Pytanie odnosi się do Księgi Sędziów (rozdz. 16). Natomiast w jego tle jest fałszywe założenie względnie błędne podejście hermeneutyczne, według którego Pismo św., tutaj szczególnie Stary Testament, opisuje wzory osób jako święte i przeznaczone do naśladowania. To jest nieporozumienie. Pismo św. nie jest hagiografią, o ile przez to rozumiemy opis życia osób, które osiągnęły świętość i ideał chrześcijański. Dotyczy to zwłaszcza Starego Testamentu.
Drugi błąd w pytanie polega na błędnym ujęciu czyli na niezgodności z Pismem św. Według niego Samson nie odebrał życia sobie, a przy okazji swoim wrogom, lecz dążąc do ukarania ich za uczynienie go kaleką i poniżenie nie cofnął się przed ryzykowaniem własnego życia czy nawet wręcz pewnością własnej śmierci. Ta różnica jest istotna.
Jest tu oczywiście problem teologiczny, oprócz wskazanej na wstępie kwestii hermeneutycznej: czy wolno wybrać własną śmierć, dążąc do zabicia wrogów? Innymi słowy: czy wolno zabić - w słusznej sprawie - wrogów za cenę własnego życia?
Tutaj są dwie główne zasady:
1. Wyższość dóbr duchowych nad życiem doczesnym.
2. Dopuszczalność pozbawienia życia tylko w ostateczności, czyli dla celu wyższego czyli dobra duchowego i gdy nie ma innej możliwości dla osiągnięcia tego celu.
Wzorem i normą jest oczywiście Jezus Chrystus, który poświęcił Swoje życie ludzkie dla zbawienia wszystkich ludzi. Nie trudno dostrzec wyraźniej różnicy, nawet sprzeczności względem przykładu Samsona, mimo pewnej analogii. Samson chciał ukarać w słusznej sprawie, gdyż jego wrogowie na to zasługiwali. Własne życie cenił mniej niż porządek sprawiedliwości. To jest element słuszny. Istotna różnica polega na tym, że Syn Boży przyszedł na świat na pewną śmierć i w tym znaczeniu wydał siebie, jednak to nie On zabił, lecz pozwolił się zabić, nawet wręcz dał się zabić.
Postawa Samsona ma znamiona samobójstwa, zresztą podobnego rodzaju co słynna taktyka kamikadze, czyli japońskiej sztuki wojennej. Tego nie można pogodzić z chrześcijaństwem i tym samym z właściwym sensem Pisma św.
Czy analogicznie powinniśmy podchodzić do śmierci sienkiewiczowskiego Michała Wołodyjowskiego? W oczach ludzkich była to bohaterska śmierć w imię honoru.
OdpowiedzUsuńŚw. Augustyn w Civitas Dei, pisał o kobietach, które z obawy przed byciem zbrukanymi na czystości popełniły samobójstwo. Oczywiście Augustyn sam tego czynu nie pochwala wręcz przeciwnie, ale stwierdza, że skoro Kościół je czci, to z powodu ich wysokiem chęci czystości i nie dopuszczenia do grzechu. Myśle, że z przykładem Samsona można trochę podobnie założyć
OdpowiedzUsuńJeśli św. Augustyn tego nie pochwala, to albo się myli, albo Kościół czci osoby, które, umarły w grzeszny sposób, czyli nie są święte. Coś tu nie gra. Czy na pewno chodzi o oficjalnych Świętych Pańskich?
UsuńPodobnież jakaś św. męczennica skoczyła w ogień, po pewnym czasie torturowania, bo bała się, że z bólu wyprze się wiary.
OdpowiedzUsuń