Jak sprawować błogosławieństwo prymicyjne?

Należy odróżnić błogosławieństwo prymicyjne - czyli sprawowane w ramach i w dzień pierwszej Mszy św. neoprezbitera - od błogosławieństwa udzielanego przez neoprezbitera po tym dniu (w niektórych krajach stosuje się nawet do roku po przyjęciu święceń). 

Jedynie z błogosławieństwem prymicyjnym powiązana jest możliwość uzyskania odpustu zupełnego. Natomiast co do słów błogosławieństwa w tradycyjnym Rituale Romanum nie ma formuły przepisanej dla całego Kościoła, lecz są rytuały diecezjalne i krajowe, które wykazują pewne różnice. Są też różnice co do gestów. Część rytuałów odróżnia sposób udzielenia takiego błogosławieństwa duchownym od prezbiteratu wzwyż (prezbiterzy, biskupi), od udzielenia innym osobom, mianowicie w ten sposób, że duchownym neoprezbiter nie kładzie rąk na głowie (gdyż jest to gest z sakramentu świeceń), lecz na ramiona. Ma to oczywiście sens teologiczny, gdyż zaznacza różnicę pod względem sakramentu święceń oraz według hierarchicznego ustroju Kościoła. 

Regulacji w Novus Ordo nie znam. Wiem tylko, że są regulacje krajowe względnie konferencyj biskupów. 

Powszechnym zwyczajem jest udzielanie błogosławieństwa zwanego prymicyjnym także jakiś czas po dniu pierwszej Mszy św. neoprezbitera, zwłaszcza gdy jest to jego pierwsza Msza św. w jego rodzinnej parafii czy w innej. Analogicznie używa się wtedy formuły błogosławieństwa z pierwszej Mszy św. neoprezbitera. W niektóry krajach wiąże się to ze składaniem ofiar na jego potrzeby, co oczywiście nie jest zawarte w żadnej księdze liturgicznej, lecz zależy od zwyczaju. 

Błogosławieństwo od heretyka

Obecne prawo kanoniczne nie zawiera kary za samo przyjęcie błogosławieństwa od heretyka. Raczej należy powiedzieć: w ogóle nie przewiduje takiej sytuacji. Z prostego powodu: nikt przed Janem Paweł II nie wpadł na pomysł, by udzielać błogosławieństwa wspólnie z heretykami, a nikt przed Franciszkiem nie wpadł na pomysł, by samemu przyjąć takie błogosławieństwo. 

O ile mi wiadomo, póki co nie ma teologicznego uzasadnienia takiego przyjęcia, ani ze strony przyjmującego, ani kogokolwiek. Pewne jest, że taki gest jest skandaliczny, gdyż sprawia wrażenie, jakoby heretycy mieli conajmniej takie same prawo i taką samą możliwość działania w imię Boga Trójjedynego dla zbawienia dusz jak prawowity Kościół Chrystusowy. Nie trudno dostrzec w tym poglądzie herezji przynajmniej materialnej, negującej jedyność widzialnego Kościoła Chrystusowego, który otrzymał od Zbawiciela misję ratowania dusz. Z kolei herezja - aczkolwiek dopiero formalna - skutkuje popadnięciem w automatyczną karę exkomuniki (latae sententiae), która powoduje też utratę wszystkich urzędów kościelnych.

Co do przynależności do masonerii, to obecny Kodex Prawa Kanonicznego nie wspomina jej z imienia, w przeciwieństwie do Kodexu z 1917 r. Mówi ogólnie o przynależności do stowarzyszeń wrogich Kościołowi i zwalczających Kościół, a to oznacza, iż także rotarianizm można zaliczyć do takich stowarzyszeń. Jednak obecny Kodex niestety nie nakłada kary ekomuniki za taką przynależność. Tym samym kwestia jest pozostawiona do indywidualnej oceny przez biskupa miejsca, a ostatecznie władz rzymskich. 

Jak należy pisać na drzwiach?

 

Temat jest niby prosty, jednak nieco złożony i wymaga nieco sięgnięcia do historii. 

W ostatnich dekadach powstał wręcz spór w tej kwestii. Ci bardziej niby światli zaczęli głosić, że litery pisane na drzwiach oznaczają "Christus mansionem benedicat", czyli "Chrystus błogosławi domostwo". Natomiast ci niby bardziej tradycyjni twardo stoją ja stanowisku, że chodzi o inicjały Trzech Króli, wobec czego nawet należy pisać po polsku K zamiast C. Bardziej oświeceni spośród tych ostatnich argumentują niby betonowo przez wskazanie na modlitwę poświęcenia kredy w tradycyjnym Rituale Romanum, gdzie jest mowa o pisaniu imion na drzwiach:

Jednak, jak łatwo zauważyć, pierwsze imię jest na literę G, nie C. To oczywiście jeszcze bardziej komplikuje spór. 

Osobiście uważam, że należy zacząć od danych historycznych, czyli genezy historycznej obecnego zwyczaju pisania na drzwiach tych trzech liter, ale także od historii tej modlitwy poświęcenia. Tą ostatnią kwestią nie zajmowałem się i nie wiem, czy są badania historyczne w tej kwestii. Wiadomo jednak, że modlitwy błogosławieństw (poświęceń) najpierw pojawiały się lokalnie, a następnie były przejmowane do Rytuału Rzymskiego. Na ten moment nie jestem w stanie ustalić chronologii tej modlitwy. W każdym razie poświęcenie kredy wydaje się wtórne względem używania jej do pisania na drzwiach, tzn. najpierw pisano kredą na drzwiach, a następnie powstała modlitwa poświęcenia kredy. Należy więc sięgać głębiej, mianowicie do historii pisania na drzwiach i tym samym do genezy błogosławienia domostw, zwłaszcza w związku ze świętem Objawienia Pańskiego. 

Otóż w wigilię Objawienia Pańskiego w tradycyjnym rycie rzymskim ma miejsce jedno z trzech uroczystych poświęceń wody (oprócz Wigilii Paschalnej i Wigilii Zesłania Ducha Świętego). Wyraża to rangę tego święta, a jeszcze bardziej wyjaśnia związek tzw. kolędy czyli tzw. wizyty duszpasterskiej ze "Świętem Trzech Króli". Tradycyjnie bowiem kapłani zaczynali tzw. kolędę dopiero 6 stycznia, czyli po uroczystym poświęceniu wody w wigilię święta. Niestety wraz z zaniechaniem - a właściwie wyrzuceniem - tego poświęcenia zanikł jego związek z błogosławieniem domów oraz właściwy sens tzw. kolędy jako właśnie błogosławieństwa niesionego przez kapłana do domostw. Trudno się oprzeć wrażeniu, że komuś zależało zarówno na zarzuceniu poświęcenia wody w wigilię Objawienia Pańskiego, jak też na przerobieniu błogosławienia domostw w wizytę duszpasterską (czy kopertową). Obrzęd tego poświęcenia zawiera potężny, uroczysty exorcyzm, jedyny tego rodzaju w całym roku liturgicznym. Potęga tego obrzędu promieniuje właśnie w napisie C+M+B jako pamiątce pobłogosławienia domostwa wodą z potężnego exorcyzmu. Oto ten exorcyzm (znajduje się w dodatku Rituale Romanum):

Wracając do pytania tytułowego. Moim zdaniem jest bardziej prawdopodobne, że te inicjały pochodzą pierwotnie od prośby o błogosławieństwo, nie od imion Trzech Mędrców. Wynika to z tego, iż w hagiografii (tutaj) występują oni w zupełnie innej kolejności, mianowicie Baltazar jako najstarszy, Kacper jako młodszy, a najmłodszym miał być Melchior. Gdyby w pierwotnym znaczeniu drzwi chodziło o ich imiona, to by zapewne zachowano tę hierarchię. Widocznie w czasie tworzenia modlitwy błogosławieństwa kredy, a nawet wcześniej, nie znano już ich hagiografii, bądź jej nie uznawano. Prawdopodobne powiązanie z imionami wzięło się z kartek czy tabliczek wotywnych, które pielgrzymujący do ich relikwii w Kolonii przynosili ze sobą w swoje rodzinne strony (więcej tutaj). Innymi słowy: z jednej strony kapłani błogosławili domostwa wodą z wigilii "Trzech Króli", zaś z drugiej bywały w domostwach tego typu pamiątki po pielgrzymce do Kolonii, zawierające "błogosławieństwo Trzech Króli". Kiedy i gdzie doszło do stopienia tych dwóch elementów pobożności, raczej nie da się obecnie ustalić. Pewne jest, że właściwym pobożnym zwyczajem związanym z Objawieniem Pańskim jest pobłogosławienie domostwa, natomiast umieszczanie napisu na drzwiach może być kojarzone raczej z pamiątkami pątników, nawiązującymi do imion tych trzech świętych. 

Podsumowując: 

Prawidłowe jest rozumienie inicjałów C+M+B jako skrótu słów "Christus mansionem benedicat", czyli "niech Chrystus pobłogosławi to domostwo". Równocześnie słuszne jest też odniesienie do imion Trzech Mędrców według słów poświęcenia kredy, jednak jest to raczej wtórne. Praktycznie wygląda to obecnie następująco: wierni piszą te litery na drzwiach swoich domostw zarówno wpisując się w hołd Mędrców, jak też równocześnie prosząc o pobłogosławienie domostwa przez kapłana wodą exorcyzmowaną w wigilię Objawienia Pańskiego. Obydwa znaczenia - zarówno duchowe naśladowanie Mędrców jak też prośba o błogosławieństwo Chrystusowe - zawarte są w tych literach. Oznaczenie drzwi jest zaproszeniem kapłana do pobłogosławienia. 

Nie ma tu żadnej sprzeczności. Liturgia zna sporo przykładów wieloznaczności, czyli różnorodności warstw znaczeniowych. Jest dość typowym zjawiskiem w liturgii, że te same słowa - w tym wypadku inicjały - można rozumieć wielorako bez sprzeczności, lecz za to w głębszym kojarzeniu historii i teraźniejszości. 

Nieprawidłowe jest jedynie zastępowanie C przez K, nawet jeśli ma się na myśli nawiązanie do modlitwy błogosławienia kredy. To zastępstwo niweczy bowiem związek z pierwotnym obrzędem, czyli błogosławieniem domostwa. 

Błogosławienie dzieci

Odpowiedź zależy od sposobu tego błogosławienia.

Jeśli kapłan trzyma złączone palce tzw. konsekracyjne (czyli kciuk oraz palec wskazujący), a tylko resztą dłoni kreśli znak krzyża na czole dziecka, to jest to w porządku. 

Niegodziwe i profanacyjne jest natomiast rozłączenie palców konsekracyjnych oraz kreślenie znaku krzyża czy to kciukiem czy palcem wskazującym. 

Osobiście uważam, że warto błogosławić dzieci zwłaszcza wtedy, gdy są razem z rodzicem przystępującym do Komunii św. Chodzi oczywiście o pierwszy rzeczony sposób. Uzasadnienie teologiczne jest następujące:

1. Można to błogosławienie rozumieć jako naśladowanie i realizację błogosławienia dzieci przez Pana Jezusa: 

Mt 19,13-15:
"Wtedy mu przyniesiono dzieci, aby włożył na nie ręce i modlił się; ale uczniowie gromili ich. Lecz Jezus rzekł: Zostawcie dzieci w spokoju i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie; albowiem do takich należy Królestwo Niebios.I włożył na nie ręce, po czym odszedł stamtąd."

Mk 10,13-16:
"I przynosili do niego dzieci, aby się ich dotknął, ale uczniowie gromili ich. Gdy Jezus to spostrzegł, oburzył się i rzekł do nich: Pozwólcie dziatkom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im, albowiem takich jest Królestwo Boże. Zaprawdę powiadam wam, ktokolwiek by nie przyjął Królestwa Bożego jak dziecię, nie wejdzie do niego. I brał je w ramiona, i błogosławił, kładąc na nie ręce."

Łk 18,15-17:
"Przynieśli też do niego i dzieci, aby się ich dotknął. A widząc to uczniowie, gromili ich. Jezus zaś przywołał je i rzekł: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im. Albowiem do takich należy Królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam, kto nie przyjmuje Królestwa Bożego jak dziecię, nie wejdzie do niego."

2. Przynoszenie dzieci przez rodziców do przyjmowania Komunii jest cennym środkiem pedagogicznym. Dziecko widząc wiarę rodzica, z którą przyjmuje Komunię św., jest wprowadzane w ten sposób w tajemnicę Eucharystii, a nierzadko - nawet zwykle - budzi się w dziecku pragnienie przyjmowania Komunii św., które jest przynajmniej wstępem do Komunii duchowej, a to ma wielką wartość w życiu dziecka. 

3. Wprawdzie przepisy liturgiczne ani inne dokumenty Kościoła nie przewidują takiego błogosławienia dzieci, jednak ten nabożny zwyczaj - powszechny we wielu krajach od niepamiętnych czasów - nigdy nie spotkał się z potępieniem czy zakazem ze strony władzy kościelnej, co jest pośrednim dowodem na aprobatę. 

Czy ufność w hipokryzji jest dobra?

 

Na powyższą wypowiedź zwrócił mi uwagę jeden z P. T. Czytelników z prośbą o ocenę. W temacie już się zasadniczo wypowiedziałem (tutaj).

Mówiąc najkrócej: to jest połączenie ignorancji teologicznej z brakiem elementarnego trzeźwego myślenia. 

ad I. 

X. Jakubiak widocznie nawet nie wie, po co jest błogosławieństwo w ogóle, a błogosławienie domów w szczególności. Mówiąc najkrócej: każda modlitwa Kościoła i każda jego czynność ma na celu i zmierza do zbawienia dusz, a to się dzieje przez nawrócenie z grzechów. Owszem, modlitwy Novus Ordo zawierają poważne rozmycie pod tym względem. Widocznie ich autorzy-wynalazcy już przy ich tworzeniu przynajmniej dopuszczali rewolucję bergogliańską, z którą mamy teraz do czynienia. Jednak także w nich nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że błogosławione są grzeszne związki, gdyż jest w nich mowa jedynie o mieszkańcach domu, nie o parach. Tak samo w spowiedzi czy przy innych okazjach błogosławi się poszczególne osoby, a nie pary czy ich związki. Błogosławienie par grzesznych jest wynalazkiem "Fiducia supplicans". 

ad 1. 

W jaki sposób FS przewiduje badanie, czy dane osoby wyrażają błędną koncepcję małżeństwa? Jakie to musi być wyrażanie, gdzie i kiedy? Czy to wyrażenie musi nastąpić bezpośrednio przed udzieleniem błogosławieństwa i wobec kapłana, czy wystarczy dzień, tydzień, miesiąc, rok wcześniej? W jaki sposób powinno ono mieć miejsce? Jak kapłan ma to zbadać? Tego x. Jakubiak także nie określa. Tym samym albo jest ofiarą obłudy FS, albo sam oszukuje. 

ad 2. 

Od kiedy to błogosławieństwo jest włączeniem się kapłana w czyjąś modlitwę? Błogosławieństwo kapłańskie jest urzędowym aktem działającego w imieniu Kościoła, NIE prywatną modlitwą w prywatnej sprawie. 

Jak kapłan powinien sprawdzić, czy dana para akurat o to się modli? W jaki sposób? Kiedy?

Tego również nikt nie precyzuje, x. Jakubiak też.

ad 3. 

To oddzielenie od obrzędu ślubu cywilnego jest słuszne, ale również obłudnym zabiegiem. Jak określić związek błogosławienia ze ślubem cywilnym? Ile dni musi upłynąć po takim ślubie, żeby można było udzielić błogosławieństwa? A może wystarczy to zrobić dzień po albo dzień przed? Całkiem możliwe. Czy i jak kapłan powinien pytać o takie okoliczności? Wyobraźmy sobie, że taka para przychodzi do kościoła w dzień po ślubie cywilnym, w niedzielę odświętnie ubrana. Podchodzi do kapłana po Mszy św., być może nawet w zamówionej przez siebie intencji, i prosi o błogosławieństwo. Który kapłan wpadnie na pomysł, by zapytać, czy są po ślubie cywilnym i kiedy go zawarli? Toż to są tylko pozorne ograniczenia, nie tylko nierealistyczne, lecz wręcz obłudne.

ad 4.

W Kościele nigdy nie było i nie ma błogosławieństw, które nie są sakramentaliami. To jest wynalazek protestancki. Duchownemu Kościoła wolno działać w imieniu Kościoła wyłącznie według obrzędów przepisanych w rytuale (Rituale Romanum). Jakieś "spontaniczne" modlitwy czy błogosławieństwa to zwyczaj protestancki, niestety obecnie dość rozpleniony pośród katolików, i to bez żadnej porządkującej reakcji ze strony władzy kościelnej. Ta samowolka zostaje przez "Fiducia supplicans" po raz pierwszy podniesiona do rangi quasi oficjalnej, co jest jednym z elementów demontażu Kościoła i jego protestantyzacji. 

ad 5. i 6. 

Odróżnienie na błogosławieństwo liturgiczne (w sensie przewidzianego w księgach liturgicznych) i nieliturgiczne jest obłudnym wynalazkiem "Fiducia supplicans". Nie ma pozaliturgicznych obrzędów Kościoła i kapłanowi nigdy nie wolno było sprawować jakichkolwiek obrzędów - także błogosławieństw - nieprzewidzianych przynajmniej w rytuale (Rituale Romanum). 

Powoływanie się tutaj na Pismo św. świadczy zarówno o ignorancji teologicznej jak też o niekatolickim myśleniu. To protestanci posługują się słowami Pisma św. w swoich "błogosławieństwach". Czynią tak z tego powodu, że odrzucają kapłaństwo hierarchiczne, a także regulowanie całości liturgii przez Kościół. W katolickim rozumieniu Pismo św. nie jest rytuałem, ani inną księgą liturgiczną. 

ad 7.

X. Jakubiak miesza tutaj różne sprawy. Liturgią w sensie ścisłym jest sprawowanie sakramentów, natomiast liturgią w sensie szerszym są także sakramentalia, czyli także wszelkiego rodzaju błogosławieństwa. O tym właśnie mówi Kodex Prawa Kanonicznego. Nigdy w Kościele nie było błogosławieństw, które by nie były sakramentaliami. To jest wynalazek "Fiducia supplicans" na do doraźny obłudny użytek, w celu przemycenia błogosławienia związków grzesznych. 

ad 8.

Wystarczającym zgorszeniem jest krętactwo i obłuda tego dokumentu, wraz z jego obrońcami. Także podkreślanie, że należy unikać zgorszenia. Zgorszeniem jest z definicji coś złego. Jeśli dana czynność jest zła, to należy jej unikać z powodu zła, nie z powodu zgorszenia. Zgorszenie jest jedynie okolicznością powiększającą zło moralne. 

Czy katolik może przyjąć błogosławieństwo od niekatolika?

Uczestnictwo, a tym bardziej poddawanie się obrzędom niekatolickim i niechrześcijańskim, jest przez Tradycję Kościoła surowo zakazane. Dotyczy to także wypadku, gdy zostaną użyte słowa wzięte ze Starego Testamentu czy ogólnie Pisma świętego. Słowa są ważne, ale same w sobie nie są istotne. Istotna jest osoba dokonująca danego obrzędu, nie tylko jej zamiar (dobra czy zła intencja), lecz jej rzeczywista relacja z Bogiem - gdyż teologicznym źródłem błogosławieństwa jest sam Bóg - i tym samym stosunek do Bożego Objawienia, czyli prawdy nauczanej przez Kościół Chrystusowy, czyli jeden, święty, katolicki i apostolski.

Gest nałożenia rąk jest nie tylko w Kościele, lecz dość powszechnie, także w talmudyźmie, wyrazem wykonywania władzy i wzięcia w posiadanie. Tym samym katolikowi nie wolno poddać się takiemu obrzędowi, niezależnie od takiej czy innej intencji danej osoby. Świadome i własnowolne poddanie się świadczy przynajmniej o braku wiedzy i refleksji zarówno co do znaczenia tego obrzędu jak też jego implikacyj teologicznych. Obiektywnie, tzn. abstrahując od uwarunkowań subiektywnych (wiedza, świadomość, własnowolność), taki akt ma charakter apostazji, nawet jeśli nie jest zawiniony.

Ufność w hipokryzję

 

Już nieco osłabły w międzyczasie reakcje i dyskusje w temacie deklaracji "Fiducia supplicans". Niemal natychmiast byłem pytany w tej kwestii. Z reakcją nie śpieszyłem się, gdyż po pierwsze sprawa jest dość oczywista, a po drugie nie jestem wcale zaskoczony. Tak się składa, że u werbistów w Austrii miałem wykładowcę teologii moralnej (właściwie w tym wypadku niemoralnej), niemieckiego werbistę, który przedtem długo przebywał w Buenos Aires, a następnie został prowincjałem zgromadzenia na Austrię. To od niego już wtedy słyszałem wszelkie tego typu sensacje, aczkolwiek w jeszcze prymitywniejszej formie. Zresztą generalnie nie jestem zaskoczony niczym, czego jesteśmy świadkami za Franciszka. Dla mnie jedynym zaskoczeniem było to, że ktoś taki został wybrany na papieża, a już po jego pierwszym wystąpieniu wiedziałem, co nas czeka. Ten żargon był mi znany z czasu studiów i formacji, więc mogłem żywić tylko nadzieję na miłą niespodziankę, czyli jego nawrócenie. 

Zaznaczam, że nie mam nic przeciw Argentyńczykom. Tak się złożyło, że gdy potem byłem w seminarium we Wiedniu moim prefektem został Argentyńczyk, z którym dobrze się rozumiałem. W swoim exposé przywitalnym, które było jego teologicznym wyznaniem wiary, z góry skrytykował m. in. Karl'a Rahner'a, co oczywiście zostało przez modernistów w seminarium uznane za bluźnierstwo (za wcześniejszych władz w seminarium linia była zgoła inna, o czym świadczy chociażby fakt, że ojcami duchownymi byli regularnie jezuici i to z linii skrajnie modernistycznej, czyli wielbiciele K. Rahner'a). 

Dlaczego ten dokument właściwie nie jest nowością? Ano przede wszystkim dlatego, że jest krętacki i obłudny. Niby potwierdza tradycyjne katolickie rozumienie małżeństwa, niby nie zmienia też pojęcia błogosławieństwa. Postuluje tylko jego "poszerzenie", które pozwala spełnić żądania jakiegoś rodzaju formalnego uznania "praw" osób żyjących w grzesznych związkach i to nawet bez rozróżnienia między cudzołożnikami a zboczeńcami. 

Czyż nie było tak samo z każdą "reformą soborową"? Niby nie neguje się, że Msza św. jest Ofiarą, a równocześnie wprowadza się stół zamiast ołtarza, niby tylko na zasadzie możliwości i dobrowolności, która jednak wkrótce przerodziła się w surowy nakaz pod rygorem oskarżenia o odrzucanie soboru, lefebvryzm, tradycjonalizm i wszelkie inne bezeceństwa. Czyż nie było tak samo z Komunią na stojąco i dołapną? Z językiem w liturgii? Z muzyką w liturgii? Przecież to jest ta sama zakłamana i perfidna taktyka, zmierzająca najpierw niby tylko do "poszerzenia", a właściwie do podmiany i wyrugowania tego, czego Kościół zawsze nauczał i co zawsze czynił. 

I jeszcze pod innym względem ten dokument nie jest nowością. Otóż już w tytule wyraźnie nawiązuje do "nabożeństwa" Sopoćkowo-Faustynowego, wypromowanego przez rzekomo konserwatywnego Jana Pawła II. To właśnie już w nim mam "ufność" rozumianą po protestancku, zastępującą wiarę katolicką. To już w tym mamy "miłosierdzie" - i rzekome przebaczenie i zbawienie - bez żalu na grzechy i bez nawrócenia czyli poprawy życia. Na takim właśnie gruncie rewolucja Bergogliańska może dość płynnie się zagnieździć, gdy już od dziesięcioleci rugowany w umysłach i sercach katolików autentyczne katolickie rozumienie miłosierdzia. 

Pozytywnym efektem tego dokumentu może być - oby było - obudzenie się katolików, zarówno duchownych jak i świeckich. Rzeczywiście pojawiły się rozsądne reakcje zarówno poszczególnych biskupów jak też nawet całych konferencyj biskupów (aktualny wykaz jest tutaj).

Równocześnie nie brakuje służalców, czy to z głupoty, z oportunizmu czy wyrachowanej obłudy. Próbują oni wykrzesać z tego dokumentu jakiś blask i ciepło, co jest możliwe tylko dzięki sprowadzeniu sprawy na poziom osobistych odczuć, uczuć itp. podanych w bełkotliwym sosie pomieszanych pseudopobożnych banałów. Oto typowy przykład:

Terlikowski fałszuje sprawę już u początku. Myli bowiem przyjście samego dziecka z przyjściem dziecka w parze z osobą tej samej płci. Czy Terlikowski pobłogosławiłby taką parę tylko z tego powodu, że jedną z osób tej pary jest jego syn czy córka? 

Czy Terlikowski jest aż tak głupi bądź zakłamany, że nie pojmuje, iż życzenie dobra musi dla katolika oznaczać w takim wypadku pragnienie nawrócenia czyli porzucenia grzesznego życia, a nie utwierdzania w grzesznym życiu?

Czyż Terlikowski nie pojmuje, że bezwarunkowa miłość wymaga właśnie troski przede wszystkim o zbawienie dusz grzeszników, które zależy od ich woli nawrócenia? 

Czyż bełkot Terlikowskiego w stylu bergogliańskim, że Kościół nie jest dla grzecznych, nie oznacza właściwie quasi protestanckiej negacji możliwości uświęcenia, czyli autentycznego porzucenia grzesznego życia dla życia zgodnego z prawem Bożym? 

Bez wątpienia czas obecny w Kościele jest czasem próby. Próbowane są serca i umysły. Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony. 

Czy biskup może upoważnić świeckich do sprawowania sakramentaliów?

Sprawa stała się pilnie aktualna w obecnej sytuacji zakazu zgromadzeń religijnych.

Są tutaj dwie zasadnicze kwestie:
- istota błogosławieństw w znaczeniu sakramentaliów
- kompetencje biskupa

Sakramentalia są to obrzędy ustanowione przez Kościół dla wypraszania łask przy różnych sprawach, zajęciach i też rzeczach codziennych. Do nich należą wszystkie obrzędy kościelne nie należące do istotnych znaków sakramentalnych. Tak np. Msza św. składa się co do poszczególnych części i elementów głównie z sakramentaliów, podczas gdy jej sakramentalną istotę stanowi Konsekracja czyli Przeistoczenie, czyli ilościowo względnie niewielka część obrzędu. Podobnie we Chrzcie św. istotą sakramentu jest obmycie wodą wraz z wypowiedzeniem formuły chrzcielnej. W sakramencie święceń istotne jest nałożenie rąk przez biskupa w połączeniu z modlitwą święceń. Wszystkie inne elementy tych przecież dość rozbudowanych obrzędów sakramentalnych są sakramentaliami, czyli obrzędami również ważnymi pod względem wypraszania łask, lecz nie w znaczeniu łaski sakramentalnej. "Czystymi" sakramentaliami są np. obrzędy pogrzebu, wszelkie nabożeństwa prowadzone według ksiąg liturgicznych, także wszelakie błogosławieństwa zawarte w rytuale (które jest jedną z głównych ksiąg liturgicznych). 

Na tym tle widać więc związek także sakramentaliów ze stanem duchownym i tym samym przyjęciem sakramentu święceń przynajmniej w stopniu niższym. We wstępie i rubrykach sakramentaliów podane jest wyraźnie, kto jest ich szafarzem i jak powinien dany obrzęd sprawować. Upoważnienie szafarzy może ulegać zmianom, to znaczy nie zawsze musi być to prezbiter czy biskup (jak np. poświęcenie sprzętów i szat liturgicznych), jednak w ramach pewnej zasady: musi to być osoba duchowna, czyli szafarz wyświęcony przynajmniej w stopniu niższym. 

W obecnej sytuacji nasuwa się pytanie, czy biskup czy inny przełożony kościelna ma prawo zezwolić na sprawowanie sakramentaliów przez szafarzy nieduchownych, czyli innych niż wyznaczeni w księgach liturgicznych. 

Odpowiedź jest jasna: nie może. 

Z prostego powodu: w Kościele wolno sprawować jedynie obrzędy zgodnie z księgami liturgicznymi zatwierdzonymi przez Stolicę Apostolską. Oznacza to, że biskup nie ma władzy wprowadzania zmian w istniejących księgach liturgicznych ani zastępowania ich innymi. 

Wiadomo, jakie są przyczyny obecnej sytuacji niemożności uczestniczenia w obrzędach wielkanocnych. Wiadomo też, że dla "pobożności" katolików dorocznych najważniejszym quasi "sakramentem" jest święconka, nawet jeśli nie wiedzą nic więcej i nie chcą wiedzieć o życiu Kościoła. Jest też zrozumiałe, że duszpasterze chcą jakby wyjść na przeciw nawet takim śladowym resztkom przywiązania do Kościoła. Nie może się to jednak odbyć kosztem prostych i stałych zasad życia Kościoła, także odnośnie obrzędów, które są sakramentaliami. 

Innymi słowy: Na doraźny użytek biskup może zalecić domowe modlitwy błogosławienia pokarmów. Jednak oszustwem byłoby mówienie, że jest to takie samo błogosławieństwo jak przewidziane w księgach liturgicznych czyli sprawowane przez duchownego. Takie błogosławieństwo domowe sprawowane przez osobę świecką po prostu nie jest i nie może być sakramentale. Może być jedynie prywatną modlitwą w rodzinie, oczywiście na swój sposób także skuteczną w znaczeniu wypraszania łaski, jednak nie będącą w stanie zastąpić pobłogosławienia przez duchownego czyli zgodnie z księgami liturgicznymi. Żaden biskup nie ma władzy, żeby to zmienić. Może jedynie wydać i zalecić specjalne modlitwy na taką okoliczność. 

Czy osoba świecka może się posłużyć modlitwami zawartymi w rytuale, czyli przewidzianymi do użytku przez właściwego szafarza? Oczywiście może. Jednak należy pamiętać, że "moc" nie zależy od słów, lecz od władzy danej Kościołowi i jego wyświęconemu przedstawicielowi. Otóż sprawa jest prosta: kapłan czy inny duchowny działa nie we własnym osobistym imieniu, lecz mocą łaski, którą otrzymał w święceniach. Dochodzi oczywiście świętość życia i wszelkie zasługi, wynikające ze stanu duchownego. Oczywiście także ojciec czy matka rodziny mają także swój sakrament i swoje zasługi, i mogą być osobiście bardziej doskonali w świętości niż niejeden kapłan. Jednak ich zadaniem z powołania nie jest działanie w imieniu Kościoła w znaczeniu pośredniczenia w dziele zbawienia. Tego nie może zmienić żaden biskup ani nawet papież, gdyż wynika to z istoty, natury i ustroju Kościoła, który jest hierarchiczny, czyli posiada władzę uświęcania według tego ustroju na mocy Bożego Objawienia.