Wskazano mi na wystąpienie, prosząc o opinię. Nie chcę wchodzić w całość dyskusji między D. Mysiorem i x. Sz. Bańką, lecz skupię się na sprawie głównej zaznaczonej w pytaniu.
Otóż nie ma obowiązku uczęszczania na Mszę św. w swojej parafii. Jedynie w sprawach administracyjnych, jak świadectwo Chrztu, czy inne sakramenty jednorazowe, katolik jest ściśle związany ze swoją parafią. Oczywiście po to są parafie, by umożliwić i ułatwić katolikom dostęp do sakramentów świętych, zwłaszcza tych codziennych jak Msza św. i spowiedź. Jednak, jeśli są obiektywne powody wyboru uczęszczania do innej parafii, to nie ma żadnych przeszkód i ograniczeń, mimo że duszpasterze oczywiście chcą zatrzymać wiernych u siebie, zwłaszcza z prozaicznego powodu jakim są finanse.
Katolik ma natomiast prawo do uczestniczenia w liturgii sprawowanej w sposób ważny, godziwy i godny. Faktycznie jest tak, iż obecnie rzadkością są parafie, gdzie nie ma mniejszych czy większych nadużyć liturgicznych. Najpewniejszym zabezpieczeniem i schronieniem przed nimi jest liturgia tradycyjna, czyli sprzed wprowadzenia Novus Ordo. Właściwie przynajmniej moralnym obowiązkiem duszpasterzy jest zapewnienie swoim parafianom Mszy św. w rycie tradycyjnym przynajmniej w niedziele i święta. Jeśli tego nie czynią, to dają wyraźny powód do szukania innego kościoła i parafii.
Wręcz groteskowym kłamstwem jest twierdzenie, jakoby obojętne było, w którym rycie sprawowana jest liturgia. Kto choćby pobieżnie poznał liturgię tradycyjną i ma choćby elementarne pojęcie o wierze katolickiej, łatwo rozumie, Novus Ordo nie dorównuje, a nawet poważnie zaciemnia prawdy wiary katolickiej. Kłamstwem jest także twierdzenie, jakoby obowiązek uczęszczania w swojej parafii - a takowego oczywiście nie ma - był ważniejszy niż sympatia dla liturgii tradycyjnej. Nie chodzi przecież o subiektywne upodobanie, lecz o obiektywną wartość wyrażania wiary i pobożności katolickiej. Nikt uczciwy i przy zdrowych zmysłach nie może twierdzić na poważnie, jakoby nie było ważne, w którą stronę zwrócony jest kapłan, czy rozumie Mszę św. jako Ofiarę, czy jednak jako pamiątkę Ostatniej Wieczerzy, czy umożliwia wiernym przyjęcie Komunii św. to ust i na klęcząco, czy forsuje chociażby takie nadużycie jak angażowanie tzw. szafarzy do regularnego udzielania Komunii.
Dziwne jest, że D. Mysior sprawiający wrażenie człowieka myślącego, wydaje się nie dostrzegać tych kwestij. A może jednak je dostrzega, lecz broni się przed ich przemyśleniem i wyciągnięciem wniosków? Na odpowiedź może naprowadzić fakt, który on pokazuje na koniec swojego polemicznego filmiku (źródło tutaj)): sam - jako mąż i ojciec - jest lektorem i chyba też akolitą w swojej parafii, co oznacza, że jest wyjątkowo ściśle związany nie tylko z parafią, lecz przede wszystkim z Novus Ordo wraz z jego paradoxami i problemami. Oczywiście zaszczytna pozycja w parafii jest mocnym czynnikiem psychologicznym. Ewentualne uczęszczanie na liturgię tradycyjną oznaczałoby nie tylko rezygnację z zaszczytu, do którego się przywykło, lecz także narażenie się na wyrzuty, oskarżenia o zdradę, nawet na pogardę ze strony modernistów parafialnych, a chyba też - może nawet zwłaszcza - ze strony duchownych. Dla ojca rodziny, który chce być wzorem dla swoich dzieci i wprowadzać je w życie możliwie chroniąc przed problemami, jest to aspekt sprawy dość istotny.
Zasadniczy teologiczny powód dla wolności wyboru miejsca uczęszczania na Mszę św., spowiedź, nabożeństwa, jest prosty: W Kościele Chrystusowym - w przeciwieństwie do protestantyzmu - strukturą zasadniczą jest biskupstwo, nie parafia. Na parafiach działają kapłani jedynie w zastępstwie biskupa, oni są jedyne jego reprezentantami na terenie danej parafii. Pod tym względem jest właściwie obojętnie, do której parafii się uczęszcza. Obojętne jest także, w której diecezji, oczywiście o ile biskup zachowuje jedność kościelną we wierze i dyscyplinie.
Post scriptum
Muszę dodać jeszcze jeden aspekt sprawy, który mi przedtem umknął. Chodzi o pewne niebezpieczeństwo związane z uczęszczaniem do innej parafii. Z własnego duszpasterskiego doświadczenia - którego nabyłem prawie wyłącznie w metropoliach - wiem, że zdarzają się osoby, u których właściwy czy główny powód do uczęszczania poza swoją parafią nie jest teologiczny czy duchowy. Są osoby unikające swojej parafii właściwie dlatego, że są tam znane z jakiejś negatywnej strony, niekiedy nawet z niemoralnego życia. Tam trudno byłoby im odgrywać pobożnego czy wręcz wzorowego katolika. Z dala od swojego naturalnego środowiska jest się nie tylko anonimowym, lecz można grać rolę (przynajmniej do pewnego czasu), której się pragnie czy uważa za korzystną chociażby dla samopoczucia. Dlatego w różnych grupach ponadparafialnych i też w duszpasterstwach liturgii tradycyjnej jest często znacznie wyższy odsetek dziwaków czy wręcz socjopatów niż w przeciętnej parafii. Aczkolwiek także w zwykłych parafiach, szczególnie wielkomiejskich, nie brakuje trudnych przypadków, o ile duszpasterze nie zwracają uwagi na problem i nie mogą czy nie chcą sobie z nim poradzić. Oczywiście liturgia tradycyjna już sama w sobie blokuje znaczną część pola dla osobistych ambicyj i potrzeby dowartościowania z tego prostego powodu, że nie ma w niej świeckich lektorów, akolitów, szafarzy. Zaś posługiwanie zarówno ministranta jak też kantora jest dość wymagające, co także stanowi pewną przeszkodę dla hochsztaplerów. Jednak także w takich duszpasterstwach należy czuwać nad tym, by nie wkradły się osoby szukające swojego dowartościowania i chwały, a nie zdrowej doktryny i autentycznej pobożności.
