Dlaczego Święte Oficjum zakazało kultu Faustyno-Sopoćkowego?

Mówiąc najkrócej: to jest jeden z kłamliwych mitów sekty łagiewnickiej. Otóż w archiwum Świętego Oficjum, którego zasoby z okresu pontyfikatu Piusa XII (do 1958 r.) są dostępne od 2020 roku, znajdują się między innymi następujące dokumenty:

1. Nota urzędowa, według której Święto Oficjum zleciło tłumaczenie oryginału "Dzienniczka" s. Faustyny Kowalskiej polskiemu arystokracie o nazwisku Aleksander Mańkowski, a to na podstawie polecenia go przez Świętą Kongregację Obrzędów co do znanej już z doświadczenia rzetelności i powagi jego pracy jako tłumacza: 

Mańkowskiego łączyła współpraca ze słynnym działaczem emigracyjnym Jerzym Giedroyciem (więcej tutaj).

Jak widać, w punkcie 4. noty przewidziano współudział w tłumaczeniu i komentowaniu tłumaczenia przez czterech duchownych polskich pracujących wówczas w Stolicy Apostolskiej, a między nimi jest przyjaciel x. Karola Wojtyły i późniejszy kardynał Andrzej Maria Deskur. 

2. Odpis polecenia tegoż Aleksandra Mańkowskiego jako urzędowego tłumacza przez kanclerza Świętej Kongregacji Obrzędów:

3. Obwoluta oryginału polskiego uwierzytelnionego przez krakowską Kurię Arcybiskupią oraz urzędowego rzymskiego tłumaczenia na język włoski:

W aktach znajduje się sama obwoluta - karta w formacie A3 złożona na pół. Jak widać powyżej, jest ona podpisana odręcznie pismem wyglądającym na charakter pisma kardynała Giuseppe Pizzardo, ówczesnego sekretarza Świętego Oficjum, i pochodzi z roku 1955 bądź 1956. W obecnym stanie obwoluta jest pusta, co oznacza, że jej zawartość została niestety wykradziona przez oszustów faustyno-sopoćkowych, zapewne w celu uniemożliwienia porównania ówczesnego stanu "Dzienniczka" z wersją obecnie rozpowszechnianą. To z kolei potwierdza, że mamy do czynienia z bezczelnym oszustwem na skalę niebywałą w historii Kościoła. 

Znamienne jest, że taką obwolutą opatrzono razem ówczesną całość "Dzienniczka" wraz z tłumaczeniem na włoski. Jest napisane, że chodzi o dwa tomy, z których jeden tom to oryginał, a drugi to tłumaczenie na język włoski. Nie ma mowy o sześciu zeszytach, które teraz się publikuje. Zresztą jest fizycznie właściwie niemożliwe, by w takiej obwolucie mieściło się sześć zeszytów oraz ich tłumaczenie, które musiałoby liczyć kilkaset stron maszynopisu. Najprawdopodobniej więc oryginał dostarczony na żądanie Świętego Oficjum był o wiele krótszy niż obecnie rozpowszechniana wersja "Dzienniczka". 

A że chodzi o kradzież z akt, nie o przeniesienie do innych zbiorów cennego oryginału jako "relikwii", wynika z faktu, iż wykradziono także tłumaczenie na język włoski, które stanowi dowód co do ówczesnego stanu oryginału. 

Dalsze dokumenty powinny się znajdować w archiwum Kongregacji Świętych Obrzędów, przejętych przez obecną dykasterię ds. beatyfikacyj i kanonizacyj. To archiwum niestety nadal nie jest dostępne dla badań historycznych. Widocznie jest co ukrywać. 

Przy okazji polecam inne wpisy niniejsze w temacie s. Faustyny. Można ja łatwo znaleźć pod taką właśnie etykietą w prawym pasie strony.