Znaczenie palenia zniczy

Teologicznym podłożem tego zwyczaju jest antyfona na wejście ze Mszy św. za zmarłych:

Requiem aeternam dona eis, Domine, et lux perpetua luceat eis. 

Innymi słowy: świece palone na grobach są - mają być - wyrazem tej modlitwy. 

Niektórzy łączą tutaj modlitwę poświęcenia świec i proszą o poświęcenie świec nagrobnych czyli zniczy. Otóż modlitwa poświęcenia świec odnosi się zasadniczo do ich używania w świątyniach (czy ogólnie w miejscach świętych) i domach. Z jej treści wynika charakter swego rodzaju exorcyzmu, co dotyczy oczywiście tylko rzeczywistości doczesnej i osób żyjących. 

Nagrobki

Pytanie jest jak najbardziej słuszne, a brakuje teologicznej reflexji w tej sprawie czy w podobnych. 

Pod względem teologicznym są tutaj dwie zasadnicze kwestie: 

- sztuka sakralna w ogólności czyli co do zasada

- sztuka cmentarna, jej specyfika i znaczenie. 

Nie znam początku czy pochodzenia tego typu przedstawień. Podejrzewam, że kiedyś jakiś artysta wpadł na pomysł, by przedstawić anioła stróża opłakującego śmierć człowieka powierzonego swojej pieczy. Jeśli taki jest przekaz, to można go o tyle teologicznie usprawiedliwić, że śmierć każdego jest rzeczywiście czymś tragicznym, jako że jest skutkiem grzechu pierworodnego. W pieśniach religijnych jest zresztą mowa o tym, że aniołowie opłakiwali śmierć Pana Jezusa. Jeśli artyście chodziło o nawiązanie także do tego, to nie ma w tym nic zdrożnego. 

Należy jednak wziąć pod uwagę dalszy kontext teologiczny, czyli eschatologię katolicką, gdyż to ona powinna mieć swój wyraz w sztuce nagrobkowej i cmentarnej. Właściwe są więc nie tylko przedstawienia tragizmu śmierci, lecz jeszcze bardziej rzeczy ostatecznych jak sąd, czyściec, niego i piekło. Zaś przede wszystkim sztuka powinna służyć modlitwie za dusze zmarłych i do niej prowadzić. To powinna być właściwa inspiracja dla artystów. 

Niekatolik na Mszy św.

Należy zacząć od tego, że niekatolicy nie powinni przebywać w świątyni katolickiej, zwłaszcza podczas liturgii. Taka jest starożytna zasada Kościoła. Świątynie katolickie to nie muzea czy sale spotkań, lecz miejsca jedynego prawdziwego kultu sprawowanego przez wyznawców jedynej prawdziwej religii. Do tej prawdy należy wrócić. 

Jeśli natomiast niekatolik znajdzie się w tym miejscu, to obowiązują go takie same zasady jak w przypadku katoliku, zwłaszcza co do szacunku dla miejsca świętego i dla świętych czynności. Jeśli nie chce dostosować do tych wymagań, to powinien czym prędzej opuścić to miejsce, a w razie konieczności powinien zostać siłą wyprowadzony.

Papistyczny papież Orfeusz I i jego dogmat

Już kiedyś o nim było (tutaj). Coraz głośniej robi się wokół niego, mimo dotychczasowych kompromitacyj. Staje się kolejnym słynnym hochsztaplerem, na co dostarcza następnych dowodów. Oto przykład: 

Pytanie jest dość proste. Malesa najpierw udaje, że go nie rozumie, następnie, że dopiero studiuje sprawę, następnie twierdzi, że wiara katolicka coś twierdzi (czego w rzeczywistości nie twierdzi), a w końcu powołuje się na Piusa XII, który mówi o zupełnie innej sprawie. Otóż Malesa miesza dwa zdania:

- że papież nie może być heretykiem

- że heretyk nie może być papieżem. 

To drugie zdanie rzeczywiście jest powszechnym zdaniem teologów katolickich, lecz z niego nie wynika zdanie pierwsze. Zaś w zdaniu pierwszym konieczne jest doprecyzowanie, czy chodzi o konkretną osobę uważaną czy podającą się za papieża, czy o papieża ogólnie, czyli o każdego, kto bez wątpienia jest papieżem. To są różne kwestie, bowiem także papież czyli osoba sprawująca urząd papieski ma wolną wolę i tym samym możliwość sprzeciwienia się i sprzeniewierzania się wierze katolickiej. W tym znaczeniu każdy papież - jak każdy człowiek - ma możliwość popadnięcia w herezję. Czym innym jest - wyprowadzane z Ewangelii (Łk 22,32) - zdanie teologiczne, że papież jako następca św. Piotra, czyli osoba sprawująca urząd Piotrowy, w tym sprawowaniu nie może ulec herezji. Właściwie wszyscy teologowie katoliccy zawsze byli zgodni, że nie dotyczy to osoby prywatnej, czyli prywatnych poglądów osoby sprawującej urząd papieski. Co więcej: zgodność jest także co do tego, iż także w przypadku prywatnego, czyli nie wyrażonego w urzędowych wypowiedziach popadnięcia w herezję, taki człowiek jako heretyk automatycznie traci wszelkie urzędy kościelne czyli w przypadku papieża przestaje być papieżem. 

Podane przez Malesę rzekome zdanie Piusa XII jest oczywiście prawdziwe, jednak również nie dowodzi niczego. Niedorzeczne jest mieszanie porządku hierarchicznego Kościoła, konkretnie tego, że następca św. Piotra jest najwyższą władzą, z prawdą, że każdy człowiek ma możliwość popadnięcia w herezję, co w przypadku każdego duchownego, także papieża oznacza automatyczną utratę urzędów kościelnych. 

Wygląda natomiast, że Malesa potrafi tylko uciekać przed pytaniem i maniakalnie powtarzać swoją mantrę - z fałszywym akcentowaniem wyrażenia "ex cathedra" - i to fałszywie jako nauczanie Kościoła: 

Owszem, dogmat ogłoszony w "Pastor Aeternus" mówi o nieomylności nauczania głoszonego mocą urzędu Piotrowego (ex cathedra). Z tego jednak nie wynika, jakoby człowiek uchodzący za sprawującego ten urząd, a w rzeczywistości będący heretykiem, nie był w stanie wydać dokumentu nauczającego herezję, używając do tego formuły właściwej dla nieomylnych orzeczeń papieskich. 

Chwilę potem pojawia się jakby przebłysk zdrowego rozsądku, lecz tylko pozornie:

Najpierw na pytanie o możliwość popadnięcia papieża w herezję uparcie powtarza, że papież nie może być heretykiem, w końcu jednak mówi tak, jakby jednak dopuszczał taką możliwość. To jest jego stała taktyka, świadcząca zarówno o braku logicznego myślenia i znajomości teologii katolickiej, jak też zaczadzenia modernistycznym pojęciem wiary jako przeciwieństwa rzeczywistości i zdrowego rozsądku:

Według niego widocznie wiara katolicka - czy raczej to, co on uważa za wiarę katolicką - jest sprzeczna z rzeczywistością. 

Następnie pośrednio wyjaśnia tło swego krętactwa:

Przyznaje się tym samym do swojej taktyki, polegającej na podlizywaniu się aktualnej władzy. Widocznie naiwnie wydaje mu się, że wrogość przedstawicieli hierarchii wobec liturgii tradycyjnej i wiary katolickiej wynika z braku zaufania do indultowców. A jest dokładnie odwrotnie, o czym zresztą można przeczytać w różnych dokumentach watykańskich, zwłaszcza w haniebnym "Traditionis custodes": już samo przywiązanie do tradycyjnej liturgii jest powodem wrogości wobec tradziuchów, także indultowych, chyba że są oni ochoczym narzędziem do zwalczania lefebvrianizmu i sedewakantyzmu, a ich "tradycyjność" sprowadza się do estetyki i fatałaszków. 

Na koniec daje jeszcze swoiste wyznanie wiary:

Takie to są skutki eklezjologicznej ignorancji w połączeniu z modernistycznym wypaczeniem. Gdyby miał nieco więcej wiedzy teologicznej, to by wiedział, że określenie "papista" jest wyzwiskiem protestanckim wobec katolików, a nigdy nie było używane przez katolików w odniesieniu do siebie. Jeśli więc on przyznaje się do bycia papistą, to afirmuje myślenie protestanckie, nie katolickie. 

Wygląda więc na to, że oto spadło następne nieszczęście na polski tradi-światek, czy raczej moderno-tradi. Brak zarówno solidnej wiedzy, jak też zwykłej uczciwości intelektualnej, a za to wręcz groteskowe poddaństwo modernistycznemu systemowi, są tutaj typowe. 

Jak katolik powinien traktować tzw. halloween?

 

Problem ze "świętowaniem" halloween ma dwa główne aspekty: historyczny i treściowy, w tym także teologiczny. 

Historycznie wydaje się prawdopodobne, że korzeniem jest pogańsko-celtyckie święto samhain, obchodzone wieczorem i w nocy z 31 października na 1 listopada. Jest ono związane zarówno z rytmem przyrody jak też z mitologią, czyli religią celtycką. Według tej mitologii jest to jedno z tych świąt, gdy ludzie mają dostęp do świata zmarłych i odwrotnie. Istnieje tu zresztą pewna analogia do starosłowiańskiego świętowania tzw. dziadów, ale to jest osobny temat. Podczas święta samhain palono świąteczne ogniska, z których płonące drzazgi zabierano do domostw, co miało dawać ochronę przeciw złym mocom. Te dwa elementy - obecność dusz zmarłych oraz ogień względnie światło - można dostrzec także w świętowaniu halloween. 

Jakie są korzenie świętowania halloween? Wiele wskazuje na to, że powstało ono w wyniku ludowej, folklorystycznej recepcji chrześcijańskiego kultu wszystkich świętych i modlitwy za zmarłych w kontekście pogańskiego zwyczaju święta samhain, które zostało częściowo jakby schrystianizowane przez przeniesienie kościelnego święta wszystkich męczenników - obchodzonego pierwotnie w okresie wielkanocnym (13 maja) - na 1 listopada (przez papieża Grzegorza III, † 741). Historycy spierają się w kwestii związku halloween z pogańskim świętem samhain, gdyż przeniesienie święta Wszystkich Świętych na dzień, w którym pierwotnie świętowano samhain, jest udokumentowane najpierw dla Włoch, nie dla terenów historycznie i kulturowo celtyckich. Trzeba jednak mieć na uwadze, że odległość geograficzna nie jest w dziedzinie kościelnej istotna, ponieważ Kościół już wtedy dysponował wyśmienitymi kanałami komunikacji wewnętrznej. 

W każdym razie w celtyckiej Irlandii i pobliskich regionach doszło do swoistego połączenia chrześcijańskiego święta z elementami zwyczajów pogańskich, co wyraża właśnie nazwa halloween, oznaczająca "wieczór wszystkich świętych" (All Hallows’ Eve). To ludowe święto istniało pierwotnie tylko na terenie katolickiej Irlandii, podczas gdy w protestanckich regionach wysp brytyjskich w ten dzień obchodzono święto tzw. reformacji. Wprawdzie protestancko-liberalny etnolog religii James Frazer (The Golden Bough, 1922) nazwał halloween "starym pogańskim świętem zmarłych z cienką powłoką chrześcijańską", świadczy to jednak raczej o jego uprzedzeniach i braku zrozumienia dla katolickich zasad teologicznych i duszpasterskich niż o solidnej wiedzy naukowej. Otóż Kościół w swojej działalności misyjnej zwykle nawiązywał do elementów religijności zawartych w zwyczajach pogańskich (tak np. panteon rzymski został przemieniony na świątynię katolicką poświęconą kultowi świętych męczenników). Tak w kontekście celtyckiego święta samhain katolicyzm skierował myśli i zwyczaje ku prawdziwemu kultowi ludzi świętych oraz ku modlitwie za zmarłych, w wyniku czego powstało ludowe świętowanie halloween. A tego protestanci w ramach swojej fałszywej teologii - odrzucającej zarówno kult świętych jak też modlitwę za dusze w czyśćcu - nie rozumieją. 

Znamiennym przykładem połączenia chrześcijaństwa z pogaństwem w pierwotnym iryjskim zwyczaju halloween jest opowieść odnosząca się do pochodzenia lampy w formie znanej obecnie oświetlonej od wewnątrz dyni. Otóż według ludowej opowieści (źródło tutaj) żył niegdyś kowal Jack, który był skąpym pijaczyną. Gdy pewnego razu siedział sobie w karczmie, nagle stanął przed nim diabeł, chcąc go zabrać ze sobą do piekła. W zamian kowal Jack zażądał od diabła zafundowanie mu jeszcze jednego drinka. Diabeł zgodził się na taki pakt, a nie mając pieniędzy, sam zamienił się w monetę, żeby zapłacić karczmarzowi za drinka dla Jack'a. Wtedy sprytny Jack chwycił diabła zamienionego w monetę i wsadził go do swojej kieszeni, trzymając mocno. A ponieważ w kieszeni miał srebrny krzyżyk, diabeł nie mógł się uwolnić ani przemienić się z powrotem w swoją zwykłą postać. Wówczas sprytny Jack postawił diabłu warunek: wypuści go z kieszeni wtedy, jeśli diabeł pozwoli mu jeszcze pożyć 10 lat na ziemi. Po 10 latach diabeł powrócił, żeby zabrać Jack'a do piekła. Sprytny Jack znowu poprosił diabła o ostatnią przyjemność przed śmiercią, mianowicie o jabłko z pobliskiej jabłoni. Gdy diabeł wszedł na drzewo, wówczas Jack szybko wyrył na drzewie krzyż, wskutek czego diabeł nie mógł z niego zejść. W tej sytuacji Jack wymusił na diable pakt, że za usunięcie krzyża wyrytego na korze jabłoni diabeł już odtąd na zawsze zostawi Jack'a w spokoju. Gdy potem Jack po wielu latach zmarł, poszedł do bramy nieba prosząc o wstęp. Ponieważ swoim życiem nie zasłużył na niebo, nie został wpuszczony, lecz odesłany do bram piekła. Jednak także tam nie został wpuszczony, gdyż diabeł był związany zawartym niegdyś paktem, że nie weźmie duszy Jack'a. Tak więc Jack musiał wrócić na ziemię. Ponieważ była jesień - pora wilgotna i zimna - diabeł ze współczucia dał Jack'owi żarzący węgielek prosto z ognia piekielnego. Jack włożył węgielek do wydrążonej rzepy, którą miał przy sobie na drogę, żeby mu świecił w ciemności. Od tego czasu nieszczęsna, zewsząd odrzucona dusza Jacka błąka się z lampą po tym świecie. A według wierzeń ludowych światło z ognia umieszczonego w wydrążonej rzepie bądź dyni ma odstraszać złe moce. 

Tak więc mamy tutaj pomieszanie elementów chrześcijańskich (grzech, diabeł, krzyż, niebo, piekło) z pogańskimi (pewne miłe cechy diabła, przemiana diabła w materię, błąkanie się duszy po śmierci). Przeważają elementy chrześcijańskie, zwłaszcza w postaci kary za grzeszne życie oraz w możliwości przeciwstawienia się diabłu. Niechrześcijański jest natomiast brak dobrego wzoru nawrócenia u głównego bohatera. "Zwycięstwo" nad diabłem polega jedynie na jego przechytrzeniu. Pojawia się wprawdzie chrześcijański znak krzyża, jednak w funkcji quasi magicznej. Tym niemniej opowieść ta zawiera chrześcijański morał: przez życie doczesne zasługujemy na życie wieczne. W postaci Jack'a błąkającego się z lampą pośród nocy można by rozumieć dusze czyśćcowe potrzebujące modlitwy Kościoła, tym samym nawiązanie do katolickiego Dnia Zadusznego. 

Jak to się ma do popularnego obecnie "świętowania" halloween? 

Oprócz stawiania wydrążonej dyni ze światłem wewnątrz - i to zwykle bez znajomości opowieści o sprytnym Jack'u - nie ma właściwie związku między tradycyjnym, ludowym, pierwotnym świętem halloween a tym, co jest obecnie znane pod tą nazwą. Należy mieć na uwadze, że pierwotny, iryjski ludowo-katolicki zwyczaj został w ostatnich dekadach (z początkami w pierwszej połowie XX w.) podobnie komercyjnie zafałszowany jak katolicki zwyczaj związany ze świętem św. Mikołaja, którego zamieniono w grubego krasnala w czerwonym kostiumie koncernu coca-cola. Fałszerstwo - motywowane komercyjnie, ale zapewne także ideologicznie - polega na odejściu od pierwotnej treści ludowego święta halloween na rzecz pogańskich, a nawet wręcz satanistycznych treści, jak swoisty kult śmierci i upiorów. Nie przypadkowo halloween w obecnej, zafałszowanej postaci należy do głównych "świąt" wyznawców satanizmu (więcej tutaj). 

Przytoczona powyżej opowieść o kowalu Jack'u jest praktycznie nieznana czy mało znana, gdyż jest przemilczana i pomijana przez obecnych propagatorów halloween, co jest zrozumiałe, gdyż zawiera jednak sporo treści chrześcijańskiej. Zaś forma popularnych obecnie świateł z wydrążonych dyń raczej wyraża i promuje zło niż je odstrasza. 

W obecnej postaci obchodów halloween głównym elementem są dzieci przebrane za kościotrupy czy upiory, żebrzące po domach o słodycze (trick or treating). Wprzęgnięcie dzieci w zafałszowane świętowanie halloween jest szczególnie perfidne. Wpływa bowiem na psychikę i umysły dzieci, oswajając je z rzeczywistością mroczną, z rzeczywistością zła, tym samym niszcząc w nich naturalny dystans i lęk wobec takiej rzeczywistości, a wzbudzając ciekawość i zainteresowanie tą sferą. Obdarowywanie ich za to słodyczami, które dzieci przecież zawsze lubią, jest iście szatańską przynętą. W ten sposób niszczona jest w dzieciach pewna naturalna - wynikająca z dziecięcej niewinności - odporność na zło, a wszczepiana jest im podatność na rzeczywistość okultyzmu, czyli demoniczną. 

Jakie wynikają stąd zalecenia praktyczno-duszpasterskie?

1. Przede wszystkim należy zdecydowanie i konsekwentnie odrzucić wszelkie obecne zwyczaje halloween, począwszy od wydrążonych dyni, aż do przebierania dzieci w kościotrupy czy upiory. 

2. Należy przy tym uświadamiać o powiązaniach tych zwyczajów, zwłaszcza o demonicznym zafałszowaniu w obecnych zwyczajach halloween, czyli o istotnych różnicach względem starego, ludowego iryjskiego świętowania wieczoru przed świętem Wszystkich Świętych. 

3. Według sprawdzonej przez wieki metody katolickiej, należy zastąpić demoniczno-pogańskie praktyki przez zwyczaje chrześcijańskie jak

- przebranie dzieci w postaci świętych

- orszaki (procesje) z lampami ze świecami poświęconymi według tradycyjnego katolickiego rytuału, który zawiera nawiązanie do exorcyzmu, czyli jest skierowany przeciw mocom demonicznym, 

- ustawianie lamp (poświęcone świece) z symbolami chrześcijańskimi, zwłaszcza ze znakiem krzyża.

Oczywiście można dodać elementy zachęcające dzieci do uczestnictwa, jak np. podarowanie owoców, słodyczy w umiarze, czy świąteczna, dobra zabawa, pasująca do święta Wszystkich Świętych, a zachęcająca do dążenia ku świętości.

Co zrobić, gdy przyjdą dzieci przebrane na Halloween?

1. Nic im nie dawać i powiedzieć im, żeby już więcej nie przychodziły w takim przebraniu.

2. Zachęcić, żeby przyszły przebrane za świętych czy na kolędowanie, a wtedy dostaną słodycze. 

>> Tutaj znajduje się wersja mówiona: 

https://www.youtube.com/watch?v=4WUu4LSs-mY

Msza św. a urlop

Jest chyba oczywiste, że od wiary i religii nie ma urlopu. Dlatego tak należy planować wypoczynek, by z góry zapewnić sobie możliwość praktyk religijnych, zwłaszcza obowiązku niedzielnego. Dotyczy to wyboru zarówno kraju jak też bliskości świątyni katolickiej. 

Ma to znaczenie także dla danego kraju. Turyści zostawiają w miejscu urlopowania spore środki, nierzadko wydawane rozrzutnie. Wybór danego kraju i miejsce jest więc dość istotnym sposobem wspierania gospodarki danego kraju i jego mieszkańców. Jeśli katolik wybiera np. kraj protestancki czy muślimski, w wyniku czego na jego pobycie korzystają innowiercy, wówczas odbiera swoją pomoc katolikom, oprócz tego, że utrudnia sobie czy wręcz uniemożliwia wyznawanie i praktykowanie prawdziwej wiary. 

Wysyp hochsztaplerów: Rafał Huzarski

Względnie nową osobą w środowisku tzw. tradycyjnym w Polsce jest uważający się za jezuitę Rafał Huzarski. Stał się szerzej znaną osobą publiczną dopiero od paru lat, będąc już w piątej dekadzie swego doczesnego żywota, a to dzięki występom jako duszpasterz indultowy w Archidiecezji Gdańskiej. Z jego wystąpień w tym charakterze dowiadujemy się - niezależnie od tego, czy kogoś to interesuje, czy nie - nie tylko, że mama jest pediatrą, brat ornitolog Seweryn jest związany od lat z FSSPX, a babcia dawała mu krówki za ćwiczenie na fortepianie, że studiował teatrologię w Krakowie, a potem coś w rodzaju niby teologii w Anglii wraz z heretykami jak "kapłanka" anglikańska, z którą łączyła go sympatia i zażyłość, lecz także o tym, że był na tzw. probacji zakonnej w Australii, gdzie zapoznał się z liturgią tradycyjną i sprawował swoją pierwszą taką Mszę św. w obecności dokumentującego owo wiekopomne wydarzenie fotografa. Nie bez znaczenia może być także podawana przez niego informacja, że również niedawno przeszedł operację raka mózgu. Nasuwa się pytanie, czy ma to związek z jego tak późnym niby nawróceniem na tradycyjny katolicyzm, które mu zresztą bynajmniej nie zaszkodziło w karierze w ramach skrajnie modernistycznego zakonu. Już w tych podstawowych faktach widać znamienne cechy oraz sprzeczności, a przynajmniej zgrzyty, które nakłaniają do bliższego przyjrzenia się. 

Zaczynając od spraw zewnętrznych, warto zauważyć następujący kontrast - z jednej strony wybitnie niechlujne ubranie szat liturgicznych, a z drugiej wręcz teatralny występ w starym stroju zakonu jezuitów, nie używanym tam od dziesięcioleci: 

Jeszcze dalej idące niechlujstwo wykazuje w znaku krzyża, który nawet nie przypomina krzyża:

Tudzież w tym, że czyta epistołę w birecie:

Pośrednio dowiadujemy się o jego bynajmniej nie tradycyjnej przeszłości i to już jako człowieka dorosłego, zakonnika i kapłana:

Próbuje się bronić, a to nieudolnie: 

Porównanie "księży tradycjonalistów" do hippisów brzmi niby pochlebnie przez wskazanie na rzekomy idealizm tych drugich, co jest oczywiście kłamliwe i obraźliwe dla tych pierwszych. 

Dowiadujemy się o wieloletniej przyjaźni z anarchistami w Lublinie:

Gdyby ktoś nie wiedział, kim są i czego chcą anarchiści, oto kilka podstawowych info:

Huzarski ogólnie bardzo chętnie opowiada o sobie, co wskazuje na to, że jest ze siebie dumny:

Przy okazji popisuje się zarówno myśleniem modernistycznym, że Kościół semper renovanda, gdyż to jest hasło zaczerpnięte od protestantów (aczkolwiek oni mówią "semper reformanda"). O jego znajomości łaciny będzie zresztą więcej. 

Szczerze przyznaje się do haniebnych braków nie tylko w formacji pseudojezuickiej, lecz także co do elementarnej znajomości prawa kanonicznego, gdzie jest jasno powiedziane, że od przyjęcia święceń diakonatu obowiązuje wierność modlitwie świętego oficjum: 

Jak ktoś taki mógł wpaść na pomysł choćby zainteresowania się liturgią tradycyjną? Ano motywem było - dość prozaicznie i znamiennie - konkurowanie z bratem, co w przypadku zakonnika z niemal trzema dekadami stażu świadczy nie tylko o osobistym infantyliźmie, lecz także o uwarunkowanej otoczeniem regresji intelektualno-osobowościowej:

Wszedł w liturgię tradycyjną właściwie wbrew sobie:

Tym niemniej zawzięcie się wziął za celebrowanie, nie zapominając oczywiście o dokumentowaniu tego wiekopomnego wydarzenia przez fotografa:

Z wręcz rozbrajającą szczerością w połączeniu z wystrzeloną w kosmos pewnością siebie przyznaje, że właściwie nie ma pojęcia o tym, co celebruje:

Oprócz uwiarygodnienia się wobec brata, przyznaje się do jeszcze innej motywacji, zauważając zresztą słusznie, jaki jest wyraźny trend w Kościele, zwłaszcza w krajach o rozwiniętej kulturze:

To brzmi dość spójnie. Huzarski jednak podważa sam siebie, co nasuwa wątpliwości co do spójności osobowości, oczywiście w niezmąconej niczym afirmacji siebie:

Ta niezachwiana autoafirmacja sięga także celebrowania i to do tego stopnia, że on się wręcz chwali ignorowaniem rubryk, czyli celebrowaniem wbrew nim (gdyż one nakazują mówienie Kanonu po cichu):

Przy tym oczywiście nie dopuszcza do siebie myśli, że mógłby się jednak czegoś nauczyć od innych celebransów:

Ten rys osobowości pojawia się wyraźnie także wtedy, gdy usiłuje sprawić wrażenie, że zna łacinę:

Koryguję: w języku łacińskim nie ma słowa "testament". Jest natomiast słowo "testamentum", a oznacza ono nie "przymierze" (na to jest właściwe słowo "foedus"), lecz mniej to samo co polskie słowo "testament". 

Koryguję: nie ma takiej encykliki i nie ma też w języku łacińskim słowa "illus". Jest natomiast słowo zawarte we właściwym tytule encykliki Piusa XI "Divini illius Magistri". 

Koryguję: w języku łacińskim nie ma wyrażenia "versus Deo". Jest natomiast prawidłowe wyrażenie "versus Deum". 

Koryguję: nie ma psalmu "De profundis clamavit". Jest natomiast psalm "De profundis clamavi". Gdyby Huzarski miał elementarną znajomość języka łacińskiego, to by wiedział, że "clamavit" oznacza "on wołał", a nie "wolałem".  

Koryguję: w języku łacińskim nie ma wyrażenia "usus antiquor". Prawidłowe wyrażenie brzmi "usus antiquior" i oznacza nie "stary zwyczaj", lecz "używanie starożytniejsze", w wolnym tłumaczeniu "zwyczaj starszy". 

W sumie widać dobitnie, że ten człowiek nie ma choćby nikłego pojęcia o łacinie, i to mimo tego, iż w programie studiów zarówno polonistycznych (którymi się chwali) jak też filozoficzno-teologicznych jest kurs języka łacińskiego. Odpowiednio do tej ignorancji wygląda jego celebrowanie, skoro ani nie potrafi czytać rubryk, ani nie ma na tyle uczciwości, żeby poduczyć się u innych celebransów. Jeśli by ktoś nie wiedział, że ma do czynienia z hochsztaplerem, to ma tutaj dowody na poziomie elementarnym dla kogoś, kto podejmuje się celebrowania tradycyjnej liturgii rzymskiej. 

Dowodów jest więcej. Pomylenie ewolucji z ewaluacją jest mniejszej rangi, aczkolwiek dla wykładowcy homiletyki dość haniebne:

Nie lepiej jest pod względem teologicznym i moralnym. Warto zwrócić uwagę na kilka następnych dowodów na to, że wypuszczono na ludzi narcystycznego ignoranta-hochsztaplera. 

On demaskuje się sam, twierdząc, że Bóg jest nie tylko w Najświętszym Sakramencie, lecz także w drzewie, a różnica polega na tym, że przed drzewem się nie klęka:

Jego reklamowanie niby liturgii tradycyjnej potwierdza znowu, że on nie ma pojęcia, a udaje i tym samym oszukuje odbiorców:

On widocznie nie zauważył, że w liturgii tradycyjnej akurat nie ma żadnych musztrowych nakazów co do postawy uczestniczących wiernych, w przeciwieństwie do Novus Ordo. A może nie zna nawet przepisów novusowych, skoro twierdzi, jakoby musztrowanie było specyfiką liturgii tradycyjnej? Czy on w ogóle wie, co gada i to sugestywnie?

Dla niego sprawa widocznie sprowadza się do jego osobistego przeżycia: 

To odpowiada jego specyficznemu, a w gruncie fałszywemu poglądowi o mistyce i o ludziach:

Dla niego widocznie on sam to "wszyscy ludzie". 

Absurdalne są także jego wywody pseudoteologiczne o przymierzu:

Absurdalności swego gadania o "jednostronnym przymierzu" nie zauważa nawet wtedy, gdy rozmówca próbuje to jakoś poukładać:

Można pogratulować Huzarskiemu wybitnego wynalazku w postaci jednostronnej umowy. No cóż, absurdalność i odmóżdżenie są zresztą typowe dla osób poddanych obróbce pseudojezuickiej, jak w przypadku obydwu rozmówców (aczkolwiek ten młodszy - Daniel Wojda, były jezuita wydalony przed ślubami wieczystymi - wykazuje w tym momencie więcej trzeźwego myślenia). 

Dla Huzarskiego wybór między Novus Ordo a liturgią tradycyjną to kwestia odnajdywania się czy nie odnajdywania w kontemplacji: 

Zresztą dla niego to Novus Ordo jest "normalną mszą":

Huzarski nie kryje swego uznania dla rzekomych zalet Novus Ordo: 

On widocznie utożsamia nie tylko ilość czytań ze świadomością treści Pisma św., lecz Mszę św. z nauczaniem Pisma św. Zapewne nie dotarło do niego, że liturgia jest świętowaniem tajemnic Zbawienia, a nie pouczeniem o Biblii jak u protestantów. Widocznie też nie przyjmuje do wiadomości zgubnych skutków novusowego porządku - czy raczej chaosu - czytań. Otóż w liturgii tradycyjnej czytania służą celebracji tajemnic i wydarzeń historii Zbawienia. Jeśli natomiast celem czytań liturgicznych staje się zapoznawanie ludzi z Pismem św., to jest to nie tylko nieporozumienie i wypaczenie istoty liturgii, lecz prowadzi do fatalnych skutków duszpasterskich. Po pierwsze, z tego powodu, że dopiero w Novus Ordo uroczyście podaje się wiernym tłumaczenie Pisma św. na język narodowy, które bardzo często jest wadliwe, a nawet wręcz fałszywe, i to oparte na rzekomych oryginałach, które albo są hipotetyczną rekonstrukcją, albo wcale nie są oryginałem jak w przypadku czytań starotestamentalnych opartych na texcie średniowiecznych żydowskich, antychrześcijańskich masoretów. Innym poważnym skutkiem antyduszpasterskim - po drugie - jest pomieszanie w znajomości Pisma św. Otóż gdy uważny wierny w kolejnych latach (A, B, C) słyszy w kościele różne wersje tych samych wydarzeń podawane przez różnych Ewangelistów, a nie ma wiedzy teologiczno-exegetycznej, która by mu umożliwiła odpowiednie zrozumienie też różnorodności, to ma mętlik, który podważa wiarygodność całego Pisma św. Po trzecie, w novusowy lekcjonarz jest treściowo znacznie uboższy, ponieważ wycięto nie tylko czytania znajdujące się w tradycyjnym mszale, lecz także określone fragmenty czytań. Innymi słowy: dokonano zafałszowania treści samego Pisma św. Tak więc Huzarski albo nie wie, o czym mówi, albo wie i kłamie. 

On wie natomiast, o czym mówi, gdy zdradza tajemnicę spowiedzi:

Widocznie albo go pseudojezuici nie nauczyli, że spowiednikowi nie wolno zdradzać absolutnie nic z tego, co wie ze spowiadania, albo go nauczyli, a on ma to daleko w niepoważaniu. W każdym razie wynika z tego, że bardzo ryzykowne jest spowiadanie się u niego, skoro on nie ma żadnych oporów w wykorzystaniu wiedzy pochodzącej ze spowiedzi.

Równocześnie gorliwie przytakuje, gdy wierni tradycyjni są wyzywani od dziwaków za to, że czasami upominają:

Dla niego jedynie uwarunkowaniem kulturowym jest zasada dotykania czy niedotykania Ciała Pańskiego (albo obłudnie przytakuje tej wypaczonej mentalnie kobietce): 

Dla niego Komunia dołapna to sprawa kontrowersyjna:

Z zachwytem wsłuchuje się w bzdury wypowiadane przez pseudojezuicko wypaczoną mentalnie kobietkę:

Skoro ona jako matka gotuje, sprząta kibel i zmienia dzieciom pieluchy, a równocześnie koniecznie chce tymi samymi ręcami dotykać Ciała Pańskiego, to albo nie wie, co mówi, albo ma zupełnie wypaczone pojęcie o szacunku i adoracji, albo jedno i drugie. A Huzarski ją oczywiście w tym milcząco utwierdza. Gdy druga pseudojezuicko obrobiona kobietka się włącza, Huzarski jednak usiłuje im coś wytłumaczyć:

Problem w tym, że robi to na płaszczyźnie jedynie psychologicznej czy pseudopsychologicznej, bez zająknięcia się o tym, co jest istotą problemu, mianowicie to, że także małe cząsteczki hostii są Ciałem Chrystusa, któremu należy się cześć i adoracja. Dla niego ten problem widocznie w ogóle nie istnieje, także wtedy, gdy opowiada o swoim przeżyciu w Australii:

Zamiast pouczyć człowieka o tym, że chodzi o cząstki Ciała Chrystusa i że tak robić nie wolno, to on grzecznie pyta, żeby go nie urazić. A powinien już przy udzielaniu Komunii tego człowieka zatrzymać i w razie konieczności odebrać mu hostię. Jednak Huzarski oczywiście nie chce urazić, żeby nie zostać uznanym za tradycjonalistycznego dziwaka. 

Jego rozmówczyniom - jak przystało na modernistycznie wypaczone umysły - to oczywiście nie wystarcza, bo one chcą mieć pewność, że on nie podważa ich wypaczenia:

Tutaj Huzarski jak zwykle się plącze i miesza. Z jednej strony mówi, że nie jest za zachowaniem samej formy, a z drugiej, że należy zachować różne formy. Niby zaznacza, że nie chodzi mówi o indyferentyzm, jednak tylko pozornie:

Huzarskiemu więc wcale nie chodzi o prawdę, lecz o to, żeby długie dyskusje zmieniły obydwie strony. Czyli mamy masońsko-heglowski schemat teza - antyteza - synteza, gdzie prawdy nie ma. Dokładnie tak myślą też te kobietki z modernistycznie wypaczonymi umysłami:

Pouczenie jest dla tych ludzi brakiem szacunku, nie uczynkiem miłosierdzia co do duszy (jak naucza katechizm katolicki), a racją trzeba się podzielić po równo. Oto wyżyny intelektualne ofiar pseudojezuityzmu. 

Huzarski lubi też pozować na oczytanego i będącego na bieżąco z osiągnięciami współczesności:

Problem w tym, że on najwidoczniej zna jedynie tytuły książek czy nagłówki w internetach. Gdyby wiedział, o co chodzi w tzw. neuronauce, to by nie kojarzył jej z teoriami siły woli, lecz z negowaniem wolnej woli oraz istnienia duszy:

Ten człowiek widocznie także o tzw. neuronaukach nie ma choćby bladego pojęcia, skoro mówi o "faktach naukowych" (więcej tutaj). Ponadto jawi się znów dość wyraźnie jego problem osobowościowy. Gdy człowiek koło 50-tki, który nie ma dotychczas jakichkolwiek osiągnięć naukowych, a gada tak potężne bzdury na poziomie elementarnym, zapowiada pracę naukową zakrojoną conajmniej na habilitację, to należy obawiać się o stan jego umysłu pod względem nie tylko kontaktu z rzeczywistością, lecz także co do traktowania publiczności. 

Podsumowując:

Uważający się za jezuitę Rafał Huzarski w piątej dekadzie swego żywota, a w trzeciej swojej bytności zakonnikiem, bardzo niespodziewanie - jako że dotychczas był znany z liberalnych poglądów i powiązań z anarchistami - począł odgrywać rolę tradycyjnego duchownego katolickiego. Wygląda na to, że motyw był podwójny: zarówno infantylne konkurowanie z bratem o poczucie własnej wartości jak też - w tym wypadku akurat rozsądne - rozpoznanie, że przyszłością Kościoła jest ruch tradycyjny, gdyż tego początkiem i zapowiedzią są poglądy i nastawienie zarówno młodego pokolenia duchownych jak też sporej - a intelektualnie mocnej - części młodzieży, zwłaszcza młodych rodzin. Być może przełożeni polecili mu wskoczenie na ten trend, żeby zakon nie przegapił chwili. O ile można by - i należałoby - cieszyć się z takiego niby nawrócenia, o tyle bardziej należy zwrócić uwagę na nieprzystawanie jego aspiracyj do rzeczywistości. Już chociażby co do znajomości języka łacińskiego zwykła przyzwoitość wymagałaby znać przynajmniej podstawy. Jeśli wyleciały mu z głowy, to powinien w pokorze je sobie na nowo przyswoić, a nie zamiast tego udawać wiedzę i umiejętności, których ewidentnie nie posiada, mimo pozorów, które stale usiłuje kreować. A jeśli ktoś o takiej moralności prowadzi duchowo ludzi, to nieuchronne jest ich wypaczanie duchowe i moralne. Na co są już zresztą dowody. 

Pierwszym, już znanym szeroko przykładem jest celebracja Wielkiego Tygodnia z tego roku (2026), za którą on jest odpowiedzialny. Konkretnie jest odpowiedzialny za oszustwo, którego się dopuścił i za które dotychczas nie przeprosił (więcej tutaj). 

Drugi przykład jest z tym powiązany. Otóż pewna osoba, jak się okazało powiązana z Huzarskim, mianowicie Kajetan Z., przez wiele miesięcy wspierał niniejszego bloga regularną wpłatą. Zaprzestał wspierania po wpisie o skandalicznym oszustwie owego Triduum. Widocznie prawda się nie spodobała. 

Trzeci przykład jest znów powiązany, jako że Kajetan Z. należy do grona organizatorów tzw. Konferencji Tradycji Katolickiej. Sama konferencja zaistniała już kilka lat temu (pierwsza w marcu 2019 r., druga w czerwcu tego samego roku, czyli przed słynną chorobą c19), jeszcze przed objęciem rządu dusz nad tą grupą przez Huzarskiego. Wówczas organizatorem było oficjalnie stowarzyszenie Una Voce Polonia, któremu przewodniczył słynny Tomasz Olszyński, w międzyczasie odsunięty od gdańskiego grona indultowego. Pozostał w tym gronie jego kolega, matematyk Paweł Barbarski, którego Olszyński wprowadził na salony przebierańców Ars Przebierandi jako pseudoprałackiego ceremoniarza biskupiego (więcej tutaj i tutaj):

Do nowej wierchuszki doszły inne osoby, a to już z klucza Huzarskiego. Nie zmieniło się natomiast powiązanie z Pawłem Milcarkiem, który widocznie cieszy się poważaniem Rafała, któremu babcia dawała krówki za ćwiczenie na fortepianie. Edycja tegoroczna (trzecia z kolei, po przerwie od 2019 r.) pozostała oczywiście wierna linii Huzarsko-Milcarkowej. Znamienny jest pewien pozornie drobny element w wystąpieniu jednego z gości honorowych, mianowicie uważającego się za dominikanina Janusza P., który nie potrafił inaczej wypowiedzieć imienia żydowsko-stalinowskiej "poetki" jak tylko w czułym zdrobnieniu:

Wnioski nasuwają się same. 

Nieomylność papieska a możliwość popadnięcia w herezję

Nieomylność papieska została zdefiniowana dogmatycznie przez Sobór Watykański w konstytucji dogmatycznej "Pastor aeternus". Są w niej podane warunki tejże nieomylności:

- nauczanie w sprawach wiary i obyczajów według i w świetle Bożego Objawienia, czyli kryterium treściowe (materialne),

- nauczanie w charakterze najwyższego pasterza Kościoła czyli jako następca św. Piotra, czyli kryterium formalne, które musi być jako takie odpowiednio wyrażone. 

Innymi słowy: gdy Biskup Rzymski, czyli następca św. Piotra podaje całemu Kościołowi jakąś prawdę jako objawioną przez Boga, zaznaczając przy tym, że czyni to mocą swojego urzędu, wówczas jest w tym akcie nieomylny. 

Dotyczy to nie tylko definicyj dogmatycznych, czyli prawd wiary ogłaszanych uroczyście (jako dogmaty), lecz także tzw. nauczania zwyczajnego, czyli w dokumentach i wypowiedziach nieuroczystych, czyli codziennych. Jednak także wówczas muszą być spełnione powyższe warunki. 

Znacznie bardziej złożona jest kwestia popadnięcia papieża w herezję. Większość, a praktycznie wszyscy znaczący teologowie katoliccy dopuszczają taką możliwość. Różnią się jedynie w określeniu warunków, okoliczności i konsekwencyj. 

Ta możliwość wynika z faktu, że także papież jest człowiekiem wyposażonym w wolną wolę i tym samym w możliwość wolnego sprzeciwu wobec prawdy Bożej i jej odrzucenia. Wiara jest wolnym aktem i każdy ma możliwość jej odrzucenia, niezależnie od miejsca w Kościele i sprawowanego urzędu kościelnego. 

Nie ma tutaj sprzeczności z dogmatem o nieomylności papieskiej, a to z tego powodu, iż - według powszechnego zdania teologów katolickich - papież, który popadł w herezję, automatycznie (ipso facto) traci swój urząd i tym samym nie jest w stanie wydać jakiegokolwiek dokumentu czy orzeczenia mocą urzędu papieskiego. Może oczywiście symulować sprawowanie tego urzędu, lecz nie będzie to realne urzędowanie papieskie. 

Kiedy nie należy się modlić?

Pytanie jest poniekąd niewłaściwe, gdyż opiera się jedynie na tłumaczeniu polskim, które jest nie całkiem adekwatne. 

Oryginał grecki brzmi (wraz z kontextem):

Wulgata tłumaczy dość dosłownie:

Warto też wziąć pod uwagę tłumaczenie angielskie, które dokonuje interpretacji:

Tak więc św. Jan nie mówi, że nie należy się modlić. Właściwe, dosłowne tłumaczenie to: 

"nie z względu jego [= grzechu ku śmierci] mówię, żeby [ktoś] prosił"

Zdanie jednak nie jest jasne. Zapewne z chęci wyjaśnienia wzięło się podane w pytaniu tłumaczenie polskie, które jest błędne.

W każdym razie św. Jan nie mówi, że nie należy się w danym przypadku modlić. Sens jej raczej następujący: w przypadku grzechu "ku śmierci" Apostoł nie mówi, żeby prosić. Po pierwsze, prośba nie musi tutaj oznaczać modlitwy, ponieważ użyte jest tutaj słowo ερωτηση, które nie odnosi się specyficznie do modlitwy. Po drugie, zaprzeczona jest okoliczność, nie prośba (jak w tłumaczeniu polskim). Po trzecie, zaprzeczenie okoliczności (czyli grzechu ku śmierci) można różnie interpretować. Trochę pomocne, choć nie całkiem wyjaśniające są następne wersety. Potrzebna jest tuta szersza interpretacja teologiczna. Punktem wyjścia powinno być rozróżnienie między grzechem ku śmierci, a grzechem, który nie jest ku śmierci. Apostoł ma tutaj na myśli nie tyle odróżnienie między grzechem śmiertelnym a grzechem lekkim, co raczej między odrzuceniem Boga (i Jezusa Chrystusa) czyli niewiarą, a grzechem ze słabości ludzkiej.

Owszem, można te słowa interpretować w ten sposób, że Apostoł nie poleca modlitwy za żyjących w grzechu ku śmierci, czyli odrzucających wiarę w Jezusa Chrystusa, jednak nie można z tego zdania wnioskować, by Apostoł taką modlitwę zakazywał. Teologicznie można to wyjaśnić w ten sposób, że człowiek popełniający grzech "nie ku śmierci", czyli nie odłączający od życia Bożego, czyni tak ze słabości ludzkiej, nie ze złej woli, i dlatego potrzebuje modlitewnego wsparcia jest strony współwierzących. Natomiast osoba żyjąca w grzechu ku śmierci trwa w nim z braku dobrej woli czy raczej ze złej woli. Kluczem jest przemiana woli, czyli zmiana jej ukierunkowania, a to zależy od samego człowieka. 

Dlaczego dziedziczymy grzech pierworodny?

Odpowiedź jest właściwie prosta: Dlatego dziedziczymy grzech pierworodny, ponieważ dziedziczymy naturę ludzką. Innymi słowy: grzech pierworodny jest wrodzonym - w znaczeniu dziedzicznym - składnikiem rodzaju ludzkiego. Równocześnie jest tak, że nie jest on pierwotny dla rodzaju ludzkiego i jego natury. On jest zranieniem natury stworzonej przez Boga, godzącym w jej naturalną doskonałość czyli świętość. 

Pan Bóg oczywiście mógł uniemożliwić pierwszym rodzicom zgrzeszenie, ale musiałoby się to odbyć przez pozbawienie ich wolności (tzw. wolnej woli), a to by oznaczało pozbawienie ich pełni człowieczeństwa. 

Wolność od grzechu pierworodnego jest możliwa jedynie na mocy przywileju, czyli nadzwyczajnej ingerencji Bożej w momencie stworzenia danego człowieka. Miało to miejsce w poczęciu Najświętszej Mariji Panny i było początkiem dzieła zbawienia w Jezusie Chrystusie, zapowiedzianego w Starym Testamencie. 

Obarczenie grzechem pierworodnym nie oznacza konieczności grzeszenia osobistego. Mamy przecież sporo przykładów świętych, zwłaszcza młodocianych. Można zacząć właściwie od świętych Niewiniątek zamordowanych przez Heroda. One na pewno nie miały grzechu osobistego, a od grzechu pierworodnego zostały uwolnione na mocy swego męczeństwa. 

W porządku Zbawienia grzechy osobiste, choćby były ciężkie, nie są przeszkodą. Przeszkodą jest brak nawrócenia czyli uporczywe trwanie w grzechu, czyli w stanie bez łaski uświęcającej. Także tutaj mamy wiele przykładów świętych, począwszy chociażby od św. Pawła, który przed nawróceniem pałał wręcz nienawiścią do chrześcijan i tym samym do Jezusa Chrystusa, i to uważając się za pobożnego żyda. 

To nie życie bez upadku jest ideałem i celem samym w sobie, lecz dojście do szczęśliwości wiecznej mimo upadków, a po mozolnej walce o wierność Panu Bogu. 

Dlaczego Bóg dopuścił?

Problem jest typowy i regularnie zgłaszany. A postawiona jest z pewnej perspektywy, mianowicie  absolutnej czy najwyższej wartości i wagi życia doczesnego, zdrowia, pomyślności itp. Ta perspektywa jest mocno zawężająca. Oczywiście jest ona typowa dla kogoś, kto nie wierzy w istnienie Boga i nieśmiertelność duszy. Przez takie osoby tego typu zdarzenia - i ogólnie istnienie cierpienia i zła - są odbierane jako potwierdzenie i utwierdzenie w ateiźmie czy przynajmniej agnostycyźmie. 

Otóż jest tak, że tego typu sprawy są powiązane z całością prawdy o świecie, człowieku i Bogu. Pierwszym i decydującym krokiem jest gotowość przyjęcia innej perspektywy niż materialistyczna i doczesna. A prowadzi do tego pytanie o początek i przyczynę widzialnej i empirycznej rzeczywistości. Rozumną odpowiedzią może być tylko istnienie pierwszej przyczyny, jaką jest Bóg. Z istnienia Boga wynikają Jego właściwości i przymioty. Tu jest miejsce na problem Bożej opatrzności w zestawieniu z istnieniem zła i cierpienia. Skrótowo odpowiedziałem już na to w poprzednim wpisie (tutaj), do którego Nieznany właśnie wysłał komentarz, a widocznie nie przeczytał uważnie. 

Dlaczego krzyż zabił?

Odpowiedź jest wieloraka. 

Po pierwsze, naturalną przyczyną jest degradacja czy zniszczenie umocowania krzyża, co z kolei mogło wynikać czy to z wadliwego montażu, czy z braku dbałości i konserwacji. Nie można też wykluczać zamierzonego działania, aczkolwiek póki co nie mamy wiedzy co do takiej okoliczności. 

Po drugie, przyczyną jest okoliczność ustawienia celebransa względem krzyża. Ten krzyż zapewne pierwotnie umieszczony był - czy powinien być - w ścianie ołtarzowej czyli w nadbudowie płyty ołtarzowej. Gdyby celebrans stał przed tabernakulum zwrócony do niego, to po pierwsze zauważyłby krzyż spadający na niego i mógłby zrobić unik, by nie zostać trafiony, a po drugie krzyż nie uderzyłby w niego swoją cięższą stroną (czyli górą z Krucyfiksem), lecz dolną która jest o wiele lżejsza i też wolniej spadała. Problem jest więc w kierunku celebracji w powiązaniu z ustawieniem względem krzyża. 

Po trzecie, można się dopatrywać sensu głębszego, czyli tragicznego zdarzenia jako znaku. O zabitym kapłanie wiadomo niewiele. Z jednej strony wyposażenie ołtarza, mimo fałszywego kierunku celebracji, świadczy na jego korzyść, gdyż znajdował się na nim także mały krzyż ołtarzowy zwrócony ku celebransowi, czyli w stylu ratzingeriańskim, co już jest dużo w obecnych uwarunkowaniach kościelno-politycznych. Z drugiej jednak strony wygląd tego zakonnika redemptorysty z narcystyczną bródką nie świadczy bynajmniej o zdrowej duchowości. Celebrowanie w samej stule również nie świadczy o dbałości o liturgię. Jak wynika z nagrania, zdarzenie nastąpiło podczas czytania tzw. modlitwy wiernych przez kobietę, co jest niestety obecnie powszechne w novusiźmie, co oczywiście nie jest usprawiedliwieniem:

Wydarzenie jest oczywiście tragiczne. Nie tylko dla tego zakonnika, jego współbraci, rodziny i parafii. Należy modlić się za jego duszę, w nadziei, że sprawował w stanie łaski uświęcającej i dostąpi zbawienia wiecznego. Tym niemniej nasuwają się refleksje różnego rodzaju, także teologiczne. Pewne jest, że także to zdarzenie ma mieć znaczenie dla zbawienia dusz, skoro Pan Bóg je dopuścił. 

Po pierwsze, powinno stanowić napomnienie dla kapłanów co do sprawowania Mszy św. Mój kierownik duchowy z czasu seminarium w zakrystii kaplicy, gdzie zwykle celebrował umieścił napis: "sicut prima, sicut ultima, sicut unica", czyli "tak jak pierwsza, tak jak ostatnia, tak jak jedyna". Gdybyśmy jako kapłani tak właśnie podchodzili do każdej Mszy św., to by inaczej wyglądały nie tylko nasze celebracje, lecz także ogólny stan Kościoła. Analogicznie odnosi się to także do wszystkich wiernych. Kto traktuje Mszę św. tak jakby to była ostatnia w jego życiu? Moja śp. Mama, w ostatnich miesiącach żywota doczesnego skarżyła się tylko na to, że już nie może chodzić do kościoła na Mszę św. Gdyby takich matek i też ojców było więcej, to by też inaczej wyglądało życie rodzinne i społeczne. 

Po drugie, jest kwestia dbałości o wyposażenie świątyni, zwłaszcza przestrzeni w bliskości ołtarza. Jak widać na tym przykładzie, nowości nie służą, a mogą prowadzić także do tragedii. W tradycyjnym układzie ołtarza oraz kierunku celebracji coś takiego albo nie miałoby wcale miejsca, albo odbyłoby się znacznie mniej groźnie. 

Po trzecie, nagła śmierć, zwłaszcza duchownego i to na oczach wielu osób za pośrednictwem internetu, powinna napomnieć do gotowości. Odejście z tego świata podczas modlitwy jest właściwie łaską. O wiele częstsza jest nagła śmierć w zupełnie innych okolicznościach, nierzadko wręcz grzesznych. 

Po czwarte, nasuwa się reflexja, że sensem krzyża nie jest bezpieczeństwo doczesne, lecz że jest znakiem wzywającym do pokory przed Bogiem. To wezwanie bywa bolesne, ale zawsze ma sens dla zbawienia dusz. 

Problem zła, grzechu i cierpienia

Temat jest oczywiście bardzo szeroki, a zarazem bodaj najtrudniejszy w całej teologii, zarówno dogmatycznie jak też exystencjalnie, gdyż dotyka każdego człowieka, także teologa. Trudność polega właśnie na tym, że odpowiedź nawet prawidłowa dogmatycznie jest odczuwana jako niewystarczająca, ponieważ dotyczy każdego osobiście, a w każdym normalnym człowieku zło i cierpienie, a  generalnie także grzech wywołuje sprzeciw i brak zgody. 

Oczywiście Pan Bóg stwarzając świat i człowieka wiedział, że nastąpi grzech i że będzie konieczne dzieło Zbawienia. Wówczas już postanowił dokonać tego dzieła przez Krzyż Jezusa Chrystusa, czyli przez cierpienie w otchłani zła i grzechu. Teologicznie grzech jest następstwem - w pewnym sensie także konsekwencją - wolności człowieka, zaś wolność ta jest odblaskiem wolności Boga samego, który stworzył człowieka na Swój obraz i podobieństwo. Takie stworzenie z kolei wynika z miłości Boga, czyli udzielania dobra. Innymi słowy: skoro Bóg jest miłością, to konieczne w logice miłości było stworzenie istoty wyposażonej w wolność, czyli wolę w znaczeniu możliwości wyboru między dobrem a złem, między wolnym posłuszeństwem Bogu a wolnym nieposłuszeństwem. Ta wolność jako odblask doskonałości Boga jest tak wielką wartością, że dobro jej zaistnienia przewyższa zło wynikające z nieposłuszeństwa. 

W posłuszeństwie Syna Bożego, który stał się Człowiekiem, nieposłuszeństwo grzechu jest przezwyciężone i pokonane. Dlatego grzech, zło i cierpienie nie mają ostatniego słowa. Taki jest ich sens: bycie przezwyciężonym. A naocznymi dowodami tego zwycięstwa są święci, którzy idą drogą Jezusa Chrystusa. 

Jak okazywać czułość?

Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę różnice psychologiczne między obydwoma płciami, także pod względem pragnienia, rozumienia i interpretowania oznak emocyj. Dochodzą oczywiście różnice indywidualne wynikające z wychowania, uwarunkowań kulturowych, charakteru i temperamentu. Zmienne są zwłaszcza uwarunkowania kulturowe, głównie wzorce i mody. One nie mogą wprawdzie usunąć odruchów i reakcyj naturalnych, mogą je jednak tłumić i wypaczyć. 

Obecnie największymi problemami pod tym względem to infantylizm, egocentryzm oraz irracjonalny sensualizm czyli skupienie czy wręcz ograniczenie do doznań zmysłowych oraz ich szukania, także wbrew racjonalności. Z jednej strony coraz częstszy jest brak czułości rodzicielskiej, począwszy od wczesnego dzieciństwa, zwłaszcza gdy rodzina jest niepełna, rozbita wskutek czy to rozwodu czy niepełnej opieki rodzicielskiej (samotnie wychowujące matki, czy to trwale czy wskutek wyjazdów zarobkowych). Dziewczętom brakuje wtedy doświadczenia ojcowskiej czyli męskiej bliskości. Dotyczy to zresztą także chłopców choć w inny sposób. Dochodzi wtedy do rozkładu jedności i rozdźwięku między bliskością zmysłową a emocjonalno-duchową. Oczywiście poniekąd łatwiej jest okazać i zdobyć tą pierwszą niż drugą, także dlatego, że promuje się jej oddzielenie od drugiej, która naturalnie bardziej domaga się odpowiedzialności za drugą osobę. 

Z tego właśnie powodu należy w każdej sytuacji skupić się na bliskości emocjonalno-duchowej. Gdy ona jest budowana i kultywowana, wówczas słabnie - a właściwie dojrzewa - potrzeba bliskości zmysłowej, cielesnej. Młodzi ludzie mają często pokusę pójścia na skróty, czyli szybkiego zaspokojenia zmysłowego, nie zdając sobie sprawy z tego, że ono nie daje spełnienia osobowego i tym samym trwałego. Stąd się bierze niestałość związków różnego rodzaju. 

Innymi słowy: im większa jest powściągliwość zmysłowa, co umożliwia budowanie głębokiej i trwałej relacji osobowej, tym dojrzalsza jest nie tylko ta relacja, lecz także przyszłe zmysłowe oznaki bliskości. 

Katolicka teologia moralna nie podaje szczegółowych zasad zachowania w tej dziedzinie, a to z dwóch powodów:

- z powodu naturalnego (niegdyś) poczucia wstydu i wyczucia, co oczywiście zakłada zdrowe wychowanie w rodzinie i w społeczeństwie, kulturze itp.

- z powodu uwarunkowań i wzorców kulturowych, które wprawdzie są zakorzenione w naturalnej wstydliwości, jednak ulegają różnokierunkowym wypaczeniom wynikającym z czynników ideologicznych, zarówno religijnych jak też antyreligijnych.

Z tych względów niemożliwe jest zestawienie ostrych i sztywnych ogólnoludzkich czyli ogólnokościelnych norm w tej dziedzinie. Równocześnie nie jest to konieczne, gdy wychowanie w rodzinie odbywa się przynajmniej na zdrowych moralnie, czyli zdroworozsądkowych zasadach. Młody człowiek w taki sposób ukształtowany ma przynajmniej ogólne wyczucie tego, co należy, a co nie, czyli jakie i gdzie są granice. W razie wątpliwości warto zwrócić się do swego spowiednika czy duszpasterza, któremu można bliżej naświetlić sytuację i daną kwestię. 

Pierwszy człowiek

Po pierwsze, ewolucjonizm jest pseudonaukową ideologią, a nie udowodnioną naukowo prawdą. Już nawet bardzo ostrożne określenie "teoria ewolucji" wskazuje na to. W naukach przyrodniczych nie ma miejsca na teorie, gdyż ich metoda jest empiryczna. Mogą one jedynie badać dane empiryczne i tworzyć na ich podstawie uogólnienia w postaci praw przyrodniczych oraz opisu procesów empirycznych. Nie ma np. teorii genetyki, reakcyj chemicznych, rozkładu substancyj organicznych czy nieorganicznych, lecz są dane empiryczne, z których wyprowadzane są ogólne opisy procesów oraz prawidłowości nimi rządzących. 

Równocześnie pewne jest, że Księga Rodzaju nie chce być i nie jest podręcznikiem genealogii ludzkości, czyli tym samym nie konkuruje z rzetelnymi danymi empirycznymi oraz uczciwym - nie ideologicznym - uprawianiem nauk przyrodniczych. Adam to po prostu pierwszy człowiek, czyli praojciec ludzkości. Zresztą monogenizm został potwierdzony naukowo przez nowoczesną genetykę. 

Nie jestem w stanie wypowiedzieć się kompetentnie w kwestii tzw. neandertalczyka, gdyż nie jestem biologiem ani się tym tematem bliżej nie zajmowałem. O ile wiem, nie ma zgodności między przyrodnikami co do tego, czy był to już gatunek ludzki, co oczywiście zależy także od definicji. Sprawa jest jednak o tyle prosta, że można porównać jego genom z genomem ludzkim i - o ile wiem - stwierdzić, czy możliwa byłaby naturalna płodna kopulacja z przedstawicielem gatunku ludzkiego. 

Pewne jest, że jedynie przedstawiciele gatunku ludzkiego wyposażeni są w duszę nieśmiertelną. To wyposażenie ma oczywiście swój wyraz na poziomie biologicznym, przede wszystkim genomu specyficznego dla gatunku ludzkiego.