Sprawa jest właściwie prosta.
Po pierwsze, w pojęciu katolickim wiara nie niweczy rozumności człowieczej, ani jej się nie sprzeciwia, lecz udoskonala i podnosi na wyższy poziom. To w protestanckim - i też w ateistycznym - pojęciu wiara jest przeciwnikiem, nawet wrogiem rozumności (i odwrotnie). Dlatego podstawą katolicyzmu są argumenty rozumowe za istnieniem Boga oraz za prawdziwością religii chrześcijańskiej i Kościoła katolickiego. Natomiast podstawą protestantyzmu jest ślepa - bardziej uczuciowa niż rozumna - ufność w to, co głosi protestancki kaznodzieja i co się samemu wyczytuje w Biblii. Nie trudno dostrzec, że właśnie protestanckie pojęcie wiary jest wpajane katolikom przez modernistów, czyli ślepe wierzenie w to, co oni głoszą w kazaniach czy jakichś papierach.
Po drugie, przedmiotem wiary katolickiej nie jest kazanie czy jakiś dokument papierowy, lecz Boże Objawienie. To jest istotna różnica. Owszem, w normalnym Kościele kazania i dokumenty papierowe mają podawać nic innego jak tylko Boże Objawienie oraz jego wierne wyjaśnienie. Faktycznie jednak nie dzieje się tak zawsze i wszędzie, zwłaszcza w ostatnich 60-ciu latach.
Po trzecie, żaden dokument Magisterium Kościoła nie wymaga od katolików wierzenia według protestanckiego pojęcia wiary. Wręcz przeciwnie: święty Sobór Watykański I w konstytucji dogmatycznej "Dei Filius" uroczyście i nieomylnie określił, na czym polega wierzenie po katolicku.
Po czwarte, z wyłożonego tam pojęcia wiary wynika niezbędność stałego udziału rozumu i rozumności we wierzeniu po katolicku. Oznacza to, że katolik bynajmniej nie jest zobowiązany do delegowania myślenia komukolwiek, także przedstawicielom hierarchii czy teologom. Wręcz przeciwnie: rozumność oświecona wiarą, czyli rozumnym przyjęciem prawd wiary, jest właściwa każdemu wierzącemu po katolicku, niezależnie od stanowiska kościelnego czy pozycji społecznej. Innymi słowy: ponieważ normą najwyższą w Kościele jest Boże Objawienie, czyli prawdy wiary katolickiej podane w Piśmie św. i Tradycji Kościoła, to wszystkie akty czy to ustne i pisane mogą i muszą być ocenianie w świetle i według tej nadrzędnej normy. Dzięki temu Kościół Chrystusowy nie jest autorytarną sektą, gdzie aktualny guru decyduje o tym, co jest prawdą, a co fałszem, co jest dobre, a co złe, lecz każdy sprawujący władzę w Kościele podlega tym stałym i niezmiennym kryteriom.
Po piąte, te proste zasady nie przypadkowo są zwalczane przez modernistów. Oni by chcieli przekształcić Kościół Chrystusowy w jedną z autorytarnych sekt. Temu ma służyć protestantyzacja Kościoła, do której zmierza ekumaniactwo. Najpierw jest relatywizacja prawd wiary katolickiej ("rozwój", "postęp", "uwspółcześnienie"), a na koniec całkowite odrzucenie pojęcia prawdy, by pozostało tylko ślepe poddanie się władzy, a ostatecznie ma to być władza antychrysta (której oznaki już są).
Po szóste, wynikają z tego zasady praktyczne:
1. Poznawanie prawd wiary katolickiej, najpierw najlepiej z tradycyjnego katechizmu katolickiego. Bardziej zaawansowani mogą i powinni korzystać z tradycyjnych podręczników teologii katolickiej. Znajomość i przyjmowanie we wierze prawd nauczanych przez nieomylne Magisterium Kościoła jest podstawowym i niezbędnym narzędziem w myśleniu i działaniu po katolicku.
2. Pamiętać należy, że nieomylne jest tylko to nauczanie Kościoła, które jest stałe. Nowości, zwłaszcza gdy są sprzeczne z tradycyjnym nauczaniem, nie tylko nie obowiązują, lecz muszą zostać odrzucone, nawet jeśli są głoszone przez przedstawicieli hierarchii, ponieważ nie stanowią i nie mogą stanowić nauczania Kościoła.
Mógłby Ksiądz odpowiedzieć?
OdpowiedzUsuńSzkoda, że tak mało się o tym mówi.
OdpowiedzUsuńZatem gdzie Kościół naucza, że nowości sprzeczne z tradycyjnym nauczaniem nie obowiązują i muszą zostać odrzucone? I w jaki sposób niewykształcony świecki ma zweryfikować, co jest zgodne z Bożym Objawieniem, a co nie, skoro on nie tworzy Magisterium?
OdpowiedzUsuńGdzie Kościół naucza, że nowości sprzeczne z tradycyjnym nauczaniem obowiązują?
UsuńA wystarczy spojrzeć zarówno do tradycyjnych dokumentów Magisterium oraz do tradycyjnych podręczników teologii katolickiej, a nawet chociażby też do Vaticanum II, by zauważyć, że źródłami, na których dane nauczanie się opiera, są Pismo św. oraz Tradycja Kościoła. Dotyczy to nawet fałszywych nauk, jak np. w "Nostra Aetate", gdzie jest mowa o tym, że razem z muślimami czcimy jednego Boga, bo przypis wskazuje tam na źródło, które mówi coś zupełnie innego, więc zasada jest stosowana, choć oszukańczo.
Mógłby Ksiądz wskazać jakiś tradycyjny dokument Magisterium, w którym dokładnie są takie kwestię omawiane?
UsuńVaticanum I, konstytucje "Dei Filius" oraz "Pastor Aeternus".
UsuńGrzegorz XVI, "Mirari vos":
Usuń"7. Tego zaś najlepiej dopełnicie gdy zgodnie z obowiązkiem Waszego urzędu i zważając na Was samych i na naukę, będziecie ciągle o tym pamiętać: "że Kościół powszechny brzydzi się każdą nowością" (1) i że według przestrogi Św. Agatona papieża "co raz rozstrzygnięto, ani umniejszać, ani zmieniać ani dodawać, ale wszystko w słowach i w interpretacji należy zachować nienaruszone" (2). W ten sposób zostanie niewzruszona siła jedności, która się wspiera na tej stolicy Św. Piotra jak na fundamencie, i skąd wypływają prawa komunii na wszystkie Kościoły partykularne, "tam też będzie dla wszystkich obrona, bezpieczeństwo, port wolny od burz i wszelkiego dobra nieprzebrany skarbiec" (3). Dlatego dla poskromienia zuchwałości tych, którzy albo prawa tej Świętej Stolicy zamierzają zniweczyć, albo usiłują zerwać jej związek z innymi Kościołami partykularnymi, jedynie dzięki któremu kwitnąć i trwać mogą, tym wszystkim głoście wiarę i prawdziwe uszanowanie ku niej, wołając ze św. Cyprianem: "Błądzi, ktokolwiek ufa, że jest w Kościele, a opuścił Katedrę Piotra, na której założony jest Kościół" (4).
Strzeżenie depozytu wiary
8. Dlatego powinniście o to dbać i nad tym ustawicznie czuwać, aby depozyt wiary był ustawicznie strzeżony przeciw takiemu strasznemu spiskowi bezbożnych, aby jego nie wydarli i nie zniszczyli, na co spoglądając prawie się zalewamy łzami. Niech wszyscy pamiętają, że sąd o zdrowej nauce, którą należy głosić ludowi, oraz zarząd i szafarstwo całego Kościoła należą do Biskupa Rzymskiego, któremu Chrystus powierzył zupełną władzę pasterzowania, rządzenia i administracji całego Kościoła, i jak jednoznacznie orzekli Ojcowie Soboru Florenckiego: "Obowiązkiem każdego biskupa jest wiernie się trzymać stolicy św. Piotra, powierzonego depozytu święcie i ściśle dochowywać i paść trzodę Bożą zleconą swojej pieczy. Kapłani zaś winni okazywać posłuszeństwo biskupom" (5), których mają "szanować jak ojców duchownych", według przestrogi św. Hieronima (6) oraz pamiętać, że im: "starożytne kanony wzbraniają sprawować przyjętego urzędu i władzy nauczania, bez pozwolenia biskupa, którego pieczy lud jest powierzony, i od którego Bóg będzie się domagał zdania sprawy z powierzonych jemu dusz" (7). Jest więc rzeczą pewną, że ci którzy czynią cokolwiek przeciw temu porządkowi, są wichrzycielami spokoju Kościoła.
Niezmienność formuł dogmatycznych
9. Niegodziwa byłoby również rzeczą i zgoła przeciwną szacunkowi z jakim należy traktować prawa Kościelne, gdyby postanowienia tegoż Kościoła dotyczące sprawowania obrzędów, albo norm obyczajowych lub też praw kościelnych i zachowania się sług ołtarza, lekceważyć w mniemaniu jakiejś szalonej wolności, i traktować jak się komu podoba, uznawać za niezgodne z pewnymi zasadami prawa naturalnego albo wreszcie uznawać za niedoskonałe lub niedostateczne i podlegające autorytetowi władzy świeckiej.
Absurdalność i szkodliwość reform
10. Jeżeli zgodnie ze sformułowaniem Ojców Soboru Trydenckiego, jest jasne, że: "Kościół został pouczony przez Jezusa Chrystusa i jego apostołów i dotąd Duch Święty naucza go wszelkiej prawdy" (8), to jest absurdalne i wielce dlań szkodliwe domagać się w nim jakiegoś odrodzenia i reformy rzekomo potrzebnej do jego własnego ocalenia czy wzrostu, jakby to Kościół mógł ulegać zaciemnieniu, zbłądzeniu lub tym podobnym brakom, takim właśnie wydaje się nowatorom, którzy zamierzają położyć fundamenty pod jego nową czysto ludzką instytucję, i w konsekwencji dokonać tego czym właśnie brzydzi się św. Cyprian, to jest: "Kościół, dzieło Boskie w dzieło ludzkie zamienili" (9). Niech się zastanowią, ci którzy żywią takie zamiary, że według świadectwa św. Leona, jednemu tylko Biskupowi Rzymskiemu powierzono znosić ustawy kanoniczne, tylko on sam a nie jakaś osoba prywatna ma prawo wyrokować o ustawach swoich poprzedników, aby jak pisze św. Gelazy: "rozważać postanowienia kanonów, i oceniać nakazy poprzedników, odnośnie do tego co jest konieczne w danym czasie do odnowienia Kościoła, aby to co wymaga zwolnienia po odpowiednim rozważeniu zostało skorygowane" (10)."
Jak zatem rozumieć ten tekst z Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego:
OdpowiedzUsuń„ By we wszystkim utrafiać w sedno, powinniśmy być zawsze gotowi wierzyć, iż białe, które widzę, jest czarne, jeżeli się tak wypowie Kościół hierarchiczny, w przekonaniu, że między Chrystusem, naszym Panem i Oblubieńcem, a Kościołem, Jego Oblubienicą, działa ten sam Duch, który nami kieruje i rządzi ku zbawieniu innych dusz. Świętą Matką naszą, Kościołem, rządzi bowiem i kieruje ten sam Duch i Pan nasz, który nam dał dziesięć przykazań.”
Gdzie tu jest powiedziane, że Kościołem hierarchicznym jest aktualna hierarchia a nie Kościół jeden, święty, katolicki i apostolski?
UsuńAle przecież każdy, kto później odpadł od Kościoła, np. starokatolicy, twierdził, że po prostu analizuje własnym rozumem to, co przychodzi z Rzymu i na podstawie swojego "sensus fidei" ocenia, czy aby na pewno zgodne jest to z Tradycją. Wychodzi więc z tego nic więcej jak tylko słowo przeciw słowu: ot, abp Lefebvre (powiedzmy) "poprawnie ocenił" (SVII), a Dollinger "niepoprawnie ocenił" (SVI). Jaki w kontekście tego, co ksiądz napisał, ma sens twierdzenie - często przecież spotykane wśród tradycjonalistów, ale i przed Soborem, że to papież jest interpretatorem Tradycji?
UsuńOd Kościoła nie odpada się przez myślenie, lecz przez błędne myślenie. I nie przez "sensus fidei".
UsuńNie wiem, skąd to zdanie o "interpretatorze Tradycji". To jest raczej domorosły wymysł. Według Vaticanum I papież (i z nim całe Magisterium) jest stróżem i nauczycielem Tradycji. To oznacza, że strzeże przed zdradą i fałszem. Ponadto Vaticanum I mówi wprost i dobitnie, że urząd Piotrowy nie jest dany papieżowi po to, żeby wprowadzał nowości. Tym samym każde wprowadzenie nowości jest sprzeniewierzeniem się urzędowi i jego nadużyciem.
Z resztą tak jak jest napisane w komentarzu: papież jest stróżem, a więc stoi na straży Tradycji. Od ponad 60 lat każdy pontyfikat to dobitny przykład jak papieże pełnili tę rolę "strażnika" - same nowości, ekumeniactwo, spotkania z innowiercami, budda na tabernakulum, całowanie koranu, teraz znowu kobitka "biskupka"... no ludzie nie trzeba być wybitnym teologiem czy znawcą nauki KK, aby logicznie nie dostrzec tego szaleństwa i próby stworzenia jednej wiary, kościoła, w której jak w takiej zupie będą się mieszać wszyscy. Przcież na chłopski rozum widać różnice i to gołym okiem. U nas jest jeszcze ten szkodnik Ryś, ale w sumie to dobrze, bo kolejny tym razem hierarcha, który otwiera oczy narodowi na działania byłego narodu wybranego.
UsuńCzytam te komentarze jak i to główne zapytanie i to w sumie pewna cecha osób, które dalej sie wachają i zazwyczaj trwają w strukturach NOM. Znam taką osobę, która uwielbia tradycyjną naukę, opowiada mi o tym jakie TLM jest super, ale chodzi na NOM bo twierdzi, że mimo tego cyrku z szafarzami, bębenkami i emocjonalnym bajzlem trwa w strukturach KK i Kapłan ją ostrzegł, że chodząc na TLM choćby do piusowców może odpaść od KK. Zatem zapytałem, że w drugim kościele celebruje TLM Ksiądz z NOM w ramach indultu, dlaczego tam nie chodzi... no i nie doczekałem się odpowiedzi... to jest takie życie w rozterce i stanie w rozkroku, niby dostrzega się prawdę, ale brakuje odwagi, aby w końcu podjąć konkretną decyzję. Takie oszukiwanie samego siebie i szukania wymówek typu: a więc kto tak rzeczywiście głosi tę prawdziwą naukę zgodną z Tradycją KK...
>> Tym samym każde wprowadzenie nowości jest sprzeniewierzeniem się urzędowi i jego nadużyciem.
Usuń---------- No, ale jakie kompetencje może mieć ktoś, a szczególnie szeregowy wierny, by rozpoznawać "wprowadzanie nowości"? "Zdrowy rozsądek"? "Chłopski rozum"? "Dużo czytam"?
Kompetencję daje znajomość i przyjmowanie prawd wiary katolickiej. Kto zna i wyznaje wiarę katolicką choćby na poziomie katechizmowym, ten jest w stanie rozpoznać nowości i je odrzucać. To jest prawdziwy katolicyzm, nie sekta autorytarna, gdzie aktualny guru decyduje o tym, co jest prawdziwe i dobre.
UsuńZróbmy zatem eksperyment myślowy: co powiedzieliby Grzegorz XVI, Pius IX, Leon XIII czy Pius X, gdyby usłyszeli, że pojawia się jakieś bractwo czy środowisko "obrony Tradycji", które ogłasza, że będzie samodzielnie - siłami księży, ale też świeckich dziennikarzy czy nawet "zwykłych ludzi, wyznających wiarę katolicką" ANALIZOWAĆ (w domyślnie: krytycznie, z przynajmniej potencjalnie wyrażoną możliwością odrzucenia) encykliki tychże papieży i inne dokumenty rzymskie?
UsuńTu nie trzeba żadnego experymentu. Każdy tradycyjny dokument Magisterium Kościoła był adresowany do biskupów całego świata (nie do wszystkich ludzi). I nikt nie oczekiwał, że biskupi będą to łykać bezkrytycznie czyli z wyłączeniem rozumu i znajomości wiary katolickiej. De facto nie było w nich nic, co by było sprzeczne z Tradycją Kościoła, o czym świadczy brak sprzeciwu ze strony adresatów, a także ze strony teologów, którzy badali. Istotna i decydująca różnica względem tego, co mamy obecnie polega nie tylko na tym, że dokumenty są adresowane do wszystkich, lecz zwłaszcza na tym, że nie trudno dostrzec niekiedy wręcz rażące różnice względem wcześniejszych dokumentów Magisterium Kościoła. Oczekuje się więc od adresatów (czyli wszystkich ludzi), by albo nie znali wcześniejszych dokumentów, albo uznali je za błędne. Skoro wcześniejsze dokumenty są (mogą być) błędne, to mogą być błędne także obecne, i to właśnie podważa ich autorytet.
UsuńTymczasem. Ekumenizm na pełnej :) Kard Ryś ma ofertę dialogu nawet dla ateistów. Można być katolikiem i nie wierzyć w Boga :) czy skomentuje czcigodny ksiądz kolejne gorszące wystąpienie naszego ulubionego kardynała ??
OdpowiedzUsuńCzy zechce czcigodny ksiądz wyjaśnić o co chodziło kard Ryśowi w wypowiedzi że są różne formy nauczania kościoła i że w tym magisterium eclesia czy jak On to nadal tzn. nauki soborów nie ma żadnej sprzeczności z tym co On głosi w kwestii Żydow (oststni wywiad w Rymanowskiego).
OdpowiedzUsuńKtoś jeszcze słucha i męczy się, aby wyjaśniać te ściekowe wypowiedzi krakowskiego rabina?
UsuńCzyli wychodzi na to, że trzeba stawiać prywatny osąd rozumu ponad nauczaniem Kościoła, gdyż inaczej wpada się w "ślepe posłuszeństwo"?
OdpowiedzUsuńAnonimowy miesza i kręci. Czym innym jest prywatny osąd rozumu, a czym innym rozumy akt wiary. Jeszcze raz: rozumnym aktem wiary przyjmujemy to, co Kościół podaje do wierzenia jako Boże Objawienie. Udział rozumu polega na tym, że odróżniamy Boże Objawienie od bzdetów, które zawsze się zdarzały w wykonaniu duchownych (właściwie wszyscy herezjarchowie było duchownymi i to przeważnie biskupami), a obecnie się nasiliły dzięki deformom antysoboru Vaticanum II (anty względem Vaticanum I i wszystkich poprzednich soborów, ze świętym Soborem Trydenckim włącznie). Katolikowi nigdy nie wolno wyłączyć udziału rozumu, ponieważ wiara katolicka nie jest irracjonalna. Irracjonalne są wierzenia heretyków, apostatów, obrzezańców i pogan.
UsuńJak należy rozumieć słowa Soboru Watykańskiego I , że „Stolica św. Piotra pozostaje zawsze wolna od jakiegokolwiek błędu, zgodnie z Bożą obietnicą Pana naszego i Zbawiciela, udzieloną księciu Jego uczniów: Ja prosiłem za tobą, aby nie ustała twoja wiara, a ty nawróciwszy się utwierdzaj twoich braci." ?
OdpowiedzUsuńNajpierw należy zacytować wiernie z kontextem.
UsuńIdąc tą logiką mój chłopski rozum ma być najwyższym autorytetem w sprawach wiary. Problem w tym, że ludzki rozum nie jest nieomylny.
OdpowiedzUsuńandrew miesza i mąci. Najwyższym autorytetem w sprawach wiary jest Boże Objawienie. Katolik poznaje je i przyjmuje z zaangażowaniem swoich władz duchowych, z których najwyższą jest rozum. Każda prawda wiary katolickiej jest zgodna z rozumnością, to znaczy nie jest z nią sprzeczna, choć daje poznanie większe i wyższe niż to, które rozum sam ze siebie może osiągnąć. Jeśli coś jest sprzeczne z poznaniem rozumowym, to z całą pewnością nie prawdziwe i z całą pewnością nie należy do wiary katolickiej. Tego moderniści nie kumają, bo oni ujmują "wiarę" na sposób protestancki, żydowski i muślimski (i każdej innej sekty z masonerią włącznie).
UsuńCzy może się Ksiądz pomylić w przeswiadczeniu ze coś jest rozumne i zgodne z Objawieniem, a cos innego niezgodne? Czy w odczytaniu Soboru i papieża jest Ksiądz nieomylny?
UsuńAnonimowy sili się na sofizmaty. Dość prymitywnie.
UsuńTo nie jest kwestia przeświadczenia lecz stwierdzenia faktu. Czy anonimowy jest omylny, gdy stwierdzi, że między zdaniami "poza Kościołem nie ma zbawienia" i "żydzi nie muszą przyjąć wiary Kościoła żeby dostąpić zbawienia" zachodzi sprzeczność?
Czy anonimowy jest omylny, gdy stwierdza, że brak instytucjonalnej misji Kościoła względem żydów jest sprzeczny z Ewangelią i całą Tradycją Kościoła?
UsuńPatrząc na niektóre komentarze, myślę że lepiej by było, żeby Ksiądz jeszcze głębiej poruszył ten temat w osobnym poście.
OdpowiedzUsuńJak czytam niektóre komentarze to przypomina się cytat z Piusa X: "Bezpośrednią i najbliższą przyczyną [modernizmu] jest, bez wątpienia, pewnego rodzaju wypaczenie umysłu".
UsuńProszę Księdza. Jak Ksiądz ocenia ostatnią decyzję redemptorystów zaalpejskich z 2 maja 2026 roku?
OdpowiedzUsuń