Zasady komentowania: bez anonimowych komentarzy

Msza św. za duszę zabójcy?

Zarówno tradycyjne prawo kościelne jak też nowy Codex Prawa Kanonicznego (can. 1184 § 1 pkt 3) zakazuje sprawowania katolickiego pogrzebu publicznym grzesznikom, czyli tym samym m. in. zabójcom. Częścią katolickiego pogrzebu jest Msza św. pogrzebowa (Requiem). Nie zakazuje natomiast przyjmowania intencji mszalnej za duszę zabójcy. Taka Msza św. powinna jednak być sprawowana dyskretnie, czyli bez rozgłosu, dla uniknięcia zgorszenia. 

Sprawa ma głębsze dno, a raczej bagno umysłowo-pseudoteologiczne. Otóż ogłoszenie tego wydarzenia było następujące:


Ten, kto to pisał, bezczelnie zakpił z ofiar zamachu i ze wszystkich ludzi myślących, nazywając opętanego mordercę "świętej pamięci". I tym, że to ów jest na pierwszym miejscu wymieniony, nie jego bestialsko zamordowani bliscy. 

Drugim i powiązanym skandalem jest wyjaśnienie wydane przez administratora parafii mariackiej:


Mamy tutaj typowy przejaw herezji miłosierdzizmu, czyli fałszywej ideologii sekty wyhodowanej przez Karola Wojtyłę dla rozsławienia krakówka na świecie. W tym drugim zdaniu dość wyraźnie pobrzmiewa bluźniercze zdanie z faustyno-sopoćkowego "Dzienniczka" (przypisywane z wręcz diabelską przewrotnością Panu Jezusowi), że im większy grzesznik, to tym większe ma prawo do Bożego Miłosierdzia. 

Czyli mamy tutaj kolejny dowód na to, jak herezja miłosierdzizmu ryje mózgi, nie stroniąc od pogardy i braku wyczucia względem normalnych ludzi. 


Co Pan Jezus wiedział o winie? Czyli o. J. Strumiłowski OCist a chrystologia (z post scriptum)


Słynna przekazownia Pech24 niewzruszenie promuje jednego z dwóch swoich nadwornych ałtorytetów (obok x. Roberta Skrzypczaka), wzywając go jako pogotowie w bieżących, chodliwych akurat kwestiach. Jest nim cysters o. Jan Strumiłowski, podawany z tytułem doktora habilitowanego teologii:

Konkretnie chodzi tutaj o zarzut, według którego Msza św., gdzie materią sakramentu jest wino czyli płyn zawierający alkohol, stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia, a także zgorszenie. Pytanie redaktora Kratiuka jest dość precyzyjne i trafne. Natomiast o. Jan się po prostu kompromituje i to wielorako, mimo że stara się popisywać wiedzą teologiczną. 

Po pierwsze, Pan Jezus ustanowił Najświętszą Ofiarę mocą Swego boskiego autorytetu, nie ludzkiego. Dlatego pytanie Kratiuka jest słuszne. Tak więc ucieczka w kwestię ludzkiej wiedzy Jezusa Chrystusa jest niedorzeczna. I jest też błędna, ponieważ miesza różne sprawy. Prawdą jest, że z prawdziwości boskiej natury Jezusa Chrystusa wraz z jej naturalnymi właściwości wynika wzrastanie i dojrzewanie nie tylko ciała i psychiki, lecz także umiejętności i wiedzy w dziedzinie naturalnej. Równocześnie wiemy z Ewangelii, że w tej prawdziwej ludzkiej naturze przejawiały się właściwości i zdolność wykraczające poza nią, czyli boskie, pochodzące z natury boskiej. W teologii katolickiej zgodnie przyjmuje się, że Pan Jezus - wraz z rozwojem i dojrzałością Jego natury ludzkiej - miał świadomość Swojej tożsamości, czyli boskiej godności, jednoczącej Go nierozerwalnie z Bogiem Ojcem. Co do wiedzy w sprawach naturalnych też właściwie jest zgodność co do tego, iż Pan Jezus sięgał do wszechwiedzy boskiej. Skoro znał przyszłość, a ta znajomość jest właściwa tylko Bogu, to miał - w razie niewiedzy od strony ludzkiej natury - poznanie boskie np. co do właściwości chemicznych wina i jego oddziaływania na ludzki organizm. Z całą pewnością jest to wiedza doskonała i pełniejsza niż wiedza współczesnej medycyny i nieomylna. Sprawa jest dość prosta: skoro Pan Bóg stworzył alkohol, to jest on sam w sobie dobry i przeznaczony do pożytecznego użytkowania przez człowieka. Co więcej, każda trucizna - czy to istniejąca w naturze czy wytworzona przez człowieka - jest chciana i przewidziana przez Boga w ramach dzieła zarówno stworzenia jak też Zbawienia. Oczywiście nie jest to przeznaczenie do zła, lecz dla dobra człowieka we właściwym użyciu. 

Po drugie, Strumiłowski miesza zdolności (rozum, wola) z ich rezultatem jak wiedza. W teologii katolickiej mówi się o tzw. wiedzy wlanej, czyli danej przez Boga bez przyczynowo-sprawczych naturalnych starań człowieka. Przedmiotem tej wiedzy w przypadku Jezusa Chrystusa były oczywiście także kwestie chemiczne, medyczne, astrofizyczne itd., co aktualizowało się i przejawniało na tyle, na ile było to potrzebne w Jego misji zbawczej. Do tej misji należy oczywiście Najświętsza Ofiara, czyli jedynie prawdziwy kult Boga prawdziwego, który nie może być wadliwy, skoro pochodzi od Boga samego. 

Po trzecie, z prawdziwości ludzkiej natury Jezusa Chrystusa nie wynika pasywne uleganie ani jej ograniczeniom (także co do wiedzy w sprawach naturalnych), ani skutkom grzechu. 

Po czwarte, cierpienie Pana Jezusa w Ogrójcu i na krzyżu nie dlatego jest prawdziwe (czyli nie jest udawaniem), że On nie miał wiedzy boskiej. Wiedza boska, także miłość Boża żyjąca w Nim, tym bardziej i nieskończenie potęguje to cierpienie, gdyż rozumie je w świetle całego planu Zbawienia, który jest w całości wiadomy tylko Bogu. 

Po piąte, Strumiłowski wydaje się negować boską samoświadomość Pana Jezusa w momencie Męki, a to już jest potężna herezja. Widocznie według niego brak tej samoświadomości warunkuje autentyczność Męki, co jest oczywiście nieprawdą. I jest to sprzeczne nawet z Pismem św. Konkretnie mam na myśli słowa Pana Jezusa na krzyżu: "Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią". Te słowa wskazują właśnie na różnicę między wiedzą oprawców - czyli wiedzą ludzką - a boską wiedzą Zbawiciela. 

Kratiuk słusznie wrzuca uwagę:


Tutaj Strumiłowski po prostu bredzi. Na jakiej podstawie on twierdzi, że Pan Jezus wiedział tylko "niektóre kwestie, które są dostępne Bogu", pozostaje jego słodką tajemnicą. Czyżby Pan Jezus nie był Bogiem? Czyż jako Bóg trzymał "niektóre kwestie" w tajemnicy przed Swoją ludzką naturą? Przecież to jest bełkot. Nie pomoże Strumiłowskiemu popisywanie się wiedzą o scholastyce, co zresztą robi tak, jakby nie rozumiał, o czym mówi. Przecież odróżnienie między "Jesus viator" i "Jesus coelestis" nie może oznaczać dwóch różnych Jezusów, skoro Osoba jest jedna. Można i należy odróżnić jedynie wiedzę ludzką i wiedzę boską, lecz nie wolno twierdzić, jakoby wiedza boska w Jezusie Chrystusie była nieobecna czy jedynie w części obecna. Tego z całą pewnością żaden ze scholastyków, ani żaden inny teolog katolicki nie twierdził. 

On bredzi dalej, udając wiedzę i mądrość: 


Nie wiem, skąd on takie bzdety bierze. Otóż w całej historii teologii nie było żadnej dyskusji co do tego, co Pan Jezus wiedział jako Człowiek, a co jako Bóg. Z prostego powodu: jeśli coś przewyższa wiedzę ludzką (a nie jest wiedzą aniołów i demonów), to może pochodzić jedynie od Boga czyli w przypadku Pana Jezusa z Jego natury boskiej. Dyskusje toczyły się jedynie wokół interpretacji pewnych fragmentów Pisma św., gdzie problem wiedzy Pana Jezusa się pojawia, np. co do momentu końca świata (Mt 24,36; Mk 13,32). To był więc właściwie problem exegetyczny, nie w ścisłym sensie dogmatyczny czy dokładniej chrystologiczny. Chrystologia katolicka jest dość jasno określona już od czasów patrystycznych. A to z tego powodu, że dogmatyka pracuje nie na jednym - nieco niejasnym - fragmencie Pisma św., lecz na całości Nowego Testamentu wraz z interpretacją Ojców Kościoła. W tym świetle należy czytać pojedynczy fragment, a nie odwrotnie. 

Rzeczywiście także Magisterium Kościoła - zwłaszcza papieże i sobory - nigdy nie wypowiedziało się co do określenia granic wiedzy ludzkiej i boskiej (z powodu jak wyżej). Jednak w Magisterium zwyczajnym i powszechnym są zawarte zasady, które aż do czasów współczesnych - dokładniej do pojawienia się modernizmu pod koniec XIX w. - nie były kwestionowane i tym samym nie wymagały magisterialnej obrony w postaci cenzury teologicznej. Nowy Testament poświadcza jasno i jednoznacznie boską samoświadomość i boską wiedzę Jezusa Chrystusa (oprócz wskazanego już fragmentu, który nasuwa pewną trudność, lecz daje się pogodzić z całością kontextu biblijnego). W tym temacie jest też dokument Papieskiej Komisji Teologicznej z 1985 r. czyli z okresu przewodniczenia kardynała J. Ratzinger'a. Sam w sobie - formalnie - nie jest on urzędowym orzeczeniem magisterialnym, jednak materialnie podaje istotne precyzacje i wyjaśnienia, które mają rangę nieomylną dlatego, że podają stałe i powszechne nauczanie Kościoła. Oto istotne fragmenty (całość tutaj po łacinie, tutaj po polsku, przy czym wersja polska jest pełna błędów i fałszerstw):


Powiedziane jest, że podawane przez ten dokument cztery główne tezy są umieszczone na płaszczyźnie prawd, które zawsze były zawarte we wierze katolickiej odnośnie do Jezusa Chrystusa. 

W niniejszym temacie najważniejsza i właściwie rozstrzygająca jest teza pierwsza:


Moje tłumaczenie robocze:

Życie Jezusa poświadcza świadomość Jego synowskiej relacji z Ojcem. Jego sposób działania i Jego słowa, które są właściwe dla doskonałego 'sługi', implikują autorytet, który przewyższa autorytet starożytnych proroków i który jest odpowiedni jedynie dla Boga. Jezus czerpał ten nieporównywalny autorytet ze Swojej jednostkowej relacji do Boga, którego nazywał "moim Ojcem". Miał świadomość tego, że sam jest jedynym Synem Boga, oraz tego, że w tym znaczeniu sam był Bogiem.

Oczywiście nie jest tutaj wprost powiedziane, jaki był zakres wiedzy Pana Jezusa. Pośrednio jest jednak powiedziane, że miał wiedzę właściwą Drugiej Osobie Boskiej, odpowiednio do godności i autorytetu. Absurdalne jest więc twierdzenie, jakoby nie była to wiedza boska, chociaż nie zawsze, lecz jedynie w pewnych sytuacjach Pan Jezus tę Swoją boską wiedzę okazywał. Tym samym nie mógł nie wiedzieć o właściwościach alkoholu, tym bardziej, że działanie tej substancji - zwłaszcza spożytej w znacznej ilości - było znane ludzkości odkąd ta substancja istniała, o czym świadczy także Stary Testament (np. Rdz 9,20; Ps 104,15; Iz 25,6). 

Bezlitosne bredzenie idzie jeszcze dalej:


Ten człowiek widocznie nie rozumie na czym polega zmartwychwstanie, że mianowicie polega na ożywieniu i uwielbieniu ciała, nie całej natury ludzkiej, zwłaszcza jej władz duchowych. Twierdzenie, jakoby dopiero dzięki Zmartwychwstaniu natura ludzka Pana Jezusa została "przebóstwiona", jest po prostu herezją i to dość prymitywną. Czyżby Strumiłowski zapomniał o przemienieniu na górze Tabor? On ma widocznie generalnie problem z gruntowną znajomością zarówno Pisma św. jak też dogmatyki katolickiej, tudzież z powiązaniem poszczególnych prawd i treści. Zaś najgorsze jest to, że udaje posiadanie wiedzy, której nie posiada, a swoje własne - mało przemyślane pomysły - podaje publiczności jako wiedzę teologiczną. To jest skandaliczne, choć niestety nierzadkie, lecz wręcz nagminne w polskim światku niby teologicznym. 

On wprawdzie stara się myśleć po katolicku, zwłaszcza w prostych kwestiach, jednak widać, że nie przemyślał gruntownie tego, co mówi, skoro nawet Kratiuk jest w stanie wrzucić mu dość niewygodne, a nawet wręcz obalające uwagi:


Chwalebne jest trzymanie się katolickiej nauki o Transsubstancjacji. Jednak u teologa to nie wystarczy, gdyż powinien być w stanie ująć ją właściwie i obronić przez zarzutami. Strumiłowski miesza tutaj dwa różne pojęcia: teologiczno-filozoficzne pojęcie substancji i przyrodnicze pojęcie substancji. Ponadto widocznie nie rozumie, czym jest postać eucharystyczna. To polskie określenie, zaczerpnięte zapewne od teologów niemieckich ("Gestalt"), jest o tyle mylące, że ukierunkowuje ku znaczeniu "wygląd", "pozór", "kształt". Natomiast w teologii katolickiej zawsze należy wychodzić od słów i pojęć łacińskich, gdyż to w tym języku zdefiniowane są prawdy wiary katolickiej. Otóż w tym języku mówi się o eucharystycznych "species", co semantycznie ma niewiele wspólnego z polskim słowem "postać". Ma to konsekwencje dla prawidłowego rozumienia tego, co się dzieje w Transsubstancjacji. Wiemy, że substancje - w znaczeniu filozoficzno-teologicznym - chleba i wina zostają przemienione w substancje Ciała i Krwi Jezusa Chrystusa. Nie oznacza to zmiany pod względem chemicznym tego, co widzimy, smakujemy, trawimy, gdyż "species" chleba i wina pozostają (oczywiście poza przypadkami cudów eucharystycznych, co jest dalszym tematem). Tym samym w "species" wina pozostaje alkohol wraz ze swoim oddziaływaniem na organizm człowieka. Nie można więc powiedzieć, jakoby po Przeistoczeniu nie było już wina w znaczeniu chemicznym. Przeistoczenie polega na tym, że przemienione jest to, co jest ponadzmysłowe, a pozostaje to, czego możemy doświadczyć zmysłami, także co do oddziaływania alkoholu. 

Strumiłowski jest w stanie pomieszać także dość proste sprawy pozateologiczne:


Mówienie w pierwszym zdaniu o winie, gdy ma na myśli sok, to oczywiście zwykła pomyłka godna wybaczenia. Nie do wybaczenia jest natomiast pomylenie soku z moszczem winnym. Kto ma choćby nikłe pojęcie, ten wie, że moszcz także zawiera alkohol, gdyż jest lekko sfermentowanym sokiem gronowym. O tyle pozwolenie na celebrowanie z moszczem zamiast z winem jest teologicznie dopuszczalne. Nie byłoby natomiast dopuszczalne celebrowanie z sokiem, który wcale nie zawiera alkoholu, gdyż taki płyn nie jest winem nawet w stadium początkowym jak moszcz, więc taka celebracja byłaby nieważna. 

Przy okazji należy się tutaj uwaga, że po pierwsze powinien obowiązywać zakaz dopuszczania do święceń alkoholików. Po drugie, w razie ujawnienia się alkoholizmu u danego już wyświęconego należałoby go zawiesić w wykonywaniu władzy święceń. Zupełna abstynencja kandydatów do kapłaństwa oczywiście utrudnia wykrycie podatności na uzależnienie od alkoholu. Bardziej rozsądne jest pozwolenie podczas formacji seminaryjnej na używanie alkoholu w stopniu umiarkowanym, gdyż wówczas można wykryć tych, którzy mają tendencję do braku umiaru i tym samym popadnięcia w uzależnienie. 

Na koniec powiem jeszcze, jak należy odpowiedzieć na problem, o który chodzi w tym wywiadzie dla Pech24. 

Po pierwsze pewne jest, że Pan Jezus doskonale - wiedzą zarówno ludzką jak i boską - wiedział o właściwościach i działaniu wina na organizm człowieka. Co więcej: Bóg Stwórca wiedział o tym już w dziele stworzenia. Wszystko, co Pan Bóg stworzył, jest dobre, nawet jeśli w pewnym stopniu i pod pewnymi warunkami - w niewłaściwym użyciu - może być szkodliwe i tym samym złe. Dotyczy to także alkoholu: gdyby był bezwzględnie zły, to by nie został stworzony przez Boga, i też medycyna, także nowoczesna, by się nim nie posługiwała. 

Po drugie, także posłużenie się przez Syna Bożego winem w ustanowieniu Najświętszej Ofiary jest najzupełniej świadomie chciane w dziele Zbawienia. I nie jest to zapewne przypadkowe, gdyż porządek stworzenia i porządek Zbawienia są ze sobą ściśle powiązane, co widać zwłaszcza w sakramentach Kościoła. W pewnym sensie można powiedzieć, że Bóg stworzył wino po to, żeby służyło jako "species" Krwi wcielonego Syna Bożego. 

Po trzecie - i tutaj o. Strumiłowski akurat wyraził słuszne uwagi - tezy niby naukowe głoszone przez niektórych niby naukowców jako niby wspaniałe nowe wyniki wiedzy medycznej bardzo często po jakimś czasie - i to zwykle dość krótkim - okazywały się jako przynajmniej niepełne, niewyważone, a nawet wręcz błędne. W kwestii oddziaływania alkoholu spożywanego w umiarze na organizm człowieka właściwie wystarczy wielowiekowe doświadczenie Kościoła, a nawet całej ludzkości. Pokolenia kapłanów chrześcijańskich - nie tylko katolickich - którzy codziennie spożywają pod względem chemicznym alkohol w niewielkiej ilości, a bynajmniej nie są okazami różnorakich chorób z alkoholizmem włącznie, są tu dość prostym dowodem. 

Po czwarte, istnienie uzależnienia i choroby alkoholowej podobnie nie podważa dobra istnienia i używania wina czy innych alkoholi jak gwałty sexualne nie podważają dobroci pożycia małżeńskiego, obżarstwo prowadzące do poważnych schorzeń nie podważa wartości jedzenia, topienie się ludzi w wodzie nie podważa pożyteczności kąpieli itp. itd. Wystarczy trzeźwo patrzeć na rzeczywistość.

Po piąte, wrzucenie tematu wina w sakramencie Kościoła dość ewidentnie miało służyć wzbudzeniu emocji, dość prymitywnych zresztą, przy wykorzystaniu bolesnych doświadczeń osób, które doznały osobistych tragedij w związku z alkoholem czy to w rodzinie czy u siebie. To jest po prostu zabieg manipulacyjny, dość podły. Tym niemniej mógł przyczynić się do pewnej refleksji teologicznej i pedagogiczno-katechetycznej. 

Szkoda tylko, że przy tej okazji znów ukazała się nędza teologii w Polsce. 


Post scriptum

W komentarzach pojawiła się wskazówka na zdanie św. Cyryla Aleksandryjskiego, wyrwane z kontextu i fałszywie użyte. Należy czytać wraz z kontextem (cytowane zdanie pokreślone na czerwono - źródło tutaj): 


Jak widać, w kontekście jest jasno powiedziane, że znajomość czasu, którą miał Pan Jezus, jest z natury boskiej, nie ludzkiej. 

Przypadkowość choroby


W podanym linku nie jest podana wypowiedź, na którą śp. x. Kaczkowski odpowiada. To może być istotne dla interpretacji jego odpowiedzi. 

Z jednej strony on ma rację, gdy mówi, że powstawanie nowotworu w organiźmie jest procesem biologicznym, a nie karą Bożą w znaczeniu ingerencji Bożej w naturalne procesy odbywające się w danym organiźmie. Ten proces ma zapewne przyczyny naturalne, począwszy od uwarunkowań genetycznych, aż do stylu życia i kondycji psychosomatycznej. 

Równocześnie jednak w znaczeniu ogólniejszym teologicznym każda choroba czyli zło fizyczne jest karą w znaczeniu konsekwencji grzechu pierworodnego. Pan Bóg dopuszcza na każdego człowieka jakieś cierpienia i choroby, aż do śmierci ciała, która jest ostateczną karą za grzech pierworodny. Można owszem powiedzieć, że rodzaj choroby i ogólnie droga życiowa każdego człowieka jest pod pieczą Opatrzności Bożej w taki sposób, by człowiek miał jak najwięcej sposobności do nawrócenia i kroczenia drogą ku zbawieniu duszy. Wbrew rozpowszechnionemu myśleniu, choroba nowotworowa, która zwykle trwa wiele miesięcy i tym samym umożliwia przygotowanie się do odejścia z tego świata, nie jest najgorszym uwarunkowaniem, lecz raczej sprzyja zbawieniu duszy, oczywiście o ile ten czas jest odpowiednio wykorzystany duchowo. Również wbrew powszechnemu myśleniu, najbardziej niebezpieczna dla duszy jest śmierć nagła i niespodziewana, czyli w stanie braku gotowości, czyli bez łaski uświęcającej. 

Pewne jest, że Pan Bóg każdemu daje dość łaski koniecznej do zbawienia duszy, w każdej sytuacji, także w chorobie. To od człowieka zależy, czy z niej skorzysta, czy nie.

Ziarno i zaczyn

 


Przypowieści ewangeliczne mają to do siebie, że na kanwie przykładów wziętych z życia codziennego opowiadają prawdy większe i wyższe. Nie jest też przypadkiem, że Pan Jezus szczególnie często nauczał o królestwie Bożym - nazywanym też "królestwem niebios" i "królestwem niebiańskim" -  i że posługiwał się wieloma przykładami dla wyłożenia wielorakich aspektów w tym temacie. 

Określenie "królestwo" (βασιλεια) oznacza panowanie, władanie, nawiązuje tym samym do ludzkiej, ziemskiej rzeczywistości władzy i jej sprawowania. Równocześnie bliższe określenie, że chodzi o panowanie Boga, panowanie niebiańskie, wskazuje na rzeczywistość transcendentną. Pojęcie "królestwa Boga" jest zakorzenione w Starym Testamencie (Ps 93, 95, 96, 99) i ma konkretną treść w znaczeniu porządku świata stworzonego, pochodzącego od Boga. Równocześnie jest ukierunkowane na rzeczywistość przyszłą, mesjańską, oczekiwaną wraz z przyjściem obiecanego przez proroków Mesjasza (Iz 24; 33; 52, 7). Stąd właśnie bierze się częstość i intensywność tego tematu w Ewangeliach i w ogóle w Nowym Testamencie (w sumie 122 razy). 

W Ewangelii św. Mateuszowej (Mt 13, 31-35) mamy zestawienie dwóch pozornie nie związanych ze sobą przypowieści i porównań. Ich wewnętrzny związek staje się widoczny w dokładniejszym rozważeniu. 


Znamienne jest najpierw to, że te dwa porównania umieszczone są między przypowieścią o pszenicy i chwaście (Mt 13, 24-30, por. tutaj) a jej wyjaśnieniem na prośbę uczniów (Mt 13, 36-43). Skoro uczniowie powracają do poprzedniej przypowieści, prosząc Pana Jezusa o jej wyjaśnienie, to widocznie albo uważali te dwie wtrącone przypowieści - o ziarnie gorczycy i zaczynie - za jasne i oczywiste, albo właśnie niewiele z nich zrozumieli. Ich treść rzeczywiście raczej wychodzi poza horyzonty myślenia uczniów Jezusowych i w ogóle słuchaczy. Pragnienie i oczekiwanie królestwa Bożego według ówczesnej mentalności dotyczyło właściwie tylko Izraela, czyli ludu w znaczeniu starotestamentalnym, ograniczonym do biologicznych potomków Jakuba-Izraela. Żywa była obietnica licznego potomstwa Abrahamowego - licznego jak ziarna piasku, jednak nie odnoszono jej do innych narodów i całej ludzkości. Z perspektywy Nowego Testamentu, zwłaszcza historii Kościoła, te przypowieści stają się jaśniejsze, bardziej zrozumiałe i nawet spełnione (św. Augustyn w De civitate Dei utożsamia "królestwo niebiańskie" z Kościołem). Jednak zredukowanie ich treści do wymiaru prorocko-historycznego byłoby poważnym skróceniem i spłyceniem. Nie należy bowiem zapominać o wymiarze duchowym i moralnym Pisma św., także w odniesieniu do tematu "królestwa niebiańskiego".

Wzrastanie należy do najbardziej codziennych procesów i doświadczeń. Każdy człowiek doświadcza tego na sobie, na bliźnich, także na zwierzętach, roślinach. Do czegoś tak naturalnego można tak przywyknąć, że przestaje się zwracać uwagę. A jest to proces fascynujący, zasługujący na reflexję i odkrycie głębszego znaczenia. Jak to możliwe, że z czegoś małego i niepozornego powstaje - czy może powstać - coś okazałego i wielkiego? Czyż dziecko nie chce stale i już być duże? Czyż my wszyscy nie wolimy mieć dużo, a nie mało - czy to zapasów na zimę, pieniędzy, czy wiedzy, znajomych, przyjaciół, dobrych ludzi wokół nas? Czyż nie krzywimy się gorzko, gdy zauważamy, że coś jest małe, że czegoś jest mało, że jest za mało? Przejście od małego ku dużemu i wielkiemu jest czymś tak zwykłym i naturalnym, że inaczej nie wyobrażamy sobie niczego. 

W przypowieści o ziarnku gorczycy paradoxalne jest to, że jest to roślina jednoroczna, czyli naturalnie nie staje się nawet krzewem, tym bardziej drzewem (por. tutaj). O tym zapewne wiedzieli uczniowie i słuchacze Pana Jezusa. Dlaczego więc Pan Jezus mówi, że z ziarna gorczycy wyrasta drzewo?

Z każdym ziarnem jest tak, że najpierw nieodzowne jest obumieranie. To należy do naturalnego procesu wzrostu ziarna. Podobnie jest z Kościołem i widać tutaj wyjątkową - na tle wszystkich innych religij - zgodność z porządkiem stworzenia. Bowiem Kościołowi obumieranie jest istotowo wpisane w jego tożsamość, skoro on został zrodzony i stale rodzi się na nowo z Ofiary na Krzyżu. Tej właśnie Ofierze - złożonej raz na zawsze i wciąż odnawianej - Kościół zawdzięcza swoje istnienie i wzrost. Inaczej być nie może. Dlatego właśnie diabelsko inteligentne ciosy wymierzone w Kościół zawsze godziły w tę życiodajną Ofiarę uobecnianą na ołtarzach świata. 

Z tej Ofiary zrodziły się wszelkie potężne dzieła Kościoła, począwszy od rozkrzewienia prawdy Ewangelii po całym świecie, poprzez okazałe świątynie, podziwiane nawet dzisiaj przez pogan jako pomniki kultury ludzkości, aż po przemianę mentalności społeczeństw w duchu poszanowania godności ludzkiej, także słabych i chorych. 

Ziarno gorczycy samo ze siebie, naturalnie nigdy nie może stać się drzewem. Tym samym chodzi tutaj o inny wzrost - nadprzyrodzony, który może pochodzić tylko bezpośrednio od Boga, w akcie jakby nowego stworzenia. Tym jest właśnie Kościół: bytem wyrastającym poza porządek naturalny. Jak gorczyca sama ze siebie nie może wyrosnąć jako drzewo, tak z garstki rybaków galilejskich, uczniów Pana Jezusa, naturalnie nie mógł powstać Kościół ogarniający całą ludzkość. Mogło się to stać jedynie przez moc nadprzyrodzoną. 

Znamienne są także słowa Pana Jezusa o "ptakach niebiańskich", które gnieżdżą się w gałęziach okazałego drzewa. Tutaj również zachodzi analogia między porządkiem naturalnym i nadprzyrodzonym. Dlaczego nie gnieżdżą się na drzewach ryby, płazy, czy choćby kury? Skoro drzewo wyrasta ku niebu, ku górze, w pewnym sensie ku nieskończoności, to jest odpowiednim mieszkaniem dla tych ptaków, które są niebiańskie, których środowiskiem jest niebo, czyli to, co w górze - wyższe, większe. 

Unoszenie się w powietrzu na wzór ptaka było chyba od zarania dziejów marzeniem człowieka. Według planu Bożej Opatrzności to marzenie ziściło się dopiero w epoce współczesnej. Latanie stało się wręcz powszechne - wprawdzie nie na własnych skrzydłach, ale jednak na wzór ptaka. Nawet najnowocześniejsza maszyna latająca nie jest w stanie uniknąć naturalnego kształtu ptaka stworzonego przez Boga. Czyż nie jest to lekcja pokory dla nas ludzi nowoczesnych, wierzących - nierzadko ślepo - w postęp techniki? Pokory uczą nas także katastrofy lotnicze. W dziejach świata żaden ptak nie spadł na ziemię i nie rozbił się wskutek wadliwości swojej techniki latania czy błędu pilota. Przysłowiowy ptasi móżdżek nigdy nie zawiódł, podczas gdy nawet najnowocześniejsza technologia - wykwit wybitnie inteligentnych mózgów ludzkich - niestety wielokrotnie zawiodła kosztem życia i zdrowia niewinnych ludzi.

Kimże są te ptaki niebieskie w słowach Pana Jezusa? To są mieszkańcy niebios, bywalcy tego, co wysoko, co nieskończone przynajmniej w sensie analogicznym. To jest kierunek, który wskazują gałęzie drzewa, nadany przez Stwórcę i Zbawiciela. 

Tak więc wydaje się, że przykład ziarna gorczycy wskazuje historiozoficznie na dzieje Kościoła Chrystusowego. To jest oczywiście trafne, co widać w faktach historycznych. Jednak istotny i ważniejszy jest aspekt duchowy: ukierunkowanie i wzrastanie ku górze, ku nieskończoności, ostatecznie ku Bogu samemu i życiu z Nim.

Podobnie ma się sprawa z drugim przykładem - zaczynem. Podczas gdy ziarno wskazuje na okazałość zewnętrzną, na expansję, to porównanie do zaczynu przywołuje moc przemieniającą od wewnątrz. Zaczyn stanowi niewielką ilość w porównaniu z całym ciastem. Ma jednak taką wewnętrzną siłę, że przemienia i podnosi, nawet pomnaża, gdyż z ciasta, które już sfermentowało, bierze się zaczyn do następnego, późniejszego chleba. 

Jakże wyglądałby nasz świat, nasza biedna ludzkość bez światła Ewangelii Chrystusowej, światła Bożego Objawienia? Jak by wyglądała cywilizacja? Która cywilizacja by dominowała? Może chińska? Germańska? Może żadna? Czyż ludzkość by się ostała? Czy ludzkość rozwinęłaby naukę i technikę, którą wszak zawdzięczamy szczęśliwemu połączeniu greckiego i rzymskiego umysłu z oczyszczającą mocą Bożego Objawienia? Czy mielibyśmy szpitale, przytułki, domy dziecka, czy raczej byśmy brnęli w wyniszczające i zabójcze wojny plemienne? Można by snuć rozważania i hipotezy. Z całą pewnością potwierdziłyby one kluczową, nawet decydującą i niezbędną rolę kulturotwórczą chrześcijaństwa, a to w oparciu o solidne podstawy źródłowe.

Jednak także tutaj ważniejszy jest wymiar bardziej duchowy i osobisty, gdyż jest on fundamentem dla przemian kulturowych i kulturotwórczych. Nie byłoby cywilizacji chrześcijańskiej i tych wszelkich dobrodziejstw wyrastających z niej gdyby nie było ludzi wewnętrznie przemienionych światłem i życiodajną mocą prawdy Bożego Objawienia, danej całej ludzkości przez Jezusa Chrystusa. Także obecnie, w obecnej zapaści moralnej, kulturowej, cywilizacyjnej, nie ma innej szansy odnowy i odrodzenia jak poddanie się przemieniającej sile prawdy i łaski. A to może i musi uczynić każdy sam, osobiście, choć więzi społeczne powinne pomagać i sprzyjać. 

Jakie wynikają stąd wnioski praktyczne, możliwe, a konieczne do realizowania dla każdego?

Po pierwsze, niezrażanie się w obliczu widocznej także w Kościele zapaści moralnej i duchowej. Kościół nigdy nie był za mały, by nie mógł być ziarnem gorczycy i zarazem zaczynem. Może właśnie dlatego w planie Opatrzności Bożej wierni Chrystusowi obecnie, jak co jakiś czas w historii. muszą się pomniejszyć, by przypominała się na nowo prawda o ziarenku gorczycy. Szczególnie obecnie wydaje się to aktualne, gdy jedynie garstki katolików - duchownych i świeckich - mogą się gromadzić na sprawowanie Najświętszej Ofiary, tej sprawowanej od początku Tradycji Apostołów i zgodnie z nią. Czyż to nam nie uświadamia, że każde dzieło Boże zaczyna się skromnie, niepozornie i pokornie? Czyż przykład zaczynu, który przemienia po cichu i powoli, bez rozgłosu i fajerwerków, nie powinien zachęcać do żmudnej, codziennej przemiany najpierw naszych serc w świetle Bożej prawdy?

Po drugie, to wzrastanie i przemiana muszą mieć konkretną, codzienną postać. To jest życie nieskażoną i niewypaczoną prawdą Bożego Objawienia, przekazywanego przez Kościół poprzez wieki. Dlatego konieczne jest przede wszystkim poznawanie prawd wiary i obyczajów chrześcijańskich. Wiąże się z tym ściśle sprawowanie i przyjmowanie sakramentów świętych, w miarę możliwości według przekazanych przez wieki ksiąg liturgicznych. W końcu niezbędne jest także tworzenie i budowanie więzi społecznych w duchu katolickim, kierujących się bezwzględnie prawdą Chrystusową nauczaną poprzez wieki w Kościele, gdyż tylko takie nauczanie ma certyfikat boskiego pochodzenia i życiodajnej niezniszczalności. 

Panie Jezu, Twoje słowa są duchem i życiem. Spraw, by okazywały się we mnie duchem i życiem. Uchroń mnie przed martwotą duchową. Ożywiaj i prowadź mnie mocą Twojego Ducha Świętego. Amen. 

----

https://www.youtube.com/watch?v=2lLEewPrQfM

Nauczanie Kościoła o używkach


Tradycyjne nauczanie Kościoła, dokładniej katolicka teologia moralna (gdyż nie ma orzeczeń Magisterium w tej sprawie), traktuje wszystkie używki tak samo. Taka sama jest też podstawa: Pan Bóg stworzył wszystko jako dobre, a ocena moralna zależy od właściwego użycia. Dochodzi więc zarówno aspekt zdrowotny, przy czym zdrowie duchowe i psychiczne jest także istotne, a nawet ważniejsze niż zdrowie ciała, jak też aspekt społeczny, czyli wpływ na życie społeczne począwszy od rodzin, wspólnotę lokalną, aż do wspólnoty narodowej i państwa. Wchodzi tutaj także kwestia wydatków: gdy ojciec czy matka rodziny trwoni pieniądze, czas i siły na używki zamiast zająć się wychowaniem i wykształceniem dzieci, to jest to oczywiście niemoralne. I tak jest analogicznie w szerszej perspektywie społecznej: gdy jakaś grupa osób skupia się na zdobywaniu i stosowaniu używek zamiast na powiększaniu dobra wspólnego zarówno duchowego jak i materialnego, to jest to niemoralne. 

Nie wypowiem się z perspektywy medycznej, ponieważ brakuje mi do tego kompetencji. Ważne mieć na uwadze aspekt zarówno somatyczny jak też psychiczny. Można by porównywać szkodliwość zarówno indywidualną jak społeczną alkoholu, nikotyny, narkotyków itd. Tak na wyczucie nie sądzę, by istniały istotne różnice pod tym względem, mimo oczywistych różnic w działaniu chemicznym. Także w obrębie tych rodzajów używek są chyba istotne różnice, np. między winem, piwem, alkoholami wysokoprocentowymi. Te sprawy należy rzetelnie badać, także w odniesieniu do różnego rodzaju substancyj nazywanych narkotykami. Coś mi się obiło o uszy, że jest coś takiego jak marihuana medyczna. Na pewno są substancje przeciwbólowe, które są same sobie zakwalifikowane jako narkotyki i dlatego wydawane tylko na receptę. W każdym razie Kościół nie prowadzi i nie może prowadzić katalogu używek dozwolonych moralnie i niedozwolonych, ponieważ nie należy to do jego kompetencji, która jest zasadniczo teologiczna, nie medyczna czy cywilno-prawna. 

Czy przyjmuję intencje Mszy św.?


Tak, przyjmuję intencje mszalne, wyłącznie na Msze św. w tradycyjnym obrządku rzymskim. 

Można pisać przez formularz kontaktowy. 


Czy Samson może być wzorem?

 

Pytanie odnosi się do Księgi Sędziów (rozdz. 16). Natomiast w jego tle jest fałszywe założenie względnie błędne podejście hermeneutyczne, według którego Pismo św., tutaj szczególnie Stary Testament, opisuje wzory osób jako święte i przeznaczone do naśladowania. To jest nieporozumienie. Pismo św. nie jest hagiografią, o ile przez to rozumiemy opis życia osób, które osiągnęły świętość i ideał chrześcijański. Dotyczy to zwłaszcza Starego Testamentu. 

Drugi błąd w pytanie polega na błędnym ujęciu czyli na niezgodności z Pismem św. Według niego Samson nie odebrał życia sobie, a przy okazji swoim wrogom, lecz dążąc do ukarania ich za uczynienie go kaleką i poniżenie nie cofnął się przed ryzykowaniem własnego życia czy nawet wręcz pewnością własnej śmierci. Ta różnica jest istotna. 

Jest tu oczywiście problem teologiczny, oprócz wskazanej na wstępie kwestii hermeneutycznej:  czy wolno wybrać własną śmierć, dążąc do zabicia wrogów? Innymi słowy: czy wolno zabić - w słusznej sprawie - wrogów za cenę własnego życia? 

Tutaj są dwie główne zasady:

1. Wyższość dóbr duchowych nad życiem doczesnym.

2. Dopuszczalność pozbawienia życia tylko w ostateczności, czyli dla celu wyższego czyli dobra duchowego i gdy nie ma innej możliwości dla osiągnięcia tego celu. 

Wzorem i normą jest oczywiście Jezus Chrystus, który poświęcił Swoje życie ludzkie dla zbawienia wszystkich ludzi. Nie trudno dostrzec wyraźniej różnicy, nawet sprzeczności względem przykładu Samsona, mimo pewnej analogii. Samson chciał ukarać w słusznej sprawie, gdyż jego wrogowie na to zasługiwali. Własne życie cenił mniej niż porządek sprawiedliwości. To jest element słuszny. Istotna różnica polega na tym, że Syn Boży przyszedł na świat na pewną śmierć i w tym znaczeniu wydał siebie, jednak to nie On zabił, lecz pozwolił się zabić, nawet wręcz dał się zabić. 

Postawa Samsona ma znamiona samobójstwa, zresztą podobnego rodzaju co słynna taktyka kamikadze, czyli japońskiej sztuki wojennej. Tego nie można pogodzić z chrześcijaństwem i tym samym z właściwym sensem Pisma św. 


Czy katolicy są niezaradni gospodarczo?


Autor pytania zawiązuje zapewne do słynnej tezy niemieckiego protestanckiego socjologa Max'a Weber'a (który zresztą skończył w psychiatryku), według której rozwój kapitalizmu i tym samym dobrobytu został umożliwiony dzięki etyce protestanckiej. Sam Weber nie twierdził wprost, jakoby katolicyzm był przeszkodą w tej dziedzinie. Dopiero popularyzatorzy tej tezy mniej czy bardziej wprost tak twierdzili. A byli oni z reguły protestantami czy też ateistami. 

Teza Weber'a jest o tyle trafna, że w fałszywej doktrynie protestantów - zwłaszcza kalwinistów - powodzenie doczesne i majętność są oznakami Bożego wybrania do zbawienia. To oczywiście motywowało wyznawców tej herezji do odpowiednich starań w tym kierunku. Gdy ktoś poświęca siły takiemu celowi, to już chociażby z tego powodu może odnosić ponadprzeciętne sukcesy. Zwłaszcza wtedy, gdy inne względy - zwłaszcza etyczne - są stawiane na dalszym miejscu. Chciwość połączona z fałszywą wiarą jest w stanie być skuteczna w swoim rozumieniu. 

Historia kapitalizmu, uwarunkowania jego powstania i rozwoju to oczywiście bardzo szeroki temat. Fundamentem jest oczywiście zdefiniowanie kapitalizmu, co wbrew pozorom nie jest takie proste, gdyż nie ma ani jednorodnej i jednolitej teorii tego systemu, ani tym bardziej jednej normatywnej postaci historycznej tego ustroju ekonomiczno-społecznego (por. tutaj). 

Moim skromnym zdaniem w kwestii wzajemnego stosunku między katolicyzmem a kapitalizmem kluczowe są następujące zagadnienia:

- pojęcie gospodarki i pomyślności ekonomicznej

- etyczny wymiar ustroju gospodarczo-politycznego. 

W ujęciu katolickim celem ekonomii i gospodarki jest zapewnienie bezpiecznego bytu nie tylko pojedynczym osobom, lecz społeczności, począwszy od rodziny, poprzez naród i państwo, aż do całej ludzkości. To wyklucza dążenie do zysku czy to prywatnego, czy grupowego - także z motywacji pseudoreligijnej - jako atrybutu statusu. Celem dóbr doczesnych dla katolika są dobra duchowe jak realizacja cnót (czyli sprawności moralnych) oraz służenie chwale Bożej i zbawieniu dusz. Dzięki temu właśnie katolicyzm wydał podziwiane do dziś pomniki architektury, sztuki wszelkiego rodzaju, literatury. Najwspanialsze dzieła kultury duchowej wydał Kościół katolicki - w znaczeniu zarówno hierarchii jak też zwykłych wiernych - w stopniu, któremu nie dorównuje żadna herezja czy religia. Protestantyzm, zwłaszcza u swych początków regularnie i intensywnie czerpał z kultury katolickiej. Przykładem jest chociażby Johann Sebastian Bach, który był wprawdzie protestantem, jednak jego twórczość budowała na wzorcach mistrzów katolickich, z których czerpała i wokół których krążyła. Jakość życia i sukces ekonomiczny w znaczeniu katolickim nie mierzy się ilością posiadanych dóbr materialnych, lecz tym, jak i do czego są one wykorzystywane. Nie bez znaczenia jest finansowanie szkół różnych szczebli z uniwersytetami włącznie (były one zasadniczo prowadzone przez duchownych katolickich oraz finansowane przez władców katolickich), a także dzieł krzewienia wiary w krajach misyjnych. Podczas gdy protestanccy kolonizatorzy skupiali się na rabunku, podboju i unicestwieniu ludów tubylczych, katoliccy misjonarze skupiali się na nauczaniu wiary, szkolnictwie, opiece medycznej, pomagając ludności w rozwoju kulturowo-cywilizacyjnym. Dlatego właśnie w protestanckiej Ameryce Północnej ludność tubylcza została niemal doszczętnie zniszczona, natomiast Ameryka Środkowa i Południowa pod katolickimi władcami zachowała w znacznej mierze swoją tożsamość etniczną. Oczywiście można dyskutować, czy sukcesem pod względem ogólnoludzkim i religijnym jest bardziej północnoamerykańska USAnia, której dobrobyt został zresztą zbudowany w znacznej mierze także przez katolickich imigrantów z wielu krajów europejskich, czy raczej katolickie kraje południowe, gdzie nadal są ogromne różnice społeczne i ekonomiczne. Odpowiedź zależy oczywiście od pojęcia jakości życia, a to nie tylko w wymiarze materialnym, lecz także, a nawet przede wszystkim duchowym. Przyczyny takiego a nie innego stanu społeczeństw i państw są oczywiście bardzo różnorodne i nie można ich sprowadzić jedynie do katolicyzmu czy protestantyzmu. Istotne jest zbadanie systemowych założeń i zasad kulturowych, religijnych i politycznych. 

W Polsce sytuacja jest specyficzna. Sukcesy gospodarcze zarówno II-ej RP jak też III-ej RP są dość dobitnym przykładem zdolności gospodarczych narodu bodaj najbardziej katolickiego w Europie. Kto pamięta czasy komunizmu, ten rozumie, jak wiele wysiłku i też ofiar wymagało osiągnięcie obecnego stanu. Oczywiście nie jest on doskonały. Patologij nie brakuje. Aczkolwiek największym zagrożeniem dla bytu Polski jest zapaść demograficzna, a ona wynika z niedorozwoju - czy raczej wypaczenia rozwoju - w dziedzinie duchowej. 

Sama przynależność do określonego wyznania nie wystarczy. W Polsce dość powszechne jest niestety fideistyczne - czyli właściwie protestanckie - podejście do wiary, charakteryzujące się emocjonalnością, subiektywizmem i irracjonalnością, co ma oczywiście związek z modernizmem forsowanym także tutaj w ostatnich dziesięcioleciach. To jest z całą pewnością działanie celowe, gdyż protestanckie czy protestantyzujące traktowanie religii podporządkowuje ją zarówno władzy politycznej jak też trendom kulturowym, czy raczej pseudokulturowym. Obecnie kraje - niegdyś zamożne - protestanckie jak Szwecja, Norwegia, Wlk. Brytania, Holandia, a także Niemcy (wprawdzie formalnie tylko w połowie protestanckie, jednak formalny katolicyzm jest tam tego rodzaju, niewiele się różni) zmierzają ku unicestwieniu w rezultacie demograficznego podboju przez islam. Dotyczy to niestety także krajów tradycyjnie katolickich jak Francja, Włochy, Hiszpania i Austria. Jednak także tutaj przyczyny są takie same: odejście od tradycyjnego katolicyzmu na korzyść modernizmu, który jest niczym innym jak protestantyzmem z niby katolicką etykietką. 

Pewne jest, że jedynie tradycyjny katolicyzm jest ratunkiem dla Europy i wszystkich krajów niegdyś katolickich. Tak jest z dwóch powodów:

- katolicyzm respektuje prawo naturalne, wraz z docenieniem tożsamości narodów i niezbędnej roli rodziny,

- staje po stronie porządku moralnego, który jako jedyny trwale zapewnia pomyślność społeczeństw i państw. 

Pod tym względem różnice i duchowe granice między krajami i narodami nie są całkiem ostre. Także społeczeństwa tradycyjnie niekatolickie - protestanckie, prawosławne - mają możliwość i szansę realizowania zasad, które są rdzennie katolickie. Wobec ruin katolicyzmu, będących skutkiem niszczycielskiego jak nowotwór oddziaływania modernizmu, wyzwanie wydaje się potężne. 

Na koniec: nie zgadzam się, jakoby Polska od Mieszka I była budowana na kłamstwie i kradzieży mienia publicznego. Kłamstwo w życiu publicznym na szeroką skalę zaczęło się od Ziuka i było kontynuowane za komuny. Obecnie mamy w znacznej mierze PRL-bis, przynajmniej gdy chodzi o tzw. służby i sądy, a także władze polityczne począwszy od szczebla gminnego aż po władze centralne. Za ten stan nie ponosi winy katolicyzm, lecz jego zdrada i zaprzeczenie. Nie chodzi o deklaracje, lecz o realia i praktykę. Polska będzie w swoim bycie poważnie zagrożona, dopóki nie będzie odrodzenia rdzennego, prawdziwego katolicyzmu. System wyszyńsko-wojtyliański - ewidentnie zakorzeniony w masońskim piłsudczyźmie - staje się coraz bardziej skompromitowany i chyli się ku zupełnemu upadkowi, czego oznaki już są. Jednak w Polsce jest jeszcze nadal więcej do uratowania niż w innych krajach, gdyż jest jeszcze wiara w narodzie, choć często płytka, sentymentalna i dwulicowa. Należy zacząć od solidnej wiedzy religijnej, wraz z tradycyjnym nauczaniem społecznym Kościoła. Następnie istotne jest sprawowanie katolickich sakramentów, czyli według tradycyjnych ksiąg liturgicznych. W końcu konieczne jest łączenie sił nie tylko w rodzinach (co coraz częściej staje się trudne), lecz w kręgach skupionych przy duszpasterstwach tradycyjnych różnej maści. Skupić się należy na wspólnym oporze wobec wroga, którym jest fałszywy katolicyzm czyli modernizm. Odrodzenie wiary i życia katolickiego zawsze dokonywało się od poszczególnym małych komórek silnych duchem, modlitwą i zaangażowaniem. Tak też będzie teraz i w przyszłości. 


Jak ocenić oddziaływanie na podświadomość?


Chodzi zapewne o techniki manipulacyjne, czyli wpływanie na zmysły i emocje, które ma wyłączyć czy przynajmniej osłabić funkcje rozumowo-poznawcze. 

Takie wpływanie jest oczywiście niemoralne, gdy zmierza do oszukania, np. do sprzedania czegoś, co jest wadliwe co do funkcji i przydatności, a ładnie i pociągająco zapakowane. 

Niemoralne jest to także ze względu nierespektowania godności człowieka, gdyż najwyższą władzą jest rozumność, nie popędy i emocje. Jest to szczególnie ważne w odniesieniu do dzieci, osób mniej inteligentnych czy niepełnosprawnych intelektualnie. 

W pewnym sensie jest to oddziaływanie szatańskie, gdyż tak właśnie działa szatan w każdej pokusie: osłabia trzeźwy osąd rozumowy, a podbija zmysłowość i uczucia. 

Ciężar zależy od szkody, którą się wyrządza. 

Zaś szczególną wagę ma stosowanie technik manipulacyjnych w dziedzinie religii. Posługują się nimi wszelkie sekty i fałszywe kulty. Dlatego w religii katolickiej akcentowana jest rozumność w połączeniu z realizmem poznawczym. Natomiast modernizm - czyli apostazja podszywającą się pod katolicyzm - sprowadza się do irracjonalnego subiektywizmu i emocjonalizmu, co naturalnie łączy się z ekumaniactwem.


Kiedy Kościół jest nieomylny?


Pytania zadane są trafnie i odpowiadam po kolei, w kolejności poruszonych kwestij.

1. Tzw. nauczanie zwyczajne (Magisterium ordinarium) należy rozumieć w odróżnieniu od nauczania nadzwyczajnego czyli uroczystego (M. extraordinarium, M. solemne). To ostatnie odbywa się dwojako: 

- gdy wypowiada się sobór powszechny (Concilium oecumenicum) definiując prawdę wiary, czyli w formule dogmatycznej, zwykle zawierającej sankcję kanoniczną (exkomunikę) jako karę za odrzucenie tej prawdy, 

- gdy wypowiada się papież mocą swego urzędu definiując prawdę wiary, podobnie w formule dogmatycznej. 

Każde inne nauczanie urzędowe, czyli głoszone mocą urzędu kościelnego, jest nauczaniem zwyczajnym. W ten zakres wchodzą zarówno dokumenty pisemne (w różnych gatunkach formalnych jak konstytucje, adhortacje, bulle, encykliki) jak też nauczanie ustne (homilie, przemówienia). 

Tyle w skrócie co do aspektu formalnego. Oczywiście nie należy zapominać o aspekcie materialnym, czyli treściowym, który jest nieodzowny i dotyczy zarówno nauczania zwyczajnego jak i nadzwyczajnego. Żeby ono było nauczaniem Kościoła, musi być ono oparte na Bożym Objawieniu poświadczonym w Tradycji Kościoła i Piśmie św., więc czy to wprost podawać to Objawienie, czy też podając nieodzowne podstawy nauczania Objawienia (jak np. elementarne zasady logiki, realizm poznawczy itp.), czy też podając wnioski wynikające z Objawienia. Np. nauczaniem Kościoła - ani zwyczajnym ani nadzwyczajnym - nie jest np. orzeczenie, że Ziemia krąży wokół Słońca, że tzw. efekt cieplarniany zmienia klimat na Ziemi, czy też że islam czci tego samego Boga co my, ponieważ te kwestie nie należą do dziedziny prawd wiary katolickiej. 

2. Nauczanie powszechne jest wtedy, gdy dana prawda jest wierzona i nauczana przynajmniej  do momentu, aż ktoś ją zaneguje (popadając przez to w herezję). Tak jest np. z prawdą o Ofierze Eucharystycznej: była ona powszechnie uznawana przez wszystkich chrześcijan wszystkich obrządków (o czym świadczą ich liturgie) aż do momentu pojawienia się herezji protestanckiej. Dlatego właśnie już od starożytności synonimem herezji była nowość: heretycy byli nowatorami, bo oni wyprowadzali z Pisma św. twierdzenia, które były sprzeczne z Tradycją Kościoła. 

3. Takie rozumienie nauczania Kościoła wyklucza zmianę nauczania Kościoła. Jeśli coś jest nowością, to jest tym samym herezją, nawet jeśli dotychczas nie było definicji dogmatycznej potępiającej tę nowość. Innymi słowy, nawiązując do przykładu w pytaniu: Gdyby nawet wszyscy biskupi wraz z papieżem ogłosili coś, co jest sprzeczne z tym, czego Kościół nauczał dotychczas, to nie będzie to zmiana nauczania Kościoła, lecz popadnięcie w herezję przez tych, którzy tak nauczają. Nieomylność Kościoła polega nie na tym, że biskupi czy nawet papież nie może popaść w herezję, lecz na tym, że to, czego Kościół od czasów apostolskich nauczał, jest nieomylne i niezmienne, nawet jeśli znaczna część biskupów czy któryś papież od tego odejdzie czy wręcz zaprzeczy. Kościół ma gwarancję trwania we wierze aż końca czasów. W tej gwarancji nie jest jednak zawarta pewność, że nie będzie apostazji nawet najwyższych warstw duchowieństwa. Pewne jest tylko, że jakaś część - choćby nawet liczebnie niewielka - będzie trwała niezmiennie we wierze, w sakramentach i w porządku hierarchicznym, i to ona będzie Kościołem Chrystusowym. 

4. Herezją jest odrzucenie jakiejś prawdy wiary katolickiej, także takiej, która nie została jeszcze zdefiniowana uroczyście, czyli ogłoszona jako dogmat, a wystarczy, że należała do nauczania powszechnego. Np. prawda o Wniebowzięciu NMP jest zdefiniowana dogmatycznie dopiero od 1950 r., jednak nikt w historii Kościoła jej publicznie nie negował. Gdyby już przed 1950 r. ktoś sprzeciwiał się świętowaniu Wniebowzięcia z powodu odrzucenia tej prawdy, to byłby heretykiem materialnym. Powątpiewanie w sytuacji, gdy jeszcze nie ma definicji dogmatycznej w danej kwestii, nie jest grzechem przeciw wierze, także nie jest herezją. 

5. Dlaczego Pan Bóg w porządku Zbawienia zechciał, że niektóre prawdy dopiero z czasem są definiowane dogmatyczne, tego nie wiemy z pewnością. Pewne jest, że wynika to z Bożej Opatrzności i Bożej pedagogii zbawienia. Ludzkość stopniowo dojrzewa do pewnych prawd, także Kościół w tym znaczeniu, że dopiero uwarunkowania historyczne umożliwiają czy pomagają dostrzec znaczenie i wagę niektórych prawd zawartych przynajmniej zalążkowo w Bożym Objawieniu. Boże Objawienie jest niezmienne, gdyż dane światu raz na zawsze. Postęp zachodzi jedynie w ludzkiej percepcji prawd wiary, nie w samych prawdach wiary. 


Dlaczego Kościół modli się za dusze zmarłych?


Takie oto wykwity regularnie wypuszcza w świat odmóżdżająco-dewocyjna stronka modernistyczna. W tym wypadku wartość sprowadza się do ciekawej informacji w postaci cytaciku z ton papieru produkowanego regularnie przez modernistyczny establishment zawzięcie dążący do unicestwienia resztek katolicyzmu w Polsce. Ten popis jest znaczący, gdyż obnaża 

- wręcz groteskową ignorancję teologiczną

- wrogość wobec odwiecznego nauczania Kościoła poświadczonego w tradycyjnej liturgii katolickiej. 

Dla niegramotnych w tym temacie: Texty liturgiczne tradycyjnej liturgii z zmarłych modlą się zawsze za dusze zmarłych. A to z prostego powodu: po śmierci ciału już nie pomoże, gdyż musiało ulec śmierci i rozkładowi wskutek grzechu pierworodnego. Kościół może pomóc jedynie duszy, która jest w czyśćcu. To jest prosta sprawa. Ciała nie ma w czyśćcu. Owszem, będzie zmartwychwstanie ciał na Sąd Ostateczny, lecz jest to całkowicie niezależne od naszej modlitwy, więc modlenie się za ciało - czy "całego człowieka"-  jest zupełnie absurdalne. 

Absurdalne jest także uzasadnienie, według którego cały człowiek został odkupiony przez Jezusa Chrystusa. To jest oczywiście prawda. Problem polega na tym, że w modlitwie za zmarłych nie modlimy się o Odkupienie przez Jezusa Chrystusa, gdyż ono zostało już dokonane, co jest tutaj zresztą powiedziane. Czyżby KEP nie wierzył, że dusze w czyśćcu zostały odkupione i w związku z tym nie ma potrzeby, by modlić się o odkupienie dla nich? 

Absurdalne jest ponadto argumentowanie udziałem ciała w życiu wiecznym, gdyż ten udział zależy od tego, czy dusza dozna życia wiecznego. Czyżby kryła się tutaj herezja, według której nie ma czyśćca, skoro trzeba się modlić także za ciało, które ulega rozkładowi? A może KEP twiedzi, że nie ma duszy nieśmiertelnej, skoro nie należy się za nią modlić? 

No cóż. Do takich wyczynów werbalnych zdolni są tylko ci, którzy pomyślnie przeszli przez modernistyczną obróbkę mentalną. I też duchowo-moralną, skoro wypowiadają takie bzdury bez cienia wątpliwości w swoją wspaniałość. 


Czy określenie "Eucharystia" jest niewłaściwe?


Zacznijmy od samego słowa i pojęcia. Słowo jest pochodzenia greckiego i oznacza "dziękczynienie" (od εὐχαριστώ czyli dziękować, składać podziękowanie). Zgodnie z zasadą pierwszych chrześcijan (tzw. disciplina arcani), słowo to nie oznacza istoty sakramentu, lecz jedynie pewien element, właściwie fragment, wyrażony głównie w prefacji, który umownie został zastosowany do całości. Wynikało to zarówno z głębi tajemnicy tego sakramentu, jak też z konieczności ochrony przed nieporozumieniami. W rezultacie w oficjalnym nazewnictwie Kościoła przyjęło się określenie "sakrament Eucharystii" jako najczęściej stosowane, aczkolwiek nie wykluczające innych nazw jak "sakrament Ołtarza" czy "sakrament Komunii".

Na podobnej zasadzie powstało określenie "Msza święta". Pochodzi ono także od pojedynczego fragmentu liturgii, którym jest rozesłanie w uroczystym wezwaniu diakona "Ite missa est". Słowo missa jest tutaj różnie tłumaczone. Pochodzi ono od łacińskiego mittere czyli posyłać, wysyłać, także składać w ofierze, ofiarować. W tym miejscu zachodzi właśnie to ostatnie znaczenie, dlatego słusznie przetłumaczono w pierwszej wersji mszału polskiego po Vaticanum II jako "Idźcie, ofiara spełniona". Z czasem łacińskie missa stało się własną nazwą obrzędu sprawowania sakramentu Eucharystii jako całości. Należy mieć na uwadze, że pojęcie "Eucharystia" w znaczeniu sakramentu jest szersze niż Msza św., ponieważ zawiera ono także Komunię św. udzielaną poza Mszą św., a także adorację Najświętszego Sakramentu. Eucharystia jest także wtedy sprawowana (dokładniej: jej część), gdy kapłan udziela Komunii św. chorej osobie w domu. 

W ostatnich dziesięcioleciach stało się modne unikanie określeń takich jak Msza św., Najświętszy Sakrament, Najświętsza Ofiara, Ofiara Mszy św. Ma to związek z protestantyzującą tendencją zamazywania czy wręcz negowania ofiarnego charakteru tego sakramentu. De facto więc preferowanie określenia "Eucharystia" często wskazuje na dystans wobec katolickiego rozumienia, aczkolwiek samo w sobie nie jest heretyckie, mimo że obecnie może wynikać z heretyckich poglądów. Należy więc zachować zarówno ostrożność jak też umiar w ocenie. 

Jak wskazałem, dla określenia sakramentu nazwa "Eucharystia" jest prawidłowa i poręczna, aczkolwiek należy pamiętać, że nie wyraża ona istoty. Natomiast nieprawidłowe i niebezpieczne jest umyślne unikanie nazw właściwszych dla określenia istoty, czyli wskazujących na ofiarny charakter. 

Zamach w Krakowie


Wstrząs jest potężny i niespodziewany. Najprawdopodobniej sprawca najpierw zastrzelił swoich rodziców i siostrę, zanim udał się do Krakowa, żeby dokonać spektakularnej zbrodni. Po wstępnym fałszywym przypisywaniu go do poglądów prawicowych, wiadomo już, że pochodził ze środowiska liberalno-lewackiego, a sam był ukierunkowany nawet wręcz skrajnie lewicowo. Świadczy o tym także twórczość malarska jego siostry, która jest wyraźnie upaprana w schematach lewackiej obrzydliwości z elementami być może okultyzmu. 

Może się wydawać, że jest jeszcze za wcześnie na wnioskowanie o przyczynach i motywacji sprawcy. Myślę jednak, że znane już postawowe fakty po pierwsze nie mogą zostać obalone przez następne dane, a po drugie zasadniczo wystarczają do przynajmniej pierwszej diagnozy i analizy przyczynowej. 

Zachowanie i czyny sprawcy jednoznacznie wskazują na osobowość narcystyczną. Fakt zamordowania najbliższej rodziny świadczy o nienawiści do niej. Prawdopodobnie pałał on zazdrością z powodu siostry, która jako młodsza osiągnęła już pewną sławę "artystyczną" oraz studiowała na prestiżowej uczelni, podczas gdy on - jak wynika z obecnych informacyj - ukończył jedynie zawodówkę i pracował w nie znaczącym zawodzie. To by wyjaśniało także wybór Krakowa jako miejsca zbrodni, gdyż to jest miasto, które mogło dać jego siostrze jeszcze większą sławę i przewagę nad nim. Wyładowując nienawiść do siostry, chciał stać się sławnym akurat w związku z tym miastem. 

Wynika z tego, że był osobowością skrajnie patologiczną. Dlaczego nie zostało to zauważone przez otoczenie, zwłaszcza najbliższe? Ano zapewne dlatego, że nie wyróżniał się na tyle, by zostało to odpowiednio odczytane. Takich osobowości jest obecnie mnóstwo w społeczeństwie polskim, zwłaszcza w młodym pokoleniu. Ma to związek zarówno z fałszywym wychowaniem w rodzinie, jak też z wpływami środowiskowymi i medialnymi. Nie należy pomijać także oddziaływania tego, co się dzieje w Kościele, czy raczej tego, czego w nim obecnie nie ma, choć powinno być. Należy zacząć od exorcyzmów, które usunięto z obrzędu Chrztu św., także z poświęceń np. wody i soli. Same sakramenty i sakramentalia oczywiście nie wystarczą, gdyż musi być współdziałanie ludzkie. Jednak łaska także pobudza do współdziałania przynajmniej tych, którzy mają zasadniczą dobrą wolę. Narcyzm jest obecnie nagminny także w Kościele, również pośród duchownych, czemu sprzyjają modernistyczne obrzędy i modernistyczna ideologia oparta na subiektywiźmie i na ślepym posłuszeństwie władzy niezależnie od tego, czy jej posunięcia zgodne są z prawdą czy nie. 

Hodowaniu osobowości narcystycznych sprzyja, a nawet wręcz służy zapaść demograficzna, czyli stale spadająca ilość dzieci. A do tego od dziesięcioleci przyczyniają się modernistyczne struktury kościelne przez propagowanie tzw. świadomego rodzicielstwa i tzw. naturalnego planowania rodziny, co w praktyce sprowadza się do uczenia unikania potomstwa i to niby zgodnie z nauczaniem Kościoła. Im mniej dzieci, tym bardziej są one hołubione, rozpieszczane i wypaczane już w rodzinie. Takiej osobie trudno się pogodzić z późniejszymi porażkami życiowymi, czy choćby nawet z samą zwykłą rzeczywistością. Ktoś taki żyje mentalnie i emocjonalnie w świecie urojeń o swojej wspaniałości czy wręcz wielkości, podczas gdy życie wcześniej czy później podważa takie wyniesione z domu wyobrażenia, co musi odbyć się boleśnie, nierzadko nawet traumatycznie, a to może prowadzić zarówno do depresji i szukania ucieczki w używkach od środków odurzających począwszy aż do rozwiązłości sexualnej, jak też do spektakularnej agresji, jak w tym przypadku. 

Nie da się pominąć także wpływu złego ducha. Sprawca w tym wypadku przejawiał oznaki opętania szatańskiego jak szydzenie z wiary katolickiej i Kościoła, a także przywiązanie do ideologii lewackiej i wielokolorowej:  


Są też dowody na przemocowość czy przynajmniej wyraźną skłonność do przemocowości: 

Należy jednak pamiętać, że opętanie nie spada człowieka nagle, lecz jest wynikiem jego świadomych decyzyj, także tych podjętych wskutek wadliwego czy wręcz złego wychowania czy to w rodzinie, w środowisku, w szkole, czy też fałszywych wzorców, fałszywych autorytetów i pseudobohaterów. Wszechobecna trucizna zakłamania i pozorów nie może być obojętna dla kształtowania - czy raczej wypaczania - charakterów i postaw zwłaszcza młodych. 

Pozostaje modlitwa za tragicznie zmarłych. Dotyczy ona także samego sprawcy, choć jako wielokrotny zabójca - właściwie zbrodniarz - i widocznie opętany nie zasługuje na pochówek katolicki. Skoro Pan Bóg dopuścił tą tragedię, to zapewne po to, żeby wskazać na patologię, która niestety spowszedniała, a będzie się jeszcze bardziej poszerzać i pogłębiać, jeśli nie nastąpi uzdrowienie duchowe i moralne począwszy od rodzin aż do całego społeczeństwa. 


Pszenica i kąkol

 


Dominica V post Epiphaniam

Mt 13,24-30

Przypowieść o pszenicy i kąkolu należy do tych nielicznych fragmentów Ewangelii, które są w stanie zbierać oklaski współczesnego świata. Czyż nie żyjemy w pluraliźmie i tolerancji? Czyż kaznodzieje pozujący na nowoczesnych nie napominają, że nie należy osądzać, nie należy nikogo wykluczać, ani oceniać czy nazywać zło i błąd po imieniu? Czyż nie jest wygodnie i nowocześnie pozwalać zasadniczo na wszystko i każdemu, przynamniej według norm i nakazów tzw. społeczeństwa otwartego? Przyjrzyjmy się tej przypowieści (Mt 13). 


Jest oczywiste, że siewcą jest Bóg. Nasieniem jest wszelkie dzieło Boże, gdyż wszystko, co Bóg uczynił i czyni, jest dobre, jak czytamy w Księdze Rodzaju (1). Tym nasieniem jest człowiek, stworzony na obraz i podobieństwo samego Boga, czyli jako odblask Bożej doskonałości, wyrazistej w pierwotnej świętości przed grzechem pierworodnym. Człowiek został posiany przez Boga na ziemię pośród innych stworzeń, by przyniósł owoc jako dzieło dobroci Bożej. 

Człowiek otrzymał wszystko od Boga, wszelkie dobra - swoje istnienie, swoje zdolności i siły - i w tym znaczeniu jest glebą. Bóg nie zasiał tylko raz, lecz poprzez całe dzieje ludzkości zasiewał i nadal sieje swoje słowo, oświecając każdego człowieka, który na ten świat przychodzi, jak mówi św. Jan Ewangelista w Prologu, ale też przez swoich mędrców i proroków, pouczając przez nich i napominając ludzkość. Słowem Boga raz na zawsze wypowiedzianym, ostatecznym, zawsze żywym i obecnym jest Jego Syn - Jezus Chrystus. To Słowo, upadłszy w ziemię, nie przestaje przemawiać przez Kościół, w którym jest On obecny. 

Tak więc dobrym nasieniem jest najpierw dzieło stworzenia oraz pierwotna świętość człowieka, a w szczególności każde słowo pochodzące od Boga jako Jego Objawienie, poświadczone przez patriarchów i proroków, ostatecznie ukazane w Jego odwiecznym Synu, który stał się Człowiekiem. 

Jednak jest też inne nasienie - zasiane przez nieprzyjaciela, którym jest diabeł. Tłumaczenie greckiego słowa ζιζάνια jako "kąkol" nie jest trafne (por. tutaj). Słowo to bowiem oznacza właściwie życicę, czyli roślinę często występującą wówczas w Palestynie, a bardzo podobną do pszenicy. 

Dopiero gdy roślina wyda kwiaty a zwłaszcza owoce, można ją łatwo odróżnić od pszenicy. Zaś jej owoce są trujące zarówno dla człowieka jak też dla zwierząt, w przeciwieństwie do pszenicy, która była i jest cennym, codziennym pożywieniem. Tak więc diabeł zasiał - i nadal sieje - to, co szkodzi życiu i zabija, choć przez pewien czas nie jest łatwo rozpoznawalne jako takie. 

Bliższy opis tego zasiewu znajdujemy już w Księdze Rodzaju. Wobec pierwszych rodziców szatan zasiał nieufność i podejrzliwość wobec Boga, oraz pobudzenie ambicji do bycia "jako bogowie". To wszystko oczywiście sprytnie owinięte w kłamstwo i krętactwo. Szatan wmawia ludziom, że Bóg im czegoś skąpi, oraz podżega ich do buntu przeciw Bogu. Zamiast wdzięczności za dary Boże, wpaja im - i nam wszystkim po wsze czasy - idiotyczne pragnienie bycia równymi Bogu. To złe nasienie jest zasiane we wnętrzu człowieka, tuż obok dobrego nasienia pochodzącego od Boga. Gdy w duszy człowieka rośnie wiara, wtedy też pojawiają się przeciwności, lęki i wątpliwości. Gdy jaśnieje nadzieja, to też wkrada się zuchwałość. Gdy rozpala się miłość, to też wciska się egoizm, zapatrzenie w siebie i subtelna zazdrość. To są właśnie nasiona diabelskie. One sięgają głęboko, aż do samego serca człowieka, tam zapuszczają korzenie i wysysają z niego życiodajne soki, które powinny służyć dobru. Takie nasienie diabeł zasiał na początku dziejów ludzkości i sieje poprzez całe dzieje, także dzisiaj, i będzie to czynił aż do końca świata. 

Ważne są okoliczności tego diabelskiego posiewu: nieprzyjaciel posiał, gdy ludzie spali. Ludzie spali, nie gospodarz, którym jest Bóg. Gospodarz wie, gdy nieprzyjaciel w noc przychodzi, żeby zasiać chwast. Dlaczego na to pozwala? 

W świecie przyrody chwastów nie trzeba siać, one same wyrastają. Ludzie śpią, bo się nie spodziewają zasiewu chwastu, zwłaszcza w nocy. Ten nocny zasiew wyraźnie wskazuje na siewcę: jest nim ten, którego porą jest noc, ciemność, który unika światła. To jest taktyka złego. I jest to postępowanie każdego, kto czyni zło. Dlatego Pan Jezus powiedział do Nikodema (J 3):


Gdy diabeł siał, ludzie spali - mówi Pan Jezus w przypowieści. Czyż Ewa spała, gdy szatan zasiał w jej serce złe nasienie? Czyż Adam spał, gdy przyjął od niewiasty i zjadł owoc? Czyż śpią ci wszyscy, którzy przyjmują diabelskie nasienie grzechu do swoich serc? Tutaj nie chodzi o sen ciała, lecz o sen ducha. To z braku czujności, braku trzeźwości duchowej człowiek daje się zwieść szatanowi. Ileż grzechów byśmy uniknęli, gdybyśmy nie dali się omamić mrzonkami szczęścia, pozorami dobra czy choćby przyjemności? Czyż nie doświadczamy za każdym razem, że przyjemność płynąca z grzechu jest krótkotrwała, przelotna i płytka? Że ona już po chwili przemienia się w niesmak, gorycz, a z czasem w jeszcze większe i coraz większe łaknienie, które coraz trudniej zaspokoić? Wybujała zmysłowość usypia i zaćmiewa nawet zdrowy rozsądek, osłabia wolność woli i wypacza aktywność umysłu. Jakże głupie było marzenie pierwszych rodziców o byciu równymi Bogu? Jakże absurdalny jest każdy grzech, skoro nie daje i nie może dać zaspokojenia, które obiecuje... Tak to jest, ponieważ pochodzi od ojca kłamstwa i nieprzyjaciela Boga i rodzaju ludzkiego. 

Oto zasiane jest dobre nasienie i złe nasienie. Jedno i drugie wzeszło. Tak jest też w człowieku, w każdym z nas: gdy ukazują się zdolności, szlachetne pragnienia, pobożność, to widać też słabości, próżność, egocentryzm, pychę. 

A ludzie dziwili się, że wzeszły chwasty. Słusznie wiedzieli, że gospodarz zasiał dobre ziarno. To jest odwieczne pytanie o pochodzenie zła, podnoszone też regularnie przez ateistów. Tak niektórzy negują istnienie zła, twierdząc, że jest ono jedynie inną postacią dobra. Inni uważają, że zło pochodzi z ludzkich błędów, słabości i przeciwności. Według nich wady ludzkie są jedynie inną postacią cnót. To prowadzi do myślenia, że zło jest czymś dobrym jako inna forma dobra, i tym samym także pochodzi od Boga. Niepotrzebne jest więc Zbawienie, wewnętrzna przemiana w nawróceniu ku Bogu, niepotrzebny jest im Zbawiciel - ten, który niweczy wszelkie dzieło szatana przez działanie Ducha Świętego i łaskę uświęcającą. A to jest fundamentalne zakłamanie, pochodzące od samego szatana, blokujące w człowieku zdolność do nawrócenia i poprawy życia. 

Dlatego gospodarz odpowiada jasno: zło nie pochodzi od niego, ani nie zostało pierwotnie zasiane w serce człowieka, lecz przyszło dopiero później na ten świat jako dzieło tego, który jest nieprzyjacielem Boga i rodzaju ludzkiego. Dlatego wiemy też, że to dzieło szatańskie zostanie oddzielone od dzieła Bożego i precz wyrzucone. Nie ma, nie może być i nie będzie ani zgody, ani równowagi między nasieniem dobrym i nasieniem złym. Tym samym fundamentalnie chybione jest myślenie, jakoby nie było istotowej, wewnętrznej i absolutnej sprzeczności między dobrem a złem. Dlatego nie może być zgody na zło i dlatego właśnie w przyrzeczeniu chrzcielnym wyrzekamy się szatana i wszystkich spraw jego. 

Gdy słudzy usłyszeli, że chwast pochodzi od nieprzyjaciela, zapytali gospodarza: "chcesz, żebyśmy poszli i wyrwali chwast?". Pytanie ze wszech miar słuszne, gdyż jest to rzeczywiście sprawa gospodarza. Czyż sługa Boży nie dąży słusznie do wyrwania ze swojego serca i z serc bliźnich już nawet kiełkującego zła? Czyż nie życzymy sobie, by nie było złych ludzi na tym świecie? Czyż nie dlatego budowane i utrzymywane są więzienia, by złoczyńców odseparować od społeczeństwa, w ostatecznej konieczności przez wymierzenie kary śmierci? Czyż nie dążymy do wyeliminowania wszelkiego zła na tym świecie - przestępstw, zbrodni, chorób, cierpienia, nędzy? Poniekąd słusznie, jednak zbyt jednostronnie, gdyż myślimy wtedy tylko o chwaście, nie o pszenicy. Gospodarz natomiast dba bezwarunkowo o drogocenną pszenicę i dlatego nie pozwala na wyrwanie chwastu, by słudzy przy tym nie zaszkodzili pszenicy. I żeby oni i żebyśmy my wszyscy pamiętali, że to jest pole gospodarza, jego zasiew i jego dzieło, o które on dba najlepiej czyniąc wszystko we właściwym czasie, także nakazując sługom - czyli nam wszystkim - we właściwym czasie. 

Tę różnicę w podejściu widzimy wyraźnie we współczesnym rolnictwie: chwasty niszczone są chemicznie, nie bacząc na to, jakie to ma konsekwencje dla zboża. Gdy patrzymy wczesnym latem na pola zbożowe, to widzimy w zbożu nawet ślady kół po maszynach opryskujących pole trucizną herbicydową. To są ślady zniszczonego zboża, już nawet pomijając dostające się do niego substancje chemiczne, toksyczne dla człowieka i dla zwierząt, powodujące prawdopodobnie wiele chorób tzw. cywilizacyjnych, zwłaszcza nowotwory. Tak jest w dziedzinie rolniczej, a tym bardziej w dziedzinie duchowej. Dobro i zło zakorzenione w sercu człowieka istnieją nie obok siebie, lecz są splecione ze sobą. 

Nie oznacza to, jakoby nie było różnicy między pszenicą i chwastem, i że należałoby być obojętnym na tę różnicę (byłby to fatalny błąd indyferentyzmu). Wszak - jak mówi gospodarz - w swoim czasie dojdzie to wyrwania chwastu spośród pszenicy i zniszczenia go. Jednak trzeba cierpliwości, aż jedno i drugie dojrzeje, gdyż wtedy dopiero słudzy będą w stanie odróżnić chwast od pszenicy, żeby pszenica była bezpieczna. 

Widzimy to w naszym życiu duchowym: dążymy do osiągnięć w nauce, sporcie, w sztuce, co jest na pewno dobre, gdyż służy nie tylko danej jednostce, lecz także społeczności, nawet całej ludzkości. Jednak ambicja i sukces mają swoją ciemną stronę - bezwzględność, brak równowagi w innych dziedzinach życia, a zwłaszcza wyniosłość i pycha. Podobnie jest z codziennymi przeżyciami, zarówno zmysłowymi jak też duchowymi. Pan Bóg stworzył nas zdolnymi do odczuwania przyjemności w poznaniu prawdy, w doznaniu piękna, ale także z dobrego jedzenia i z miłości cielesnej. Jednak każdy rodzaj przyjemności może prowadzić do egoizmu i powodować uzależnienie, także bardzo destrukcyjne dla życia zarówno duchowego jak też biologicznego. Może to mieć miejsce również w czymś tak szlachetnym jak dawanie jałmużny: nawet gdy dajemy ją z dobroci serca, to jednak łatwo się może wmieszać zadowolenie ze siebie, wręcz duma, jak w przypadku faryzeusza, o którym mówił Pan Jezus (Łk 18, 9-14). 

Czyż nie widzimy wiele zła także w Kościele - niezdrowe ambicje, karierowiczostwo, zazdrość, obłudę? Czyż nie dostrzegamy w sobie samych egoizmu, pozowania, gnuśności, nawet wręcz podłości? Aż w świętych porywach duchowych wyrywa się z serca wołanie wraz z psalmistą: "stwórz, o Boże, we mnie serce czyste!" (Ps 51,12). Dlaczego Bóg nie uwolnił nas raz na zawsze od wszelkiego zła i ciągle musimy prosić "wybaw nas ode złego"? (Mt 6, 15) Gdy św. Paweł skarżył się Bogu na "posłańca szatana", który mu doskwiera, usłyszał odpowiedź: "wystarczy ci Mojej łaski" (2 Kor 12, 7-9). Tak więc oścień w ciele musiał pozostać, widocznie dla dobra duszy Apostoła i ku pouczeniu dla nas wszystkich. 

Może więc przynajmniej złych ludzi należy usunąć z tego świata, czy choćby wykluczyć ze społeczeństwa? Czyż świat nie byłby lepszy bez zbrodniarzy, oszustów, rozpustników, darmozjadów, głupich, podłych itd.? Ale czyż nie jest tak, że w każdym z nas tkwi coś z tego, czym gardzimy u innych? I odwrotnie: czy możemy z całą pewnością powiedzieć, że nawet w zbrodniarzu nie tli się jakiś choćby nikły płomyk dobra, który może go prowadzić do nawrócenia jak w przykładzie dobrego łotra na Golgocie? (Łk 23, 39-43)

Tak więc jeszcze raz: gospodarz nie pozwala sługom wyrwać chwastu przed czasem, ponieważ zależy mu na pszenicy, a słudzy, mimo szczerych chęci i dobrej gorliwości, mogliby jej zaszkodzić, gdyby zabrali się do oddzielenia bez nakazu gospodarza w odpowiednim czasie. Skoro gospodarz dopuścił zasianie chwastu przez nieprzyjaciela oraz pozwala mu rosnąć aż do czasu żniwa, to widocznie tak jest dobrze dla pszenicy. Pamiętajmy: żecica, o której tutaj mowa, jest trująca dla ludzi i zwierząt. Gdyby na polu rosła tylko pszenica, to by łatwo przyciągała zarówno dzikie zwierzęta jak też złodziei, którzy chcieliby żerować nie pracując dla plonów. Tak więc żecica chroni pszenicę i służy jej uprawie. Celem gospodarza jest zebranie pszenicy do swojego spichlerza, całego swojego zasiewu, a cenne jest każde źdźbło pszenicy. Dlatego właśnie nie pozwala sługom wyrywać chwastu przed czasem. 

A nieuchronnie nadchodzi czas żniwa. W czas zasiewu dobre ziarno było pierwsze. Teraz gospodarz nakazuje najpierw zebrać chwast i to nie byle jak, niechlujnie, lecz każe związać w pęczki, żeby żadne źdźbło nie zaginęło, żeby się nie rozproszyło, a wszystek chwast został dokładnie zebrany i spalony. Przez cały czas od zasiewu aż do żniwa zarówno pszenica jak i żecica czerpały pożywienie z tej samej gleby, wodę z tego samego deszczu, ciepło i światło z tego samego słońca. Teraz następuje oddzielenie - radykalne, dokładne, wręcz skrupulatne: chwast idzie na spalenie, natomiast pszenica do spichlerza gospodarza. To jest Sąd Ostateczny. Historia ludzkości i wszechświata dobiega końca. Zaś historia każdego człowieka kończy się wraz z jego odejściem z tego świata do wieczności: to jest dla każdego z osobna czas żniwa. 

Pan Bóg zasiał w każdym z nas Swoje dary przyrodzone i nadprzyrodzone. Każdemu dawał i daje łaski potrzebne do zbawienia, czyli żeby był urodzajną glebą i cenną pszenicą, którą chce mieć u Siebie w spichlerzu na zawsze. Jakim będę plonem? Co pozostanie we mnie po spaleniu tego, co pochodzi z wysiewu diabła?

Boże mój! Dziękuję za dobre ziarno, które posiałeś we mnie. Daj, proszę, żeby wydało owoc. Oczyść mnie ze wszelkiego nasienia, które pochodzi od złego. I zabierz mnie do Swojego wiekuistego spichlerza. Amen. 


---

Wersja do posłuchania i subskrybowania:

https://youtu.be/1OkjllV6UU4