Czy jest odpust zupełny od kary za grzech przeciw Duchowi Świętemu?

Wygląda na to, że w tle pytania jest brak zrozumienia, czym jest odpust zupełny.

Odpust (indulgentia) to jest darowanie przez Boga kary doczesnej (czasowej) za grzechy przebaczone. Rodzaj grzechu nie jest istotny, istotne jest, czy został przebaczony co do winy i kary wiecznej. Jeśli została przebaczona wina, to w odpuście darowana jest także kara doczesna za grzech, całkowicie (odpust zupełny) albo częściowo (odpust cząstkowy).

Dla pewności wyjaśniam przy okazji, że grzech pociąga za sobą dwa rodzaje skutków:
1. winę, która może być przebaczona sakramentalnie,
2.  karę, a to
- wieczną, gdy grzech jest ciężki (śmiertelny), która jest gładzona w rozgrzeszeniu i przywróceniu łaski uświęcającej, oraz
- doczesną, która musi zostać odpokutowana docześnie, czyli za życia lub po śmierci (w czyśćcu).

Grzech przeciw Duchowi Świętemu nie może być przebaczony pod żadnym względem, gdyż jest on brakiem dyspozycji do przebaczenia przez Boga. Oczywiście gdy człowiek zmieni swą dyspozycję, wówczas może zyskać także przebaczenie tego grzechu, podobnie jak w przypadku innych grzechów.

Czy brak szacunku dla liturgii tradycyjnej jest grzechem?

Grzeszność braku szacunku dla liturgii tradycyjnen zależy zwłaszcza od motywów tego braku oraz od świadomości. Jeśli wynika z braku szacunku czy wręcz pogardy dla wiary katolickiej czy przynajmniej dla Kościoła, to jest oczywiście grzechem przeciw Bogu i Jego Objawieniu, i w tym znaczeniu przeciw Duchowi Świętemu. Jeśli natomiast wynika z braku znajomości, zrozumienia czy z fałszywego podburzenia czy uprzedzeń, wówczas wina jest mniejsza, a może nawet być bez winy od strony subiektywnej.

Kwestia statusu kanonicznego i teologicznego FSSPX była już kilkakrotnie omawiana. Zachęcam do zapoznania się z poprzednimi odpowiedziami.

Czy krytycyzm wobec "uzdrowień" działanych przez tzw. charyzmatyków jest grzechem przeciw Duchowi Świętemu?

Ten zarzut jest często stosowany przez tzw. charyzmatyków.

Po pierwsze zawiera on w sobie fałszywą przesłankę, mianowicie aprioryczne założenie, że wszystko, co oni działają, pochodzi i musi pochodzić od Ducha Świętego.

Po drugie widać w tym brak wiedzy odnośnie tego, czym według Pisma św. i nauczania Kościoła jest grzech przeciw Duchowi Świętego (chodzi o fragment Ewangelii św. Mateuszowej 12, 30-32).

Jako dowód może posłużyć chociażby odnośny fragment z encykliki Jana Pawła II:

W podręcznikach katolickiej teologii moralnej podawane są następujące przypadki tego grzechu:
- zwątpienie w zbawienie (desperatio), czyli brak ufności w łaskę Bożą, która nas zbawia,
- zuchwałość w grzeszeniu z powodu ufności w Boże miłosierdzie (praesumptio),
- odrzucenie poznanej prawdy (impugnatio veritatis christianae agnitae),
- zazdroszczenie komuś otrzymanych łask (invidentia fraternae gratiae),
- zatwardziałość w grzeszeniu (obstinatio),
- brak nawrócenia i pokuty (impoenitentia).

Tak więc grzech przeciw Duchowi Świętemu nie ma nic wspólnego z krytycznym, rozumowym podejściem do działalności osób, które samozwańczo powołują się na działanie Ducha Świętego. Tym bardziej, gdy działalność tych osób ma niewiele wspólnego z wezwaniem do nawrócenia, a jest ukierunkowana raczej na korzyści doczesne, także na ich własną sławę.

Przyjęcie i wyznawanie wiary katolickiej nie oznacza rezygnacji z używania rozumu, lecz wręcz przeciwnie. Światło wiary udoskonala także tę władzę w człowieku. Dar rozumu jest jednym z darów Ducha Świątego. Mocą tego daru można i należy krytycznie oceniać także fenomeny tzw. charyzmatyczne. Dlatego właśnie Kościół wnikliwie bada nadprzyrodzoność zjawisk, które mają miejsce w kontekście jego działalności.