Odpowiedź jest właściwie prosta: Dlatego dziedziczymy grzech pierworodny, ponieważ dziedziczymy naturę ludzką. Innymi słowy: grzech pierworodny jest wrodzonym - w znaczeniu dziedzicznym - składnikiem rodzaju ludzkiego. Równocześnie jest tak, że nie jest on pierwotny dla rodzaju ludzkiego i jego natury. On jest zranieniem natury stworzonej przez Boga, godzącym w jej naturalną doskonałość czyli świętość.
Pan Bóg oczywiście mógł uniemożliwić pierwszym rodzicom zgrzeszenie, ale musiałoby się to odbyć przez pozbawienie ich wolności (tzw. wolnej woli), a to by oznaczało pozbawienie ich pełni człowieczeństwa.
Wolność od grzechu pierworodnego jest możliwa jedynie na mocy przywileju, czyli nadzwyczajnej ingerencji Bożej w momencie stworzenia danego człowieka. Miało to miejsce w poczęciu Najświętszej Mariji Panny i było początkiem dzieła zbawienia w Jezusie Chrystusie, zapowiedzianego w Starym Testamencie.
Obarczenie grzechem pierworodnym nie oznacza konieczności grzeszenia osobistego. Mamy przecież sporo przykładów świętych, zwłaszcza młodocianych. Można zacząć właściwie od świętych Niewiniątek zamordowanych przez Heroda. One na pewno nie miały grzechu osobistego, a od grzechu pierworodnego zostały uwolnione na mocy swego męczeństwa.
W porządku Zbawienia grzechy osobiste, choćby były ciężkie, nie są przeszkodą. Przeszkodą jest brak nawrócenia czyli uporczywe trwanie w grzechu, czyli w stanie bez łaski uświęcającej. Także tutaj mamy wiele przykładów świętych, począwszy chociażby od św. Pawła, który przed nawróceniem pałał wręcz nienawiścią do chrześcijan i tym samym do Jezusa Chrystusa, i to uważając się za pobożnego żyda.
To nie życie bez upadku jest ideałem i celem samym w sobie, lecz dojście do szczęśliwości wiecznej mimo upadków, a po mozolnej walce o wierność Panu Bogu.
"grzech pierworodny jest wrodzonym - w znaczeniu dziedzicznym - składnikiem rodzaju ludzkiego. Równocześnie jest tak, że nie jest on pierwotny dla rodzaju ludzkiego i jego natury."
OdpowiedzUsuń- właśnie na tym polega zagwozdka. To, że dziedziczymy to jest jasne. To, że nie było tak od początku to też jasne. Bardziej chodzi o odpowiedź dlaczego zachodzi tu odpowiedzialność zbiorowa. Rodzice zgrzeszyli i dzieci ponoszą konsekwencje. Dla nie jednej osoby jest to niewystarczający argument.
To nie jest odpowiedzialność, lecz stan faktyczny (dług i zranienie). Odpowiedzialność wynika z własnej decyzji.
UsuńW jaki sposób wynika z własnej decyzji dziecka abortowanego, poronionego albo zmarlego niemowlaka, którego rodzice nie chcieli ochrzcić?
UsuńJa rozumiem dług, ponoszenie konsekwencji, ale nie każdy podjął w tym jakąkolwiek decyzję ani nawet nie miał możliwości jej podjęcia i trzeba to doprecyzować. Co za tym idzie trudno mówić o jakiejkolwiek odpowiedzialności.
Nie jestem anonimowym z pierwotnego pytania.
Przecież oczywiste jest, że nie zachodzi tutaj odpowiedzialność.
UsuńChyba rozumiem, o co chodzi Anonimowemu 22 października 2026 19:09, dlatego odpowiem. Wina dzieci czy ich odpowiedzialność jest żadna, bo ich natura została zmieniona przez grzech. Innymi słowy, prarodzice w raju zostali stworzeni bez grzechu; w wyniku ich grzechu zmieniła się ludzka natura, to znaczy to, kim człowiek jest. Od tego momentu człowiek to istota żywa, mająca ciało i duszę rozumną, nieśmiertelną i mająca grzech pierworodny. Ten grzech nie jest osobisty i uczynkowy (tzn. dany człowiek nie jest za niego odpowiedzialny), ale jest częścią jego natury. Natura przekazywana jest zaś przez urodzenie: tak jak istota zrodzona z człowieka nie może być psem czy kotem, ale człowiekiem (podobnie jak Syn Boży zrodzony z Boga Ojca jest Bogiem z natury, a nie człowiekiem, aniołem, psem czy kotem - dopiero następczo przyjął także naturę ludzką), tak każde dziecko swojego rodzica dziedziczy jego naturę, która jest, jaka jest (jest to stan faktyczny). Wiemy przy tym z nauk przyrodniczych (ale i teologii oczywiście), że wszyscy rzeczywiście pochodzą od jednych rodziców.
UsuńTo nie jest odpowiedź katolicka. Grzech pierworodny nie zmienił natury człowieka, lecz ją zranił. Grzech nie jest stwórcą człowieka.
UsuńProszę Księdza, dziękuję za uwagę. Nie jestem teologiem, dlatego taka poprawka jest dla mnie bardzo cenna. W takim razie jednak sam do końca nie rozumiem. Czy to znaczy, że to zranienie nie jest częścią natury człowieka? Czy w rzeczywistości jest coś, co można porównać do takiego zranienia grzechem?
UsuńTo zranienie można porównać do uleczalnej choroby. Powoduje ono osłabienie naturalnych zdolności i sił, lecz ich nie niszczy. Np. bakteria chorobotwórcza nie jest częścią natury człowieka, choć powoduje chorobę. Rana także, choć nieleczona może być groźna i zagrażająca życiu.
Usuń