielem tzw. "dominikańskiego centrum informacji o nowych ruchach religijnych i sektach" w Poznaniu i Wrocławiu, a także przez wiele lat mieszkał i działał w warszawskim klasztorze, gdzie znajduje się obecnie chyba już tylko jedyne takowe "dominikańskie centrum". Ta okoliczność staje się bardziej zrozumiała w świetle wystąpień jego obecnych kierujących (widocznych na fotografii tytułowej). 

Zacznijmy od sprawy Malińskiego. Jak podają świadectwa zacytowane w "raporcie" komisji Terlikowskiego, Maliński miał w zakonie opinię "niegroźnego wariata". Z jednej strony miał zdolności intelektualne raczej poniżej poziomu przeciętnego w zakonie (miał problemy już z pracą magisterską, a doktorat o kwestionowanym poziomie zrobił dzięki protekcji, co hańbi jego promotora, również dominikanina). Z drugiej strony był lubianym kaznodzieją, o czym świadczy fakt, że jego msze słynęły z pokaźnej frekwencji. Ta ostatnia okoliczność stanowiła zapewne główny argument na korzyść Malińskiego nawet wtedy, gdy niektórzy współbracia zgłaszali swoje zastrzeżenia co do jego działalności przełożonym, zwłaszcza prowincjałowi o. Maciejowi Zięba (†2020). Widocznie był generalnie lubiany przez współbraci, w pewnej mierze nawet podziwiany z powodu swojej popularności wśród młodzieży. Z całą pewnością Maliński odznacza się inteligencją praktyczną, czyli sprytem w obchodzeniu się z ludźmi, w manipulowaniu nimi i w radzeniu sobie z trudnościami. W rezultacie te czynniki przysłoniły wszelkie, choćby poważne zastrzeżenia, zwłaszcza co do praktykowanej w jego sekcie "modlitwy ciałem", czyli uprawiania lubieżności pod pretextem pseudoreligijnym. Szczególnie o. Maciej Zięba, który był prowincjałem w latach 1998-2006, odznaczał się przychylnością dla niego, nawet pewną trudną do zrozumienia zażyłością. Równocześnie fakt, że Zięba został wybrany prowincjałem, choć był znany z alkoholizmu, świadczy dość haniebnie o stanie duchowym i umysłowym tego zakonu, zwłaszcza w Polsce. 

W życiu duchowym, zwłaszcza duchownych, istotną rolę odgrywa formacja intelektualna, czyli filozoficzno-teologiczna. Jest ona podstawą, aczkolwiek oczywiście nie może zastąpić żywej wiary i szczerej pobożności, czyli autentycznej modlitwy. Nie wiem, jak konkretnie wyglądają studia u dominikanów w Polsce. Oczywiste są natomiast ich efekty, a to zarówno u Malińskiego, jak też u jego przełożonych, z o. Ziębą na czele, a także u takich aktualnych gwiazdorów internetu i modernistycznej ambony jak Adam Szustak (więcej tutaj) i jego medialni kolesie jak Tomasz Nowak (więcej tutaj), Paweł Gużyński, Maciej Biskup itp. Krótko mówiąc: poziom katastrofalny. Jak wykazuje raport komisji Terlikowskiego, zarówno Zięba jak też jego następcy w urzędzie prowincjała nie wykazali zdolności do prawnie prawidłowego zabrania się za sprawę Malińskiego, nie wszczęli procedury kanoniczno-prawnej, a ograniczyli się do dekretów dyscyplinarnych, co potem dziwiło nawet generała zakonu dominikanów. A tłumaczą się teraz swoją nieznajomością prawa kanonicznego, tudzież złym doradztwem prawno-kanonicznym, co świadczy już o braku kompetencji choćby ludzkiej w sprawowaniu urzędu. 

Jeszcze gorzej jest z kompetencją teologiczną. Jej brak jest szczególnie jaskrawy u Malińskiego, ale także u innych aktualnych gwiazdorów jak Adam Szustak (por. link wyżej). Maliński posługiwał się szczątkami teologii, wziętymi zresztą od modernistów, budując na nich swoją ideologię pseudoduchową jako usprawiedliwienie dla swoich perwersyjnych praktyk. Jak to możliwe, że jego współbracia przez dziesiątki lat nie reagowali, a nawet widocznie nie zauważyli fałszywości tej zakłamanej ideologii? Ano właśnie dlatego, że sami nie myślą kategoriami zdrowej teologii katolickiej. A widać to także u obecnych szefów owego "dominikańskiego centrum". 

Ich artykułowana wiedza teologiczna ogranicza się do Magisterium tzw. posoborowego, czyli dokumentów po V2 oraz do teologów - raczej pseudoteologów - modernistycznych. Widoczne jest to już w mętnej i w gruncie rzeczy zakłamanej definicji sekty, gdy ojcowie Broniek i Smolana skrzętnie unikają powiedzenia, że istotą sekty jest herezja (greckie "hairesis" oznacza dosłownie tyle co łacińskie "secta"), czyli odrzucanie przynajmniej jednej z prawd prawdziwej religii, jaką jest katolicyzm. Oni mieszają nie tylko różne aspekty w tej kwestii - teologiczny, psychologiczny, socjologiczny - lecz wprowadzają do teologii elementy fałszywej ideologii relatywistycznej, gdy do głównym znamion sekty zaliczają podział na "czarne i białe", czyli stosowanie logiki dwuwartościowej, czyli myślenie w kategoriach prawdy i fałszu, dobra i zła. Zgodnie z modnym relatywizmem i subiektywizmem, zarzucają "sektom" nierespektowanie szarości, czyli pomieszania prawdy i fałszu, dobra i zła. Zresztą mylą tę sprawę z fałszywym exkluzywizmem. Szczególnie T. Terlikowski za istotną cechę sekciarstwa uważa odróżnianie i separowanie się od świata zewnętrznego jako złego. Widocznie nie zna, nie rozumie, czy raczej odrzuca znaczną część Nowego Testamentu, zwłaszcza pisma św. Janowe, gdzie regularnie jest mowa o sprzeczności między prawdą Chrystusa i Jego uczniami, a światem. Odpowiada to zresztą ogólnemu widocznemu postępowaniu tego publicysty, który starannie dba o to, by być na fali aktualnych trendów kościelnych, społecznych i politycznych. Widocznie nie zauważa, że Kościół zawsze rozumiał siebie exkluzywistycznie, to znaczy jako jedyną prawdziwą religię, pochodzącą od Boga samego, który objawił się we Wcielonym Synu Bożym. Ten, kto neguje to Objawienie, wstydzi się exkluzywizmu i go odrzuca, gdy jest on niewygodny dla własnej praktyki życiowej. 

W końcu sprawa ma też wymiar psychologiczny. Otóż każda wspólnota i społeczność, w której słabnie czy wręcz zamiera myślenie kategoriami teologii katolickiej, przechodzi w mentalność sekciarską, zwaną eufemistycznie "wspólnotowością", a mówiąc dosadnie poniekąd komunizmem. To dlatego właśnie przełożeni Malińskiego, mimo stwierdzenia jego ewidentnie niemoralnych, wręcz skandalicznych praktyk, przez dziesięciolecia nie zdobyli się na wszczęcie procesu kanonicznego zdążającego do wydalenia go z zakonu i stanu duchownego. Byli pod wrażeniem jego popularności, powodzenia jego kazań. Przy braku zdrowego myślenia teologicznego widzieli problem jedynie w emocjonalności kazań wraz z deficytem treści, a nie dostrzegali - może nawet nie chcieli dostrzec - gruntownej fałszywości. I oczywiście nie chcieli być zbyt surowi wobec swojego współbrata, do którego - jak wykazują świadectwa - czuli życzliwość i sympatię, przy zupełnym braku empatii dla ofiar Malińskiego, zarówno już skrzywdzonych jak też potencjalnie mogących stać się jego ofiarami. 

Wynika to z mody na "wspólnotowość" zarówno wewnątrz zakonów jak też w duszpasterstwie, co jest niczym innym jak przeniesieniem wzorców protestanckich, iście sekciarskich do życia Kościoła. Oczywiście, od zawsze obecne jest w Kościele życie wspólnotowe w znaczeniu wspólnot zarówno lokalnych parafialnych, diecezjalnych, jak też zakonów i zgromadzeń (cenobityzm) działajacych według określonych zasad prawnych. Jednak nigdy nie było w Kościele tworzenia wspólnot parazakonnych czy raczej pseudozakonnych dla świeckich bez prawnie określonych zasad, czyli reguł i statutów. Naturalną wspólnotą dla świeckich jest rodzina i społeczność lokalna, na wyższym poziomie też państwo. W dziedzinie kościelnej zawsze było jedno nauczanie wiary i jedna liturgia dostępna dla wszystkich katolików, gdyż to wynika z natury i definicji religii jako kultu publicznego Kościoła. Nigdy nie było w Kościele jakichkolwiek zamkniętych czy dyskretnych "grup modlitewnych" z własnymi "rytuałami" dla wtajemniczonych. To jest wynalazek sekt protestanckich, zwłaszcza tzw. pentekostalnych, które powinne się właściwie nazywać ezoterycznymi. Przeniesienie tego typu praktyk do Kościoła jest sprzeczne z jego naturą, ustrojem, zasadami i Tradycją, i wcześniej czy później musi prowadzić do poważnych problemów tego typu jak skandal z Pawłem Malińskim, przy czym nie jest on jedynym tego typu przykładem. 

Tego rodzaju mentalność wspólnotowa rujnuje od wewnątrz życie danego zakonu, już chociażby dlatego, że nieuchronnie wprowadza podziały wewnątrz klasztoru i zakonu, nawet jeśli dany klasztor czy zakon zostaje całkowicie przejęty przez takową sektę paraprotestancką. Wynika to z natury sekt, gdyż one regularnie łączą relatywizm z autorytaryzmem: zamiast prawd i norm obiektywnych, decydująca jest wola danej sekty, zwłaszcza w postaci jej przywódcy, nawet jeśli ów ma przy sobie jakieś grono doradców czy rodzaj "gwardii" przybocznej. 

Widać to także na przykładzie głośnej ostatnio sprawy x. Łukasza Kadzińskiego, w którą - według prowadzącego aferę Pawła Kostowskiego - zaangażowani są owi dominikanie z "domikańskiego centrum", a także - a jakże - chętny do takich spraw Tomasz Terlikowski, zresztą od lat związany z pseudo"charyzmatycznym" ruchem "Emmanuel". Prawdopodobnie nikt z tych osób nie zająłby się problemem, gdyby nie było skrętu x. Kadzińskiego w kierunku liturgii tradycyjnej oraz politycznie ku Konfederacji. Istotne jest natomiast pochodzenie tej "wspólnoty" z ruchu "charyzmatycznego". Fakty, o których mówi Kostowski i inni skrzyknięci przez niego oskarżyciele, świadczą o tym, że ma ona więcej wspólnego z tymi korzeniam niż ze rdzenną Tradycją katolicką, mimo stopniowego przejścia czy przechodzenia ku tej ostatniej. To przechodzenie jest oczywiście dobre i chwalebne, choć stało się widocznie powodem do ataku (nie neguję istnienia słusznych podstaw krytyki, aczkolwiek póki co jest niewiele twardych, udowodnionych faktów). Z drugiej strony zakorzenienie w "charyzmatykach" zapewniało im wolność i bezprzeszkodowość ze strony hierarchii, choć powinno być dokładnie odwrotnie. 

Jakie jest rozwiązanie tak zawikłanej sytuacji, zarówno we wspólnocie x. Kadzińskiego, jak też u dominikanów i innych strukturach kościelnych? Pośrednio już odpowiedziałem powyżej, więc teraz tylko podsumowując:

1. Powrót do zdrowej, katolickiej teologii, opartej na klasykach, zwłaszcza takich jak św. Tomasz z Akwinu, św. Jan od Krzyża itp. 

2. Zdecydowane odrzucenie wzorców wziętych z protestantyzmu, gdyż w jego naturze zawarte jest sekciarstwo, które musi prowadzić do podobnych, a nawet gorszych problemów i skandali, których przykładami są Paweł Maliński, x. Łukasz Kadziński, x. Piotr Natanek. Ci ostatni wprawdzie deklarują i po części praktykują pewne zbliżenie do Tradycji Kościoła, jednak jest ono jedynie powierzchowne, o ile nie jedynie pozorne, dopóki nie nastąpi u nich całkowite podporządkowanie się obiektywnemu porządkowi Kościoła we wszystkich dziedzinach, czyli wiary, liturgii oraz hierarchiczności. 

3. Powrót do tradycyjnej dyscypliny kościelnej zarówno w duszpasterstwie jak też w zakonach. Oznacza to wykluczenie wszelkich "wspólnot" praktykujących własne "modlitwy" czy "rytuały". Racją bytu grup czy wspólnot w ramach oficjalnych struktur Kościoła mogą być tylko specyficzne, specjalne zadania, a nie zaspokajanie specyficznych czy wręcz exkluzywnych potrzeb emocjonalnych czy pseudopobożnościowych. Gdyby dominikanie przestrzegali tradycyjnych konstytucyj zakonnych, to by nigdy nie doszło do skandalicznych praktyk Malińskiego. Gdyby w parafiach przestrzegano prostej zasady, że w Kościele modlitwa wspólnotowa może się odbywać wyłącznie według zatwierdzonych przez Kościół obrzędów - a nie według bełkotów i "modlitw" ezoterycznych sekt protestanckich - to by nie było podziałów w parafiach i też nigdy by nie mogły powstać wspólnoty tego typu jak ta prowadzona przez x. Natanka czy x. Kadzińskiego, przynajmniej w takiej postaci, jaka jest znana obecnie. Oczywiście nie należy z góry zakładać u nich złej woli. Oczywiste jest natomiast pomieszanie zarówno teologiczne, jak też dyscyplinarne i ogólnie mentalnościowe, z poważną domieszką mentalności typowej bardziej dla sekt protestanckich niż dla katolicyzmu. A winę za to ponoszą nie tylko oni sami, lecz hierarchia, który po pierwsze nie zapewniła im zdrowej formacji duchowej i intelektualnej, a po drugie - przez tolerowanie infiltracji przez sektę pseudocharyzmatyczną - nie uchroniła ich przed przejęciem mentalności sekciarskiej. 

Czy wszyscy wyciągniemy odpowiednie konsekwencje, czas pokaże. 

Co to jest "uwielbienie tańcem"?

 

Odnośnie takich scenek skierowane zostało do mnie pytanie:



Dokładniej można zobaczyć tutaj:




Jak widać, chodzi o pomysł i praktykę tzw. charyzmatyków, czyli sekty pentekostalno-protestanckiej grasującej w strukturach Kościoła. 

W internecie można się dowiedzieć, że opiekunem duchowym i prawdopodobnie inspiratorem tych wybryków jest pewien kapłan:


Jak widać, pseudopobożne i pseudożyciowe mądrości wiążą się tutaj z biznesem quasi charytatywnym. Odpowiednio "głębokie" są myśli owego kierownika: 


On widocznie tworzy wokół siebie coś w rodzaju żeńskiej sekty tanecznej z pseudopobożnym, heretyckim i bluźnierczym bełkotem w tle:


Trzeba mieć wyjątkowo wymieszane i plugawe myślenie, by kojarzyć Matkę Najświętszą i jawnogrzesznicę:


To, co ta dzieweczka wygaduje, świadczy dość dobitnie o poziomie opieki duchowej i teologicznej, skoro myli Osobę Syna Bożego z Osobą Ducha Świętego:


Porównywanie czasu oczekiwania Matki Najświętszej na urodzenie Jej Syna do jakiegoś dziewięciomiesięcznego "odbudowania serca" jest groteskowo-bluźniercze. Te kobiety - odpowiednio zwiedzone przez swego kierownika - widocznie mieszają nie tylko procesy biologiczne z życiem duchowym, lecz przede wszystkim Boże Macierzyństwo Maryi z własną pseudopobożnością. Posługiwanie się w tym tańcem dość dokładnie pasuje do tych bluźnierczych treści. 

Kimże jest ów kierownik? Tak oto prezentuje się w sieci:




Ten człowiek widocznie czuje się osobą świecką, skoro poświęca czas i siły na banalne wierszydła, prezentowane zresztą bez żadnych oznak stanu duchownego. To dość dokładnie pasuje do tego, co uprawiają jego tańczące podopieczne "duchowe": to jest zupełne pomieszanie treści, polegające właściwie na profanacji. 

Jak należy ocenić samo "uwielbienie tańcem"? 

Po pierwsze, skandaliczne jest wydarzenie pokazane na początku: kobiety wymachujące swoimi kończynami i kroczem w kierunku sexownego mężczyzny - w świątyni, czyli miejscu poświęconym dla liturgii czyli oficjalnego kultu Bożego sprawowanego przez Kościół. Mówiąc krótko: to jest wręcz demoniczna profanacja miejsca świętego. 

Nie ma to nic wspólnego z prawdziwym uwielbieniem Boga, gdyż ono zawsze liczy się z czasem i miejscem. Świątynia katolicka jest miejscem poświęconym do sprawowania Najświętszej Ofiary oraz innych sakramentów świętych. Tak więc nawet traktując taniec jako wyraz pobożności - a może to być jedynie pobożność prywatna, nie liturgia - nie wolno dopuścić do tego typu występów w takim miejscu. 

A czy w ogóle można uznać taniec za możliwy wyraz uwielbienia Boga? Czy taniec tutaj zaprezentowany kwalifikuje się do tej kategorii? 

Pewien rodzaj tańca, jako rodzaj przedstawienia teatralnego, można by uznać za możliwy sposób expresji uczuć i w pewnym ograniczonym stopniu treści religijnych. Mam tutaj na myśli klasyczny taniec indyjski, opowiadający pierwotnie mitologię. Przez pochodzącego ze Śląska werbistę, o. Jerzego Proksch'a (więcej tutaj) został on zaadoptowany do wyrazu treści biblijnych i katechizmowych, co miało uzasadnienie w działalności pośród ludności niepiśmiennej i przywykłej do takiej formy przekazu. Był to więc sposób nauczania wiary katolickiej, przystosowany do warunków kulturowo-społecznych. 

Czymś jednak zupełnie innym jest prezentowanie swoich pomysłów pseudoartystycznych w miejscu świętym i to nie mających wiele wspólnego z treściami wiary, a za to dość nachalnie narzucających widzom wdzięki cielesne i to wręcz bezwstydnie. Takie towarzystwo należy przegonić powrozem ze świątyni Pańskiej. 

Jak działa tzw. bioenergoterapia?

 


Właściwie bioenergoterapia nie jest istnieje ani jako zdefiniowana metoda leczenia, ani nawet jako zdefiniowane pojęcie. Wygląda na to, że to określenie nie ma odpowiedników w innych językach, czyli widocznie zostało wymyślone w Polsce na czyjąś doraźną potrzebę. Wikipedia angielska podaje jedynie pokrewne pojęcie energy medicine, które obejmuje różne metody i szkoły. Podobnie wersja francuskojęzyczna. 

Nie dziwi więc, że akurat w Polsce - i raczej tylko w Polsce - istnieje "cech energoterapeutów". To towarzystwo skupia "mistrzów energoterapii", przy czym nie wiadomo, kto, jak i za co dał im dyplomy. Oto typowe przykłady członków tego dziwnego i tajemniczego stowarzyszenia:



Oto ja przedstawia siebie sam guru tego towarzystwa:


Podobnie jest przedstawiany przez swoich wyznawców:



On steruje tym towarzystwem także formalnie:


Nie trzeba szczególnej wnikliwości, by dostrzec, że to okrutnie śmierdzi. Bełkoty tego pana dostępne w internecie są wyraźnie skierowane na biznes żerujący na naiwności ludzkiej, i to biznes nie mający nawet pozorów jakiejkolwiek wiedzy naukowej czy choćby zdroworozsądkowej. Już bełkotanie o "ciele fizycznym" i "energetycznym" świadczy o nieznajomości podstawowych pojęć jak ciało, fizyczność, energetyka. Ten człowiek używa pojęć, których ani on, ani nikt inny nie jest w stanie sensownie zdefiniować. Służą więc one stworzeniu jedynie pozorów wiedzy i umiejętności. Do tego pasuje wręcz groteskowa megalomania, pozbawiona nawet resztek przyzwoitości i poważnego traktowania ludzi. Innymi słowy: powierzenie komuś takiemu swojego (czy swoich bliźnich) zdrowia i życia świadczy o skrajnej naiwności (mówiąc oględnie). 

Jak wobec tego można wytłumaczyć działanie takowych "zabiegów" na dziecko?

Wpierw należałoby wyjaśnić, jakiego rodzaju i stopnia były owe problemy dziecka ze wzrokiem. Układ wzrokowy jest bardzo delikatnym narządem, powiązanym ściśle z układem nerwowym, którego działanie kryje nadal wiele tajemnic pod względem naukowym. Szczególnie u dzieci duże znaczenie ma psychosomatyka, czyli powiązanie sfery cielesno-materialnej ze sferą psychiczną. Zresztą większość procesów w organiźmie żywym, szczególnie tak komplexowym jak organizm człowieka, jest dotychczas mało wyjaśnionych albo wcale niewyjaśnionych naukowo. Tę okoliczność wykorzystują właśnie różnej maści szarlatani. U nich oszustwo z reguły powiązane jest z działaniem sił niematerialnych, zarówno psychicznych (emocjonalno-zmysłowych) jak też demonicznych. 

Jeśli np. zaburzenia wzroku owego dziecka miały charakter czy przynajmniej podłoże psychosomatyczne (co jest dość prawdopodobne), to jest zupełnie możliwe, że siły niematerialne mogły mieć wpływ czy nawet spowodować zmianę i polepszenie zdolności wzroku. Pewne jest, że żadne stworzenie - czyli żaden człowiek, ani demon - nie ma możliwości działania cudu, czyli spowodowania skutku wykraczającego poza porządek naturalnych, czyli działanie praw przyrody. 

Działanie demoniczne w przypadku dziecka, o którym mowa w pytaniu, jest potwierdzone przez fakt oddalenia się od prawdziwej religii, o ile oczywiście istnieje związek między tymi faktami. Szatan jest gotów i też w stanie uczynić coś dobrego, jeśli przez to zgubi duszę, czyli odciągnie od Pana Boga. Oczywiście samo poddanie dziecka działaniu "bioenergoterapeuty" nie przesądza o zbawieniu duszy, gdyż człowiek zwłaszcza dorosły ma wolną wolę i tym samym możliwość nawrócenia i powrotu do wiary i przyjaźni z Bogiem, nawet jeśli są trudności czy jakieś duchowe blokady.

W każdym razie stanowczo należy odrzucić działanie "bioenergoterapeutów" i poddawanie się ich "zabiegom". Nie jest istotne, że udają oni niekiedy osoby wierzące, pobożne, czy nawet katolików. Nie przypadkowo ich praktyki są bardzo podobne do działalności tzw. charyzmatyków obiecujących uzdrowienie przez wkładanie rąk itp. Gdzie jest fałsz i zakłamanie, tam na pewno działa szatan, który chce zawładnąć duszami. 

Czy katolik musi mieć misję kanoniczną do wypowiadania się w sprawach wiary i Kościoła?

Ostatnimi laty życie w Kościele przyniosło szczególnie wiele absurdów. W Polsce od kilku lat toczy się dość burzliwa dyskusja wokół działalności tzw. charyzmatyków, czyli grup i osób związanych z protestanckim ruchem tzw. pentekostalnym, przynależących oficjalnie do Kościoła katolickiego.

Głośnym był i nadal jest film o Marcinie Zielińskim wyprodukowany przez grupę świeckich, którzy mają osobiste doświadczenia z tzw. charyzmatyzmem od wewnątrz. Nie brakuje też głośnych wypowiedzi z drugiej strony, broniących Marcina Zielińskiego i innych "charyzmatyków", zaś atakujących autorów filmu oraz inne osoby wypowiadające się krytycznie. Jednym z głównych "apologetów charyzmatyków"  jest x. Tomasz Szałanda z Archidiecezji Warmińskiej (było już o tym niegdyś tutaj i tutaj i tutaj i tutaj ). Ostatnio popełnił on dość groteskowy atak na jedną z autorów filmu o Marcinie Zielińskim. Także tym razem x. Szałanda popisał się nie tylko ignorancją teologiczną i brakiem trzeźwego myślenia, lecz także złośliwością, która przybrała formę wręcz śmieszną:




Tym zapytaniem x. Szałanda sugeruje, jakoby do wypowiadania się w sprawach wiary i Kościoła była wymagana misja kanoniczna, czyli oficjalny dekret biskupa miejsca upoważniający do urzędowego nauczania wiary i moralności katolickiej. X. Szałanda popełnia tutaj zasadnicze błędy wynikające czy to z ignorowania czy z lekceważenia nie tylko kanonicznych zasad Kościoła, lecz nawet nauczania Soboru Watykańskiego II, który mówi:



Otóż według nauczania soboru, zresztą tak samo jak całej Tradycji Kościoła, do poświadczania wiary i jej obrony wierni świeccy są powołani i wyposażeni mocą Chrztu św. i Bierzmowania. Tak zwana misja kanoniczna dotyczy natomiast nauczania w formie urzędowej, czyli w ramach katechezy, lekcyj religii czy rekolekcyj organizowanych przez władze kościelne. Uzyskać tę misję mogą osoby, które odbyły pomyślnie studia teologii katolickiej lub przynajmniej odpowiednie kursy. Nie oznacza to oczywiście, jakoby innym osobom nie wolno było wypowiadać się publicznie w sprawach wiary i Kościoła. Dla takich wypowiedzi, które same w sobie nie są urzędowe, jedynym wymogiem i kryterium jest zgodność z prawdami wiary i moralności, oczywiście także rzetelność rozumowa i roztropnościowa. 

Tym samym ową akcję x. Szałandy należy uznać jedynie jako próbę - typową dla mentalności sekciarskiej - zastraszenia p. Anny oraz innych osób wypowiadających się krytycznie o działalności tzw. charyzmatyków oraz deprecjacji i zdyskredytowania ich cennych i bardzo potrzebnych głosów. Są to zwykle osoby, które mają za sobą lata osobistego zaangażowania i poznania "ruchu charyzmatycznego" od wewnątrz. Nie są one związane względami dyplomatycznymi i hierarchicznymi jak w przypadku duchownych, dzięki czemu mogą szczególnie otwarcie i odważnie poświadczać prawdę. Dlatego ich głos jest potrzebny i cenny dla Kościoła, nawet jeśli są to "tylko" osobiste świadectwa, a nie nauczanie wyposażone w misję kanoniczną. 

Ponieważ wypowiedzi tych osób powodowane są wiernością wierze katolickiej oraz troską o Kościół i także de facto wykazują tą wierność i miłość w stopniu nierzadko heroicznym, dlatego można i należy je uznać za napominające i ostrzegające głosy prorockie, na które zważać powinni także przedstawiciele hierarchii, będąc wdzięcznymi za nie jako pomoc i wsparcie w sprawowaniu urzędu pasterskiego.


Post scriptum

X. Szałanda zareagował w następujący sposób:



Widocznie albo nie doczytał, albo po prostu próbuje oszukać swoich odbiorców.

Jak zaznaczyłem, jest istotna różnica między wystąpieniami zorganizowanymi jako publiczna modlitwa czy nauczanie (lekcja religii, katecheza, rekolekcje itp.), a indywidualnym zabieraniem głosu np. w formie filmu czy textu. Ponadto istotna jest tematyka wystąpienia: czym innym jest (rzekome) głoszenie "słowa Bożego", jego wyjaśnianie czy publiczna modlitwa, a czym innym wypowiedź o wydarzeniach, jak np. o wystąpieniach M. Zielińskiego.

Pierwszy rodzaj - publiczne, zorganizowane wystąpienie w formie nauczania wiary - wymaga misji kanonicznej, która poświadcza autorytet nauczania w imieniu Kościoła i w zależności hierarchicznej.
Drugi rodzaj natomiast - wypowiadanie się o wydarzeniach czy wystąpieniach - jest publicystyką katolicką i tym samym nie wymaga misji kanonicznej. Jedyną zależnością jest wtedy zgodność z wiarą katolicką.

Nikt nie zabrania np. Marcinowi Zielińskiemu opowiadania o swoich poglądach czy drodze życiowej. Jednak nauczanie w ramach spotkań zwanych "modlitewnymi" oraz zabieranie się za wykładanie Pisma św. (jak w jego filmikach internetowych) jest czymś zupełnie innym, gdyż stwarza pozory nauczania oficjalnego Kościoła. 

Czy strona zwiedzeni.pl zawiera błędy teologiczne?



Zapoznawszy się z materiałami zawartymi na rzeczonej stronie (https://zwiedzeni.pl/), skupiając się jedynie na aspekcie czysto teologicznym, nie zauważyłem błędów pod względem katolickiego nauczania wiary i moralności.

Strona specjalizuje się w upowszechnianiu informacyj głównie odnośnie tzw. trzeciej fali pentekostalizmu (tzw. Toronto Blessing), pośrednio także tzw. charyzmatyzmu, czyli odpowiednika protestanckiego pentekostalizmu w ramach Kościoła. Oczywiście nie jestem w stanie sprawdzić warstwy czysto informacyjnej. Widzę jednak dobry poziom wyczucia pod względem teologicznym, choć nie trudno dostrzec, że autorzy raczej nie są zawodowymi teologami czy absolwentami studiów teologicznych. W niektórych kwestiach miałbym uwagi w celu doprecyzowania czy odpowiedniego rozróżnienia teologicznego, jednak nie dotyczą one substancji, lecz spraw szczegółowych.

Strona nie tylko rzetelnie informuje, lecz także ukazuje pośrednio, że dotychczas brak jest w języku polskim - i nie tylko - solidnych narzędzi w postaci odpowiedniej literatury teologicznej do uporania się z wyzwaniem jakim jest ruch Toronto Blessing. Wprawdzie generalnie wystarczy proste wyczucie duchowe i teologiczne by rozeznać, że nie pochodzi to od Ducha Świętego. Jednak ktoś bez odpowiedniej wiedzy teologicznej raczej nie jest w stanie przeciwstawić się podstępnej perswazji ze strony niektórych teologów i duchownych propagujących i broniących ten ruch. Tym cenniejsza jest ta strona i jej działalność, choć może i powinna być rozwijana i doskonalona.

Czy we Mszy św. zmienia się wartość chleba? Czyli wpajanie dzieciom herezji pod katolickim szyldem


Pytanie odnosi się do podręcznika dla dzieci, który ma wyjaśniać tajemnicę Mszy św.


Najpierw jest mowa o tym, że chleb staje się Ciałem Jezusa i że tego cudu dokonuje Pan Jezus podczas Mszy. Ta przemiana jest wyjaśniana jako "zmiana wartości chleba" i dalej, że staje się "wyjątkowym Chlebem", który jest "pokarmem dla naszych dusz". Jest to "Święty Chleb". W przyjęciu Komunii "Pan Jezus przychodzi" i "wypełnia człowieka".
W innym miejscu jest także mowa o "cudzie przemiany", w którym Pan Jezus "chleb zwykły przemieni w Boży".

I ponownie jest mowa o  tym, że "w kościele posilamy się Chlebem, który umacnia naszą duszę".

Ponadto stół jest nazwany ołtarzem a otarz stołem. Analogią jest stół w domu, "przy którym zasiadamy do posiłków".

Już w tym zestawieniu widać po pierwsze niespójność, a po drugie wyrażną tendencję treściową. Jest wprawdzie mowa o Ciele Jezusa, o cudzie, o przemianie, o pokarmie dla duszy, o ołtarzu, jednak
- uporczywie powtarzane określenie "święty" względnie "Boży Chleb", oraz
- Msza św. sprowadzana jest do spożywania analogicznego do spożywania posiłku w domu.
Jaki przekaz trafi do dziecka poprzez akcentowane obrazy i znaki, nie trudno zgadnąć. Zwłaszcza że pojęcie "Ciało Jezusa" nie jest wcale wyjaśniane.
Wyjaśniane jest natomiast pojęcie "chleb święty". A jest to czynione w sposób wprost heretycki, mianowicie przez "zmianę wartości chleba".
Nie trzeba podejmować dogłębnej analizy pojęciowej, by zauważyć, że wartość jest zarówno zmienna jak też względna, gdyż zależy od czynników i uwarunkowań zarówno obiektywnych jak subiektywnych. Np. dla człowieka niewierzącego czy niechrześcijanina kamyk z Golgoty czy z groty Grobu Pańskiego nie ma większej wartości, podczas gdy dla katolika jest cenną relikwią, której wartości nawet nie można wyrazić materialnie. Dlaczego więc autorka stosuje akurat pojęcie "wartość", które jest dość abstrakcyjne, a nawet nie wspomina pojęć takich jak istota czy substancja? Dlaczego nie używa pojęcia Przeistoczenie, które jest nie tylko poprawne i celne teologicznie, lecz byłoby dla dzieci okazją powiększenia ich słownictwa oraz myślenia o rzeczywistości?

Podsumowując należy stwierdzić, że przedstawienie tajemnicy Eucharystii przez autorkę jest zarówno dydaktycznie jak też teologicznie naganne. Przekaz treściowy niespójny i niedostateczny, w określeniu "zmiana wartości" wręcz heretycki.

Już w najprostszym podręczniku dydaktyki ogólnej autorka mogłaby wyczytać główne zasady:
- należy wyjaśniać każde nowe pojęcie,
- należy prowadzić od znanego do wyjaśnienia nieznanego,
- celem jest przyrost wiedzy oraz umiejętności rozumowania.
Autorka niemal postąpiła wbrew tym regułom niemal całkowicie. Wprawdzie posłużyła się prymitywną analogią odnośnie stołu i posiłku, jednak w sposób niedostateczny i fałszywy teologicznie. Ołtarza nie można sprowadzić do stołu, ani konsekrowanej hostii do "świętego Chleba".

Informacje dostępne w internecie podają o autorce, że jest absolwentką teologii oraz pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej. Tym samym powinna znać zarówno nauczanie Kościoła odnośnie Eucharystii (tym samym zupełną nieadekwatność pojęcia "wartość" do wyjaśnienia Transsubstancjacji), jak też podstawowe zasady dydaktyki. Dlaczego więc wprawdzie wspomina o "Ciele Jezusa", ale zupełnie tego nie wyjaśnia, a zamiast tego skupia uwagę swoją i czytelników na stole, spożywaniu i chlebie, co bardzo wyraźnie zdradza myślenie protestanckie odnośnie Eucharystii?

Odpowiedź nasuwa się sama. Otóż wspólnota Genezaret, z którą autorka jest związana, promuje nauczanie protestanckie znane pod nazwą "Odkrywanie chrześcijaństwa".

Wspólnota ma związek z takimi osobami jak Marcin Zieliński i Witek Wilk.

Wniosek jest prosty:
Niespójność i niedostateczność przekazu wynika z tego, że elementy katolickie (Ciało Jezusa, cud, przemiana) są zamieszczone tylko po to, żeby zmylić czujność katolików, zaś właściwą treścią skierowaną do dzieci ma być to, że w Komunii św. przyjmują "święty Chleb", nic więcej. A to jest nic innego jak protestantyzacja katolickich dzieci, posługująca się pozorami i instytucjami katolicyzmu.