Pan Jezus jest jeden, ofiarowujący się i zmartwychwstały. Dlatego we Mszy św., także w Komunii św., nie można oddzielić Ofiary Krzyżowej od Zmarwychwstania. Jest to jedna tajemnica Zbawienia, w której nie ma sprzeczności.
Ma to oczywiście konsekwencje dla konkretnej postaci liturgii. Dlatego tradycyjna liturgia Kościoła nie popada w żadną skrajność - ani w uczuciowe cierpiętnictwo, ani w emocjonalną euforię. Obydwie skrajności są obce wierze i liturgii katolickiej.
Sprawa jest obecnie szczególnie aktualna zwłaszcza na tle szerzących się nadużyć liturgicznych co do miejsca i czasu. Tzw. uwielbienia pseudocharyzmatyczne powołują się na pamiątkę Zmartwychwstania we Mszy św. Opozycja tzw. tradycjonalistyczna wskazuje na uobecnienie Ofiary Krzyżowej. Ta pierwsza skrajność, o tendencji wyraźnie wręcz heretyckiej, praktycznie neguje realność Najświętszej Ofiary. Zaś druga skrajność po pierwsze nie uzwględnia treści choćby samych textów liturgii tradycyjnej, które wyraźnie mówią także o pamiątce Zmartwychwstania i chwalebnego Wniebowstąpienia (modlitwa "Suscipe sancta Trinitas" na ofiarowanie oraz "Unde et memores" w Kanonie), po drugie powoduje także pewne wypaczenie chociażby w nastroju liturgii.
Kluczem i rozwiązaniem jest wierność wobec wiary Kościoła, wyrażonej właśnie w liturgii tradycyjnej, gdzie śpiew gregoriański odpowiednio wyraża zarówno treść jak i nastrój. Natomiast z pewnością fałszywe i zgubne jest przejmowanie zwyczajów i nastroju z "obrzędów" protestanckich, co ma miejsce właśnie w imprezach "charyzmatycznych".
Szczęść Boże,
OdpowiedzUsuńChciałbym zapytać o publikacje jakie mógłby Ksiądz polecić odnośnie Mszy Świętej, które wyjaśniają modlitwy, gesty, każdy szczegół czy kolejność, tak, aby przeżywać Msze Świętą w sposób godny i prawidłowy nie popadając w skrajności, które Ksiądz powyżej opisał.
Pax Christi