Koroneczka wiejskiego wikarego - raz jeszcze

X. Piotr Piekart jednak odważył się na polemikę. To jest już na plus, zwłaszcza dlatego, że się rzadko zdarza. Jak sam zaznacza, został do tego skłoniony przez swoich fanów:

Znamienny jest tutaj apel o wzajemny szacunek. Nie wyjaśnia, co ma na myśli, a należałoby, jako że obecnie szacunek jest mylony z byciem miłym i to w stopniu skrajnym aż do obłudy. Istotne jest odróżnienie między stosunkiem do osoby, a stosunkiem do tego, co dana osoba mówi bądź czyni. Regularnie np. powiedzenie, że ktoś bredzi, uważane jest za obraźliwe, niezależnie od tego, czy odpowiada to rzeczywistości czy nie odpowiada. Osobiście uważam po pierwsze, iż nie ponoszę odpowiedzialności za to, że ktoś utożsamia siebie ze swoim bredzeniem, łganiem itp., a po drugie, że brakiem szacunku dla kogoś jest raczej fałszywe przymilanie się niż powiedzenie prawdy w oczy, oczywiście zachowując rzetelność merytoryczną. 

Tyle co do wstępu. Reszta jest niemniej ciekawa, choć dość typowa. 

Tutaj jest już spory sukces, gdyż x. Piekart przyznaje rację x. prof. Wincentemu Granatowi oraz innym normalnym teologom katolickim. Zresztą nawet x. Różycki przyznał, że nie można Bogu ofiarować jego boskiej natury. Równocześnie jednak x. Piekart zachowuje się tak, jakoby Bóstwo Jezusa Chrystusa w formule "koroneczki" można było rozumieć inaczej, co jest oczywiście absurdalne. Tego wątku x. Piekart nie rozwija, choć powinien, a ucieka się do zabiegów nadających się właściwie dla średnio rozgarniętych uczniów szkoły podstawowej:

Jak to słowa koroneczki nie są oczywiste? Co w nich nie jest oczywiste? Że Bóstwo nie może w nich oznaczać niczego innego jak tylko boską naturę Jezusa Chrystusa? Wiejski wikary widocznie ma ludzi za debili. 

Tutaj wiejski wikary wręcz rozbrajająco demaskuje się: koroneczka jest i będzie odmawiana, więc wiejski wikary bohatersko podejmuje się fikołków, żeby to odmawianie usprawiedliwić. No cóż, to jest swoista wersja marxizmu, gdzie praktyka dyktuje teorię, gdyż byt określa świadomość. To jest zresztą dość typowe zarówno dla systemów totalitarnych i też dla modernizmu: nie liczy się prawda, lecz wola praktyczna. 

A przy okazji wiejski wikary bredzi, iż krytykowanie koroneczki oraz jej odmawiania jest rzekomo grzechem. Przy okazji wymyślił coś takiego jak grzech formalny i materialny. Gdzie on studiował teologię? Skąd taki pomysł? Czy nie wypadałoby, iż kapłan katolicki powinien znać katolickie pojęcie grzechu? 

Istotne jest, że wiejski wikary chce nadać słowom koroneczki taki sens, by były ortodoxyjna. Usiłował to już w swoim poprzednim wystąpieniu w temacie. Problem jednak w tym, że ta rzekoma interpretacja nie jest interpretacją, lecz zastąpieniem słów koroneczki innymi słowami, które oczywiście mają inny sens. Tym samym wiejski wikary właściwie przyznaje, iż oficjalne słowa koroneczki są heretyckie i bluźniercze, usiłuje jednak udawać, iż oznaczają one coś innego niż ich znaczenie, które jest dość proste i oczywiste. Kogo wiejski wikary usiłuje oszukać - swoich odbiorców czy siebie? 

Jeszcze bardziej rozbrajające jest porównanie do metody misjonarzy polegającej na włączaniu elementów pogaństwa. No cóż, osobiście bym się nie odważył nazwać koroneczki pogańską, gdyż ona jest to dość ewidentnie ariańska i bluźniercza, czyli apostacka, co oznacza, że jest jednak bliższa wierze katolickiej niż pogaństwo. Nasuwa się więc pytanie, czy wiejski wikary wie, co mówi. 

Odpowiedź jest prosta: nie jest możliwe nadanie słowom koroneczki ortodoxyjnego sensu, ponieważ jej słowa znaczą to, co znaczą, a nie to, co chciałby wiejski wikary. 

Tutaj wiejski wikary wydaje się mieć przebłyski normalnego myślenia. Niestety jednak tylko chwilowo. A może tylko dla zmylenia odbiorców przez stworzenie pozoru rzetelności intelektualnej?

Wiejski wikary jest widocznie - i całkiem słusznie - świadomy problemu, iż on nie interpretuje słów koroneczki, lecz zastępuje je innymi słowami. Niestety mimo tego uparcie kłamie w żywe oczy, nazywając zupełnie inne słowa interpretacją, a nie zmianą słów. Czyż on nie rozumie słowa "interpretacja"? Komu on chce wcisnąć taki bełkot?

Chwalebne, że wiejski wikary wskazuje na moją krytykę. Niestety jednak nie wykazuje choćby rzetelnego zapoznania się z nią. Albo nie ogarnia prostych spraw i argumentów jak chociażby różnica między obecnością a czynnością ofiarowania, albo udaje. Przykład: ktoś ma rude włosy czyli obecna jest w nim rudość włosów. Czy z tego wynika, że może komuś dać czyli ofiarować rudość swoich włosów? Oczywiście wynika. Dokładnie tak samo jest treścią cytatu z Soboru Trydenckiego, którym wiejski wikary wymachuje: czym innym jest obecność Bóstwa czyli boskiej natury Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, a czym innym ofiarowanie. Jeśli ktoś nie ogarnia tej różnicy, to ma problem z logiką na poziomie zupełnie elementarnym.

Błędem jest także, gdy wiejski wikary mówi tutaj o "formule Soboru Trydenckiego". Tu nie ma żadnej formuły, lecz jest proste zdanie z odpowiednią, jasną treścią, a ta treść dotyczy realnej obecności Jezusa Chrystusa w Eucharystii. W tym zdaniu nie chodzi o to, co jest ofiarowywane we Mszy św., ani o to, co Jezus Chrystus ofiarował Ojcu na krzyżu. To jest elementarz czytania ze zrozumieniem. Mieszanie różnych kwestij świadczy albo o niewydolności umysłowej, albo o złej woli na doraźny użytek. Na to drugie wskazuje fakt, że wiejski wikary obszernie i uroczyście cytuje z dekretu Soboru Trydenckiego, usiłując widocznie ukryć fakt, że gada nie na temat, gdyż nikt zabierający głos w dyskusji co do koroneczki nie neguje realnej obecności bóstwa Jezusa Chrystusa w Eucharystii. Sugerowanie nieznajomości czy nieprzyjmowania nauczania Soboru Trydenckiego świadczy albo o debilstwie, albo o podłości, albo o jednym i drugim. 

Podobnie jest, gdy wiejski wikary nazywa słowa Soboru "sposobem mówienia" i "językową konwencją". Unika jednak powiedzenia, o czym jest to mówienie, czyli że mowa jest o obecności Jezusa Chrystusa, nie o Jego ofierze. Tak więc wiejski wikary usiłuje poprzez zagadanie odwrócić uwagę od tej zasadniczej różnicy. 

Tutaj wiejski wikary na szczęście jednak dochodzi do sedna problemu, wytaczając znów potężne działa w obronie koroneczki. Tym razem powołuje się na Katechizm Kościoła Katolickiego, który brzmi następująco:

Ten cytat ma rzekomo obalić moje zdanie, iż mówienie o ofierze Jezusa Chrystusa bez doprecyzowania, że chodzi o ofiarę ludzkiego życia, jest niedokładne i potoczne. Tak więc tutaj wiejski wikary zmienił taktykę: już nie broni ofiarowania bóstwa, lecz atakuje mnie za wskazanie na nieprecyzyjność teologiczną. Według niego użycie danych słów w dekrecie Soboru Trydenckiego wyklucza ich pospolitość i nieprecyzyjność. Tutaj mamy znowu dość prymitywny i zarazem podły zabieg wiejskiego wikarego, typowy o tyle, że pomija fakt, o czym jest właściwie mowa w danym cytacie. Wszak jest normalne i powszechne, także w oficjalnych dokumentach Magisterium Kościoła, że precyzyjnie wypowiadane są treści dotyczące danej kwestii, natomiast w kwestiach pobocznych czy towarzyszących stosuje się sformułowanie uproszczone i nawet potoczne. Jak dość łatwo dostrzec, właściwą treścią tego zdania z Katechizmu jest jedność Ofiary Krzyżowej i Ofiary Mszy św., a nie kwestia, co jest przedmiotem tej Ofiary. Dlatego właśnie ta ostatnia kwestia jest poruszona jedynie w zdaniu pobocznym, bez rozwinięcia i doprecyzowania. To zdanie jest oczywiście prawdziwe, czego zresztą nigdy nie negowałem i nie neguję. Jest ono jednak o tyle nieprecyzyjne, iż nie podaje przedmiotu Ofiary w rozróżnieniu na naturę boską i ludzką. Takiego obowiązku nie ma, jeśli właściwą, główną treścią nie jest ta kwestia. Tym niemniej owo ostatnie zdanie poboczne dość wyraźnie zaznacza, że chodzi o ofiarę z człowieczeństwa, gdyż tylko w skład człowieczeństwa wchodzi krew, wszak natura boska nie krwawi. 

Słusznie wiejski wikary wskazuje także na słowa Listu do Hebrajczyków, gdyż to właśnie do nich nawiązują słowa Soboru Trydenckiego i Katechizmu. Nikt rozsądny nie oczekuje od pism biblijnych precyzji dogmatycznej. Tak więc użycie danej formuły w Liście do Hebrajczyków bynajmniej nie jest dowodem przeciwko mojej uwadze. Wiejski wikary ma widocznie problem z odróżnieniem między językiem dogmatycznym, który ze swej natury musi być precyzyjny, a językiem biblijnym, który jest przed-dogmatyczny i tym samym nierzadko wymagający doprecyzowania przez dogmatykę katolicką. Tak ciężko to wiejskiemu wikaremu pojąć? 

Wiejski wikary wykazuje tutaj mentalność iście protestancką, skoro twierdzi, jakoby Pismo św. nie wymagało wyjaśnienia i też doprecyzowania teologicznego. Gdyby tak było, to teologia byłaby zbędna. Tak właśnie zachowują się protestanci, a także moderniści, tudzież zwykli, prymitywni ignoranci. 

Tutaj wiejski wikary ponownie bezczelnie manipuluje i oszukuje. Otóż, jak można łatwo sprawdzić, on w żaden sposób nie przedstawił argumentacji x. Różyckiego, lecz jedynie ją wspomniał, ogłaszając uroczyście, iż x. Różycki wszystko wyjaśnił i definitywne obalił wszelkie zarzuty co do koroneczki. To jest kłamstwo wielopoziomowe. Po pierwsze, x. Różycki wyjaśnił jedynie o tyle, że wprost napisał, iż bóstwo w słowach koroneczki oznacza coś innego niż bóstwo Boga Ojca (tutaj), a to jest nic innego jak arianizm czyli apostazja. Po drugie, wiejski wikary albo nie zapoznał się z bełkotliwą pisaniną x. Różyckiego, a jedynie udaje, albo zapoznał się, a na doraźny użytek unika merytorycznego jej przedstawienia, ograniczając się do powtarzania mantry o rzekomym rozwianiu wszelkich zarzutów. Po trzecie, wiejski wikary zbywa moje uwagi, dowody i argumenty, zupełnie je pomijając, co świadczy albo o tym, że się z nimi nie zapoznał, albo że nie jest w stanie ich obalić. Uprawia więc grę pozorów, zachowując się tak, jakobym nie przedstawił żadnych powodów dla stwierdzenia, że x. Różycki wyjaśnił koroneczkę jedynie o tyle, o ile sprowadził ją do herezji ariańskiej, zresztą słusznie. Dlaczego wiejski wikary to pomija? Nie ogarnia tematu, czy nie chce ogarnąć?

O wybitnych umiejętnościach intelektualnych świadczy także zakończenie jego wywodów:

Mamy tutaj znowu dość prymitywne pomieszanie różnych spraw i kwestij. Wiejskiemu wikaremu chodzi o swoiste rozumienie słowa "ofiarować". Nie zauważa przy tym, że znaczenie tego słowa zależy od przedmiotu ofiarowania? W każdy razie sprowadza to słowo do quasi dosłownego znaczenia łacińskiego słowa "offerre" czyli przynosić. Wiejski wikary gada tak, jakby to znaczenie definitywnie rozwiązywało problem. Chciałby tak. Problem w tym, że jest to następna żałosna próba ucieczki od kwestii, co Jezus Chrystus ofiarował na krzyżu. Według wiejskiego wikarego Jezus Chrystus przyniósł Bogu Ojcu swoje bóstwo (oprócz człowieczeństwa). Po pierwsze, to ma się nijak do słów z Gorzkich Żali, na które wiejski wikary się powołuje, gdyż one mówią o cierpieniu Pana Jezusa, a cierpienie jest właściwością ludzką, nie boską. Po drugie, to "przynoszenie" nie usuwa absurdalności, skoro bóstwo Jezusa Chrystusa jest tym samym co bóstwo Boga Ojca. Nasuwa się więc znowu pytanie: wiejski wikary rzeczywiście nie ogarnia tematu, czy jednak ogarnia, a ma swoich odbiorców za debili?

Także to zakończenie typowo pokrętnych wywodów jest znamienne. Nasuwa się pytanie, czy wiejski wikary jest świadom tego, co mówi. Skoro trzeba nadawać słowom koroneczki sens, który inny niż znaczenie tych słów, to jak to się ma do twierdzenia, jakoby sam Pan Jezus podyktował s. Faustynie te słowa? Sprawdza się tutaj prawidło, że oszustwo ma krótkie nogi. Skoro inteligentne inaczej wygibasy słowne wiejskiego wikarego są konieczne do ratowania ortodoxyjności koroneczki, to przypisywanie jej autorstwu Zbawiciela jest wręcz niesamowicie bezczelnym bluźnierstwem. Sapienti sat.