Jak pomóc?

Po pierwsze, rzeczywiście takie zdarzenia mogą być skutkiem ataku złego ducha, a to nie dopiero w skutkach złorzeczenia (przekleństwa), lecz w samym złorzeczeniu, które już jest działaniem szatańskim. 

W tym opisie widzę błąd, gdy sakramenty nie są po to, by nas bronić przez złością szatańską, lecz po to, żeby nas wyposażyć w siłę - czyli Bożą łaskę - do walki. Nie należy się więc spodziewać ustania ataków szatańskich wskutek łaski sakramentalnej. Łaska sakramentalna jest dana dla zbawienia duszy i dla zyskiwania zasług, nie dla pomyślności doczesnej. Wręcz przeciwnie: wściekłość złego ducha zwykle jest skierowana przeciw duszom szczególnie bliskim Bogu, starającym się o świętość czyli wypełnianie woli Bożej. 

Taka osoba potrzebuje szczególnie dobrego towarzyszenia duchowego. Pewne jest, że Pan Bóg daje pomoc w odpowiednim czasie, nawet jeśli trzeba jakiś czas szukać i czekać. 

Czy w "nowej mszy" spływa mniej łask?

Jeśli mamy do czynienia z ważną sakramentalnie Mszą św., czyli z ważną Konsekracją, czyli przemianą chleba w Ciało i wina w Krew Jezusa Chrystusa, wówczas łaski wypływające z niej są według katolickiej sakramentologii dwojakie:

- mocą samego sprawowanego ważnie sakramentu (ex opere operato), czyli mocą uobecnianej Ofiary Jezusa Chrystusa, 

- mocą obrzędów sprawowanych przez Kościół (ex opere operantis Ecclesiae). 

Jeśli Novus Ordo jest sprawowane ważnie sakramentalnie, wówczas ta pierwsza wartość (ex opere operato) jest taka sama jak w ważnie sprawowanej Mszy św. tradycyjnej. 

Inaczej ma się sprawa co do drugiej wartości. Jest oczywiste, że pod względem obrzędowym liturgia tradycyjna jest o wiele bogatsza w modlitwy i gesty, ogólnie czynności, i też w wymagania i zaangażowanie sił ducha i ciała, niż liturgia Novus Ordo. Dlatego nie ulega wątpliwości, że ta ostatnia ma odpowiednio mniejszą wartość i też mniejsze wypraszanie łask. Szczególnie skrajna jest ta różnica w przypadku koncelebry, w której trud koncelebransa ogranicza się praktycznie do ubrania alby i ornatu (choć często jest to sama stuła), wypowiedzenia słów Konsekracji i wyciągnięcia ręki. 

Lekceważenie i osłabienie wartości obrzędowej odpowiada mentalności protestanckiej, która gardzi znaczeniem czynności Kościoła w porządku łaski. Równocześnie nie należy się dziwić, że zarówno wprowadzenie Novus Ordo o poważnie pomniejszonej wartości obrzędowej w porządku łaski, a tym bardziej forsowana powszechność koncelebry idzie w parze ze słabnięciem i nawet zamieraniem życia Kościoła, życia łaską. 

Czy sakrament małżeństwa bez stanu łaski uświęcającej jest ważny?

Ważność zawarcia sakramentu małżeństwa, podobnie jak innych sakramentów (bierzmowania, święceń), nie zależy od bycia w stanie łaski uświęcającej. Łaska uświęcająca jest konieczna dla owocności działania łaski sakramentalnej. Innymi słowy: życie w stanie grzechu śmiertelnego (czyli bez łaski uświęcającej) jakby blokuje działanie łaski wypływającej z sakramentu, jednak nie unieważnia samego sakramentu. Dlatego dla pełnego rozwoju owoców sakramentu konieczne jest życie w łasce uświęcającej.

Stan łaski uświęcającej ma znaczenie dla godziwości przyjęcia sakramentu. Człowiek żyjący w stanie grzechu ciężkiego jest przyjacielem szatana i tym samym wrogiem Boga. Zachodzi więc zasadnicza sprzeczność między stanem duszy a przyjęciem sakramentu, którego celem ostatecznym jest uświęcenie.

Jaką wartość ma koncelebrowanie?

Odnośnie wartości sprawowania sakramentów teologia katolicka odróżnia
- wartość właściwą sakramentalną, czyli udzielanie łaski z racji sprawowanego ważnie sakramentu według warunków ustanowionych przez Jezusa Chrystusa (ex opere operato), oraz
- wartość uczynkową, czyli zasługującą z racji czynności określonej przez Kościół oraz wynikającej z pobożności osobistej.

Dla tej pierwszej wystarczy sprawowanie zawierające materię i formę konieczną dla ważności Konsekracji, czyli wypowiedzenie słów Konsekracji nad chlebem i winem. Pod tym względem kapłan koncelebrujący sprawuje sakrament czyli działanie łaski sakramentalnej. 

Inaczej rzecz ma się natomiast pod względem wartości uczynkowej. Jest oczywiste, że czynności kapłana koncelebrującego jest o wiele mniej i że wymagają one znacznie mniej wkładu i zaangażowania, niezależnie od jego osobistej pobożności. Tym samym wartość koncelebrowania jest znacznie mniejsza niż osobnej celebracji. Ta ostatnia wymaga i wyraża zwykle większą pobożność i zaangażowanie uwagi, sił i środków. Jest to niestety niedoceniane w powszechnej obecnie praktyce koncelebrowania, która wynika przeważnie niestety z wygodnictwa czy wręcz lenistwa.

Czy należy uczęszczać na Novus Ordo?

Krytyczna analiza teologiczna Novus Ordo wystosowana przez kardynałów Ottaviani i Bacci nie neguje ważności sakramentalnej. Nie czynią tego zasadniczo także wspólnoty założone przez abpa M. Lefebvre'a. Jedynie sedewakantyści zasadniczo negują, a to z powodu twierdzenia nieważności obrzędu sakry biskupiej w Novus Ordo. Jest to opinia odosobniona.

Tym samym zdecydowana większość teologów nie ma wątpliwości co do udzielania łaski sakramentalnej w liturgii Novus Ordo.

Zastrzeżenia są natomiast na płaszczyźnie doktrynalnej, czyli co do jakości wyrażania prawd wiary katolickiej i prowadzenia ku nim.