Istotne jest, że chodzi o niekatolików, bez odróżnienia na heretyków, schizmatyków, innowierców czy ateistów.
Kodex Prawa Kanonicznego reguluje te kwestie dość ogólnie, co wymaga odpowiedniego wyjaśnienia. Oto najważniejsze kanony w niniejszej kwestii:
Kluczowe jest tutaj pojęcie "kultu Bożego" i "kultu publicznego". Oznacza ono obrzędy określone w księgach liturgicznych, czyli liturgię w sensie ścisłym. Pośrednio dopuszczalne są także obrzędy paraliturgiczne, czyli dopuszczone przez władze kościelne czy to przez prawo partykularne stanowione czy zwyczajowe, jak np. nabożeństwa majowe, czerwcowe, październikowe, czy też różaniec odmawiany przez wiernych bez przewodnictwa kapłana.
Obrzędy heretyków czy innowierców oczywiście nie należą do kultu Bożego sprawowanego przez Kościół, a to głównie z dwóch powodów:
- są to zwykle obrzędy inne niż zawarte w księgach liturgicznych,
- sprawujący je są exkomunikowani, czyli poza widzialną wspólnotą Kościoła.
Ponadto istotne jest, że obrzędy heretyków czy innowierców zawierają i wyrażają ich herezje i błędy, których nie godzi się praktykować i propagować zwłaszcza w pomieszczeniu sakralnym. Skoro ich wiara jest sprzeczna z Bożym Objawieniem, to także ich obrzędy obrażają Boga, gdyż negują - przynajmniej w jakimś stopniu i zakresie - prawdę objawioną przez Boga.
Wynika stąd, że udostępnianie pomieszczenia świętego heretykom czy innowiercom godzi w świętość miejsca.
